Από την Κουμουνδούρου στην… έξοδο κινδύνου – Η Δούρου στέλνει συστημένο: Κάλπη ή… στέψη; – ΟΠΕΚΕΠΕ: Το δόγμα «ζητήστε μας συγγνώμη»

Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν μιλούν πλέον για ανασυγκρότηση, αλλά για… εκκένωση κτιρίου. Οι ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών διαδέχονται η μία την άλλη, η Κοινοβουλευτική Ομάδα μετρά πλέον μόλις 14 βουλευτές και η Κεντρική Επιτροπή αδειάζει με 63 παραιτήσεις. Αν συνεχιστεί αυτός ο ρυθμός, στις επόμενες συνεδριάσεις θα χρειάζεται περισσότερο προσωπικό ασφαλείας παρά κομματικά στελέχη.

Το πιο απολαυστικό, όμως, είναι ότι όλες οι πλευρές δηλώνουν πως φεύγουν… για την ενότητα της Αριστεράς. Άλλοι παραιτούνται για να σωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλοι ανεξαρτητοποιούνται για να ανασυντεθεί ο προοδευτικός χώρος και άλλοι ετοιμάζονται να ιδρύσουν κάτι καινούργιο γιατί το παλιό… δεν σώζεται.

Κι όσο στην Κουμουνδούρου ψάχνουν ποιος έχει την πλειοψηφία, λίγα τετράγωνα πιο πέρα ο Αλέξης Τσίπρας παρακολουθεί το έργο σχεδόν σαν θεατής. Γιατί όσο διαλύεται ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ, τόσο αδειάζει ο χώρος για το νέο εγχείρημα που ετοιμάζει.

Τελικά, ο μεγαλύτερος αντίπαλος του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποδείχθηκε ούτε η Νέα Δημοκρατία ούτε το ΠΑΣΟΚ. Ήταν… ο ίδιος του ο εαυτός. Και η Κουμουνδούρου μοιάζει πλέον περισσότερο με σταθμό ανταπόκρισης: όλοι περνούν από εκεί, αλλά σχεδόν κανείς δεν μένει.

Κάλπη ή… στέψη; Το νέο επεισόδιο στον εμφύλιο της Κουμουνδούρου

Η Ρένα Δούρου πέταξε το γάντι στον Παύλο Πολάκη, αλλά το έκανε με τρόπο που θυμίζει παλιά κομματική σχολή: χωρίς να τον κατονομάζει, τον φωτογράφισε. «Κάλπη και όχι διορισμός», είπε, απαντώντας ουσιαστικά στο μήνυμα που εξέπεμψε το στρατόπεδο Πολάκη ότι η υποψηφιότητά της πρέπει να αποσυρθεί.

Το ενδιαφέρον είναι πως στον ΣΥΡΙΖΑ, που μέχρι χθες διακήρυττε τη συλλογικότητα, σήμερα η μεγαλύτερη πολιτική μάχη δίνεται για το ποιος θα προεδρεύει μιας Κοινοβουλευτικής Ομάδας που… μικραίνει καθημερινά. Η Δούρου ζητά εκλογή, ο Πολάκης ζητά ουσιαστικά λευκή επιταγή και οι βουλευτές συνεχίζουν να αποχωρούν με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή με την οποία κατατίθενται οι υποψηφιότητες.

Η ατάκα της περί «τσιπροφυλάκων» και «τσιπρομεταφραστών» μόνο τυχαία δεν ήταν. Ήταν μήνυμα προς όσους επιχειρούν να εμφανίζονται ως οι αποκλειστικοί ερμηνευτές της βούλησης του Αλέξη Τσίπρα. Στην πραγματικότητα, όμως, όσο περισσότερο επικαλούνται όλοι τον Τσίπρα, τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται ότι ο ίδιος παραμένει εκτός κάδρου, παρακολουθώντας τους πρώην συντρόφους του να συγκρούονται για το ποιος θα κρατήσει τα κλειδιά ενός κόμματος που αδειάζει.

Και κάπως έτσι, στην Κουμουνδούρου η πιο κρίσιμη ψηφοφορία δεν είναι αν θα στηθεί κάλπη το Σάββατο. Είναι ποιος θα μείνει μέσα στο κόμμα μέχρι να ανοίξει.

Η συγγνώμη που ζητούν… πριν από τη δίκη

Στο Μέγαρο Μαξίμου φαίνεται πως ανακάλυψαν μια νέα πολιτική θεωρία: όταν τέσσερις εν ενεργεία βουλευτές παραπέμπονται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, το ζήτημα δεν είναι οι διώξεις αλλά… ποιος θα ζητήσει συγγνώμη στην κυβέρνηση.

Η επικοινωνιακή γραμμή είναι απλή. Οι επτά υποθέσεις που μπήκαν στο αρχείο παρουσιάζονται ως θρίαμβος και οι τέσσερις που οδηγούνται στα δικαστήρια ως… υποσημείωση. Σαν να λέει κάποιος ότι το ποτήρι είναι σχεδόν γεμάτο, αρκεί να μη βλέπεις την τρύπα στον πάτο.

Το παράδοξο είναι ότι η κυβέρνηση επικαλείται -και σωστά- το τεκμήριο της αθωότητας για τους τέσσερις βουλευτές της, αλλά την ίδια στιγμή επιτίθεται ακόμη και στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία επειδή τόλμησε να ασκήσει διώξεις. Αν η Δικαιοσύνη είναι σεβαστή όταν αρχειοθετεί, θα πρέπει να είναι σεβαστή και όταν παραπέμπει.

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι η πολιτική εικόνα. Αντί το βάρος να πέσει στο πώς φτάσαμε να διώκονται τέσσερις βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, η δημόσια συζήτηση μεταφέρεται στο… ποιος χρωστά συγγνώμη σε ποιον.

Μόνο που στην πολιτική, οι συγγνώμες δεν υποκαθιστούν τις απαντήσεις. Και όταν υπάρχει σκάνδαλο που εξακολουθεί να απασχολεί τη Δικαιοσύνη, η καλύτερη επικοινωνιακή στρατηγική δεν είναι να αλλάζεις τον κατηγορούμενο. Είναι να απαντάς στα ερωτήματα.

• ΟΠΕΚΕΠΕ
• ΣΥ​ΡΙΖΑ