Ανθρωπισμός… δια των όπλων: Πώς η Γερμανία βοηθά το Ισραήλ να παραμείνει «ασφαλές, αδηφάγο και νομικά άτρωτο»

Μια χώρα γεννημένη από τις στάχτες της Ιστορίας, δεσμευμένη συνταγματικά να υπερασπίζεται την ύπαρξη του Ισραήλ, επιλέγει σήμερα να σταθεί στο πλευρό του όχι με λόγια, αλλά με άρματα μάχης. Ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Γιόχαν Βάντεφουλ, απέρριψε ευθέως την ισπανική πρόταση για ευρωπαϊκό εμπάργκο όπλων στο Ισραήλ, τονίζοντας πως η συμφωνία αφορά το κράτος και όχι την κυβέρνηση — σαν να μην είναι το κράτος υπεύθυνο για τις κυβερνήσεις του.

Όταν η ασφάλεια έχει προτεραιότητα έναντι της πείνας

Ο κ. Βάντεφουλ επαναλαμβάνει το σύνθημα της γερμανικής μεταπολεμικής ταυτότητας: “η ύπαρξη του Ισραήλ είναι γερμανική υποχρέωση”. Και αυτή η υποχρέωση, μας λέει, περιλαμβάνει και την προμήθεια όπλων. Όπλων που φτάνουν στη Γάζα όχι για να θρέψουν στόματα, αλλά για να ισοπεδώσουν τετράγωνα. Όπλων που – κατά τις εκκλήσεις των Σοσιαλδημοκρατών του SPD – «δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται για ανθρωπιστικές καταστροφές».

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το ηθικό χάσμα της εποχής μας: όταν η ασφάλεια ενός συμμάχου ερμηνεύεται ως άδεια για στρατιωτικό παραλογισμό.

Χαμάς: «Ναι» σε νέα πρόταση για κατάπαυση του πυρός – 70ήμερη εκεχειρία με αντάλλαγμα ομήρους και κρατουμένους

Η γερμανική συνείδηση σε δίλημμα: Πωλείται σε δόσεις των 28 εκατ. ευρώ

Το Βερολίνο δεν εξάγει απλώς όπλα. Εξάγει πολιτική. Και αυτή η πολιτική λέει ότι οι γερμανικές υποχρεώσεις απέναντι στο Ισραήλ είναι υπεράνω της διεθνούς νομιμότητας. Υπέρτατες έναντι κάθε ηθικής συζήτησης. Εκτός κι αν, όπως υπονοεί ο Φέλιξ Κλάιν, η κριτική είναι «κεκλεισμένων των θυρών». Δηλαδή, χωρίς να ενοχλούμε την κοινή γνώμη ή – αλίμονο – τις μπίζνες.

Οι αριθμοί βέβαια λένε άλλα: 28 εκατομμύρια ευρώ αξία έγκρισης εξαγωγών όπλων μόνο για το πρώτο τρίμηνο. Ανθρώπινες ζωές και πολιτικά διλήμματα σε ζύγισμα με γραμμές παραγωγής και γεωστρατηγικές εξισώσεις.

Ευρωπαϊκή πολιτική ή ηχηρή σχιζοφρένεια;

Η Ισπανία ζητά ειρήνη και λιγότερα όπλα. Η Γερμανία απαντά με νομικούς ακροβατισμούς και πολιτικό ρεαλισμό τύπου “το Ισραήλ είναι φίλος, κι όταν ο φίλος σκοτώνει, εμείς του δίνουμε πυρομαχικά και οδηγίες αυτοσυγκράτησης”. Μια Ευρώπη διχασμένη ανάμεσα στη φαντασίωση της ηθικής υπεροχής και την πραγματικότητα της στρατιωτικής συνενοχής.

Σε μια εποχή που η ανθρωπιστική τραγωδία στη Γάζα γίνεται πολιτικό παζάρι, το μόνο που δεν περισσεύει είναι η αλήθεια. Όλοι μιλούν για «λύση δύο κρατών», αλλά κανείς δεν λέει πού θα κοιμούνται τα παιδιά από το ένα απ’ αυτά τα κράτη απόψε. Σίγουρα όχι σε σπίτια — αυτά τα αναλαμβάνουν οι εξαγωγές μας.

• Ανάλυση
• Γερμανία
• διμερείς σχέσεις
• Ισραήλ