Αντί να προτείνουν, απλώς καταγγέλλουν

Στο δημόσιο πολιτικό πεδίο των τελευταίων μηνών, ένα στοιχείο είναι αδιαμφισβήτητο: τα κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν εγκλωβιστεί σε έναν μονότονο, στείρο και ανούσιο καταγγελτικό λόγο απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αντί να αναδείξουν προτάσεις, σχέδιο, ιδέες, θεσμικές μεταρρυθμίσεις ή έστω ένα νέο αφήγημα για το πώς βλέπουν τη χώρα την επόμενη ημέρα, περιορίζονται στη διαρκή επίκληση ενός και μόνο επιχειρήματος: «φταίει ο Μητσοτάκης».

Το ακούμε καθημερινά.

Σε συνεντεύξεις, σε ανακοινώσεις, σε τηλεοπτικές παρεμβάσεις.

Η ίδια απόλυτη επωδός, το ίδιο άδειο συνθηματολόγιο, η ίδια δημαγωγία.

Κι όμως, όταν καλούνται να απαντήσουν στην απλή, θεμελιώδη ερώτηση:

«Και τι προτείνετε;»

η απάντηση είναι αόριστες αναφορές σε «προγράμματα» τα οποία όμως δεν παρουσιάζονται με σαφήνεια, μεθοδολογία και αριθμούς. Σαν να αρκεί η επίκληση της λέξης «πρόγραμμα» για να υποκαταστήσει την ουσία του.

Η πολιτική, όμως, δεν είναι ούτε επιφωνήματα, ούτε θυμικές αντιδράσεις.

Δεν είναι αγανάκτηση επί παραγγελία, ούτε ανάθεση σε hashtags.

Η πολιτική είναι σχέδιο.

•στόχους,

•κοστολόγηση,

•ρεαλισμό,

•ιεράρχηση προτεραιοτήτων,

•συνέπεια στην εφαρμογή.

Αντ’ αυτού, τα κόμματα της αντιπολίτευσης προσφέρουν έναν λόγο κενό περιεχομένου.

Έναν λόγο που απλώς καταγγέλλει — χωρίς να προτείνει.

Που φωνάζει — χωρίς να πείθει.

Που υψώνει τόνους — μόνο και μόνο για να καλύψει την απουσία βάθους.

Και φυσικά, αυτό δεν γοητεύει κανέναν.

Ο λαός, κουρασμένος από κρίσεις, μνημόνια, πανδημίες, ακρίβεια και διαρκή ανασφάλεια, δεν ζητά οργή. Ζητά διέξοδο. Ζητά λύσεις, νέες ιδέες, ένα όραμα που μπορεί να τον κινητοποιήσει ξανά.

Αν ο Μητσοτάκης έχει φθορά — πράγμα υπαρκτό και μετρήσιμο — αυτή η φθορά δεν μετατρέπεται αυτή τη στιγμή σε προσδοκία για την αντιπολίτευση.

Και δεν μετατρέπεται, γιατί η αντιπολίτευση δεν παράγει πολιτική.

Επιμένει να πιστεύει ότι αρκεί να καταγγείλει για να κερδίσει.

Αλλά η πολιτική δεν κερδίζεται με καταγγελίες.

Κερδίζεται με επιχειρήματα, με προτάσεις, με όραμα.

Ο λαός δεν ξεγελιέται.

Αναγνωρίζει ποιος έχει σχέδιο και ποιος απλώς φωνάζει.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι τι κάνει η κυβέρνηση.

Το ερώτημα είναι:

Μέχρι στιγμής, η απάντηση μοιάζει να είναι:

Τίποτα που να δίνει ελπίδα.