Απορρίφθηκε ως «εντελώς ατάλαντος»

Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να χωρέσεις μια τόσο πλούσια ζωή και καριέρα σε ένα αφιέρωμα, μια που όπως είπα, έχουμε να κάνουμε με έναν απ’ τους πιο δημοφιλείς και δημιουργικούς ηθοποιούς μας. Τον γνώρισα το 2002 στο θέατρο Ήβη, όταν έκανα την μουσική επιμέλεια στην παράσταση του Λάκη Λαζόπουλου «Τα λέμε», στην οποία έπαιζε ο Γιώργος Κωνσταντίνου και ο ανερχόμενος τότε Αλέξης Γεωργούλης. Έκτοτε, όποτε συναντιόμαστε χαιρετιόμαστε με θέρμη.

Επειδή μου αρέσουν οι βιογραφίες, όταν πριν κάποια χρόνια κυκλοφόρησε το βιβλίο του “Showtime”, το πήρα και το ρούφηξα. Έτσι έμαθα πολλά πράγματα που δεν ήξερα. Δεν ήξερα ας πούμε για το πάθος του για τα τυχερά παιχνίδια. Κάτι είχε πάρει το αφτί μου, αλλά ο ίδιος το ανέδειξε σε μείζον θέμα. Στο βιβλίο του εξομολογείται για πρώτη φορά τη μάχη του με τον τζόγο και τα εφιαλτικά βράδια που πέρασε εξαιτίας του εθισμού του. Ενός εθισμού που αποδείχθηκε καταστροφικός για εκείνον:

«Μου άρεσαν τα τυχερά παιχνίδια. Και, τελικά, μου έγινε ένα καταστροφικό πάθος που δεν μπόρεσα να ελέγξω. Δεν ήμουνα από τους τυχερούς παίκτες. Και ποιος είναι άλλωστε;»

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου γεννήθηκε 27 Οκτωβρίου 1934 στην Αθήνα, συγκεκριμένα στην πλατεία Βάθη. Μια περιοχή που απ’ την μια βρισκόταν στην καθώς πρέπει αστική γειτονιά και απ’ την άλλη σε μια γειτονιά γεμάτη οίκους ανοχής. Ο πατέρας του Μιχαήλ Κωνσταντίνου ήταν τενόρος και η μητέρα του Νίτσα Φιλοσόφου ηθοποιός και τραγουδίστρια της οπερέτας. Από μωρό λοιπόν βρέθηκε μέσα στο θέατρο.

Ο πατέρας του τους εγκατέλειψε, όταν ήταν 6 μηνών, ενώ πολλά χρόνια αργότερα, ο θάνατος της μητέρας του του στοίχησε αφάνταστα πολύ. Ήταν σαν να είχε πεθάνει και εκείνος μαζί της. Μεγαλώνοντας με την μητέρα του έζησε τον χώρο του θεάτρου από μέσα και ως έφηβος μάλιστα είχε παίξει σε πολλούς ερασιτεχνικούς θιάσους προτού αποφασίσει να γίνει επαγγελματίας ηθοποιός μετά από προτροπή της μητέρας του. Και έδωσε εξετάσεις για την Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, που τον απέρριψαν ως “εντελώς ατάλαντο”. Δεν πτοήθηκε. Πήγε στο θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, όπου τον δέχτηκαν αμέσως.

Έχει περάσει τα 60 χρόνια πορείας στο καλλιτεχνικό χώρο, και ακόμα είναι «ζωντανός» σαν νεαρός. “Ποτέ δεν καβάλησα καλάμια, ποτέ δεν είπα «εγώ είμαι», ποτέ δεν δημιούργησα πρόβλημα σε καμία παράσταση, σε κανένα θέατρο. Κι αυτό δεν σημαίνει ότι ήμουν χαμηλών τόνων αλλά ότι είχα τα πιστεύω μου”, έχει πει ο ίδιος.

Στον κινηματογράφο τον απολαύσαμε και τον αγαπήσαμε σε κλασσικές ταινίες και αξέχαστους ρόλους. Από τον γκρινιάρη και φωνακλά Αντωνάκη («Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα»), τον κακόμοιρο υπάλληλο («Ξύπνα Βασίλη»), τον δασκαλάκο αγγλικών στα κορίτσια της Τρούμπας («Καλώς ήλθε το δολάριο»), τον καθηγητή ιδιωτικών μαθημάτων της Αλίκης («Ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο»), μέχρι τον μικροαστό σύζυγο της Ξένιας Καλογεροπούλου στα «Καθημερινά» του Γιάννη Δαλιανίδη.

Στην τηλεόραση έκανε μεγάλες επιτυχίες. Το 1974 έπαιξε, έγραψε και σκηνοθέτησε την τηλεοπτική σειρά “Ανθρώπινες ιστορίες” της ΥΕΝΕΔ, και την επόμενη χρονιά έπαιξε και έγραψε το “Άσε τον κόσμο να γελάσει” για το ίδιο κανάλι. Επίσης κάθε σίριαλ του στον Antenna είχε τεράστια θεαματικότητα.

Ο Κωνσταντίνου έκανε τρεις γάμους, και έχει δύο παιδιά, την Άννα-Μαρία και τον Γιώργο, πιανίστα στο επάγγελμα.

Extra Tip: Το 1962 έπαιξε στην παράσταση «Καίσαρ και Κλεοπάτρα» δίπλα στην μελαχρινή Αλίκη Βουγιουκλάκη, με μουσική του Μάνου Χατζιδάκι και σκηνικά-κοστούμια του Νίκου Εγγονόπουλου. Μια παράσταση που ήταν η πρώτη μεγάλη αποτυχία της Αλίκης- επειδή ήταν μελαχρινή!

• Γιώργος Κωνσταντίνου