Αντώνης Φλούντζης

Παρότι είμαι ήρεμος άνθρωπος, θυμώνω όταν κατά καιρούς ακούω τον Μάκη Βορίδη, τον Άδωνι Γεωργιάδη και τους διάφορους νεοφιλελεύθερους να ειρωνεύονται το «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς». Και θυμώνω, γιατί από παιδί έτυχε να γνωρίσω ανθρώπους που όλη τους η ζωή ήταν μία συνεχής προσφορά. Ανθρώπους σαν τον Αντώνη Φλούντζη, τον «γιατρό των στρατοπέδων».

Ο Αντώνης Φλούντζης γεννήθηκε στο Αιτωλικό το 1906 και σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από τα πρώτα φοιτητικά του χρόνια προσχώρησε τ στην ΟΚΝΕ και αργότερα στο Κ.Κ.Ε.. Πιάστηκε επανειλημμένως, βασανίστηκε και κρατήθηκε 24 συνολικά χρόνια σε διάφορα στρατόπεδα-φυλακές, γιατί αρνιόταν να υπογράψει «δήλωση μετανοίας». Κρατήθηκε σε Ακροναυπλία, Λάρισα, Χαϊδάρι, Φυλακές Αβέρωφ, Μακρόνησο, Άη -Στράτη, Αντικύθηρα, Τρίπολη και επι Χουντας στα Γιούρα και στο Παρθένι Λέρου, ενώ ως γιατρός προσέφερε τις υπηρεσίες του στους συγκρατούμενούς του και στους κατοίκους των τόπων εξορίας του. Πέθανε στην Αθήνα το 1998.

Ο Αντώνης Φλούντζης ήταν ο πρώτος γιατρός που με εξέτασε στην παιδική μου ηλικία. Συγκεκριμένα, τον Οκτώβριο του 1963- ήμουν τότε 7 χρονών. Είχε επισκεφθεί το χωριό μου με ένα κλιμάκιο τη ΕΔΑ ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου. Μετά την ομιλία του στο καφενείο, ο πατέρας μου, που ήταν συγκρατούμενός του στη Μακρόνησο, τον πήρε και τον έφερε σπίτι μας. Εκεί είδα τον Φλούντζη να ανοίγει την τσάντα του και να βγάζει τα ακουστικά. Μου ζήτησε να σηκώσω τη φανέλα, να ανασάνω βαθιά δυο-τρεις φορές και μετά να βήξω. Την ώρα που με εξέταζε, χτύπησε η πόρτα και άκουσα τη φωνή ενός συγχωριανού μου:

-Τελειώνεις Αντώνη;

-Σε λίγο

Φεύγοντας, έδωσε στον πατέρα μου μία συνταγή για να αγοράσει αμπούλες με σίδηρο. Το βράδυ έμαθα από τη μάνα μου ότι εκείνη τη μέρα ο Φλούντζης είχε επισκεφθεί τουλάχιστον δέκα παιδιά συγκρατουμένων του και τα εξέτασε. Κι άλλα τόσα… των άλλων, των απέναντι. Εννοείται αμισθί…

Τα γεγονότα τα αφηγήθηκα όσο πιο «στεγνά» μπορούσα. Άφησα απ’ έξω τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μου γέννησαν. Για παράδειγμα, δε σας είπα για το αίσθημα ασφάλειας που σου δημιουργούσε η ιατρική πείρα του Φλούντζη, ούτε για το αίσθημα ψυχικής ζέστης κι ανθρωπιάς που ένιωθες να σε τυλίγει, όταν σου χαμογελούσε αυτός ο μετρίου αναστήματος άνθρωπος με τα μυωπικά γυαλιά και τα κόκκινα μάγουλα. Και ειδικά εκείνη τη δύσκολη, μετεμφυλιακή περίοδο, που το να είσαι παιδί αριστερού σήμαινε ότι γεννήθηκες με μια πάθηση, με ένα μειονέκτημα. Κάτι σαν τετραπληγία ή ΑΜΕΑ.

Εν κατακλείδι, αυτό που θέλω να πω στους διάφορους ακροδεξιούς «θεωρητικούς» είναι ότι εκατοντάδες προσωπικότητες της Αριστεράς, σαν τον Αντώνη Φλούντζη, με τη στάση τους κατάφεραν να ενσταλάξουν στο συλλογικό ασυνειδήτο της ελληνικής κοινωνίας την πεποίθηση ότι Αριστερά σημαίνει μια συνεχής και ανιδιοτελής κοινωνική προσφορά. Σημαίνει να κατορθώνεις να παραμένεις άνθρωπος, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Κι αυτή η πεποίθηση δε βγαίνει εύκολα από τη συλλογική μνήμη. Έχει βαθιές ρίζες…