Απ’ το κίνημα των Τεμπών στη σιωπή της Μαρίας…

Πως την αισθάνθηκε την ανάγκη ο Κυρανάκης, δεν γνωρίζω.
Εδώ δεν κατέχουμε πια αν θα ξημερώσει αύριο, που να ξέρω εγώ τι είχε στο νου του ο αναπληρωτής υπουργός μεταφορών.
Τι πέρασε απ’ το μυαλό του άραγε και ανήμερα των συγκεντρώσεων για το έγκλημα των Τεμπών έκατσε κι έγραψε στα σόσιαλ:
“Σήμερα, όμως, είναι ημέρα μνήμης και σιωπής”.
Και καλά για τη μνήμη, συμφωνώ απολύτως.
Αλλά άμα θυμάσαι, πως στο δγιάλο γίνεται να παραμείνεις σιωπηλός;
Πως μπορείς να το βουλώσεις, να το ταπώσεις, να το ράψεις;
Από που κι ως που μούγκα, μπροστά σ’ ένα τέτοιο δράμα που ανέδειξε με τον πλέον τραγικό τρόπο ότι από τύχη ζούμε;
Από  καθαρή τύχη, σ’ έναν τόπο κάποτε ευλογημένο  και σήμερα καταραμένο…
Ακούστηκαν, λοιπόν, οι κραυγές οι ουρανομήκεις ως όφειλαν.
Ως όφειλαν.
Όλες εκτός από μία:
Εκείνη της Μαρίας Καρυστιαανού που δεν μίλησε στο συλλαλητήριο του Συντάγματος.
Η δική της εκδοχή, όπως την κατέθεσε στο Kontra channel:
“Αισθάνθηκα ότι δεν ήθελαν να μιλήσω. Κάποιοι δεν ήθελαν να μιλήσω στη σημερινή συγκέντρωση για τα τρία χρόνια από τα Τέμπη”.
Οι εκδοχές κάποιων άλλων συγγενών, όπως τις κατέθεσαν στο “Εξελίξεις τώρα” του Mega, με πρώτο τον Πάνο Ρούτσι:
“Εγώ της έλεγα, την παρακαλούσα να κάτσει να μιλήσει. Και εκείνη δεν ήθελε, ήθελε να φύγει. Αυτό είναι όλο. Μπορεί να το επιβεβαιώσει και η ίδια”.
Και δεύτερο τον Ηλία Παπαγγελή:
“Όταν πήγα και τη χαιρέτησα, της είπα ότι επειδή δεν είστε στη λίστα, όταν ανέβω να μιλήσω, μόλις τελειώσω, θα σας καλέσω εγώ στο βήμα. Και μου λέει εντάξει. Όταν πλησίαζε να τελειώσει η ομιλία μου, κοίταξα προς τα εκεί που ήτανε και δεν την είδα πουθενά. Τέλος πάντων τέλειωσα την ομιλία μου, κατέβηκα και ρώτησα εδώ και τον Πάνο και τους άλλους ‘’πού είναι ρε παιδιά η κυρία Καρυστιανού;’’ Έφυγε. Γιατί έφυγε; Κουράστηκε”.

Και κάπως έτσι θα πάμε στις δίκες, με τους συγγενείς διχασμένους και τους απέναντι, τους κάθε είδους απέναντι να τρίβουν τα χέρια τους.
Όπως τα έτριβε η κακιά πεθερά με την ταλαίπωρη νύφη της στο παραμυθάκι από το εκλεκτό βιβλίο «Τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου» (δια χειρός Στέφανου Γρανίτσα, εκδόσεις «Εστίας»), που πάντοτε βρίσκει στόχο:
“Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πεθερά που βασάνιζε τη νύφη της.
Ο ελληνικός  λαός δεν παραδέχεται καθόλου πως υπάρχει πεθερά κακή για τον γαμβρό της.
«Ίσια-ίσια γι’ αυτόν γεννάει κι ο κόκορας της πεθεράς αυγό».
Η πεθερά λοιπόν, που εβασάνιζε τη νύφη της, έδωκε σ’ αυτήν ένα πρωί μαύρα μαλλιά για να πάει στη βρύση να τα πλύνει, όσο το δυνατόν να γίνουν άσπρα.
– Μπορεί, μάνα, τα μαύρα μαλλιά να γίνουν άσπρα;…
– Μπορεί και παραμπορεί… Η άξια γυναίκα όλα τα μπορεί…
Η νύφη πήρε τα μαύρα μαλλιά και πήγε στη βρύση. Έπλυνε, ξέβγανε αλλά τα μαλλιά έβγαιναν πάντα μαύρα. Έφτασε το βράδυ κι η νύφη απόκαμε:
– Τώρα, είπε, τι να κάμω;… Όπου κι αν είναι θα κουβαληθεί ο Ιούδας εδώ και θα με γέψει… Λυπήσου με, Παναγία μου, κάνε με έν’ αγρίμι να την πνίξω άμα έρθει να με βασανίσει…
Η Παναγία την εψυχοπόνεσε και την έκαμε Αρκούδα.
– Τώρα, Παναγιά μου, είπε, και σου την σιγυρίζω…
Παραμέρισε σε μια κουφάλα και περίμενε την πεθερά της. Εκείνη και καθώς δεν είδε τη νύφη της δίπλα στα κανάλια, πήρε ένα ξύλο κι άρχισε να ψάχνει δεξιά και αριστερά στα πλατάνια. Την ώρα όμως που η Αρκούδα ήταν έτοιμη να της ριχθεί και να την σχίσει, εκείνη επρόλαβε και φώναξε:
– Αχ ετούτο τα’ αγρίμι έφαγε τη νυφούλα μου…
Κι έβαλε τα κλάματα, ώστε η Αρκούδα είδε η θάρρεψε πως την πονούσε στ’ αλήθεια. Κι έτσι δεν την επείραξε, αλλά έφυγε στα βουνά”.

• Κωνσταντίνος Κυρανάκης
• Μαρία Καρυστιανού
• Τέμπη