«Άσε μας κουκλίτσα μου»: το αυτογκόλ Καιρίδη και το μεγαλοπρεπές άδειασμα Δένδια – Το μαρτύριο του ΣΥΡΙΖΑ – Βελόπουλος vs Καρυστιανού

Το «άσε μας κουκλίτσα μου» δεν ήταν απλώς μια ατυχής ατάκα. Ήταν πολιτικό αυτογκόλ με VAR. Και ο Νίκος Δένδιας δεν άφησε καμία αμφιβολία ότι το είδε, το μέτρησε και το ακύρωσε μεγαλοπρεπώς. Ο Δημήτρης Καιρίδης επέλεξε ύφος καφενείου σε θεσμικό χώρο και βρέθηκε εκτεθειμένος όχι από την αντιπολίτευση, αλλά από την ίδια την κυβέρνηση. Το συγγνώμη του Δένδια προς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν ήταν τυπικό. Ήταν «πυροσβεστικό άδειασμα» με σαφές μήνυμα: άλλα τα πολιτικά επιχειρήματα, άλλη η απαξίωση με σεξιστική χροιά.

Στους διαδρόμους και στο καφενείο της Βουλής παίχτηκε ο δεύτερος γύρος. Εκεί φάνηκε η ουσία: ο Δένδιας μίλησε ως εκπρόσωπος κυβέρνησης, ο Καιρίδης ως θιγμένος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος. Η διαφορά ρόλων ήταν και η διαφορά βάρους. Όταν ο ένας σου λέει «εγώ εκπροσωπώ την κυβέρνηση» και ο άλλος απαντά «δεν είμαι Μπογδάνος», το ματς έχει κριθεί. Το συμπέρασμα είναι απλό: στη Βουλή το «ανάλαφρο» δεν περνάει για αστείο· καταγράφεται ως στάση. Και όταν χρειάζεται υπουργός να ζητήσει συγγνώμη για σένα, δεν σε προστάτευσε — σε διόρθωσε. Δημόσια. Και αυτό, στην πολιτική ιεραρχία, λέει πολλά.

Το μαρτύριο του ΣΥΡΙΖΑ

Τρέχει και δεν φτάνει ο καημένος ο Φάμελλος, αλλά το πράγμα δεν μαζεύεται. Δείτε κατ΄αρχάς τους ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ: Ο Νίκος Παππάς διεγράφη, ο Φαραντούρης επίσης διεγράφη επειδή σαλπάρησε για άλλες πολιτείες, η Κουντουρά δεν έχει φύγει αλλά…μην την είδατε, κι έτσι εμεινεενεργός μονάχα ο Αρβανίτης.

Και να ΄ταν μονάχα αυτά; Αίφνης(;) βγήκε ο Κόκκαλης, ο ΑΝΕΛ που βάφτηκε «κόκκινος» και άρχισε να τα μασάει. Ρωτήθηκε από τον Ευγενίδη (AlphaRadio 98.9) αν καλοβλέπει το…κινηματοκόμμα της Καρυστιανού και είπε οτικοιτάει μονάχα τις ανάγκες του κόσμου. Κάπως έτσι το είπε.

Και με τον ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου είστε βουλευτής, τι γίνεται;, ρώτησε ο δημοσιογράφος. Τι απάντησε ο Κόκκαλης; Αλλά λόγια ν΄αγαπιόμαστε: Κοιτάω τις ανάγκες του κόσμου κλπ κλπ. Συγγνώμη, αν εμείς τώρα πούμε οτι βρίσκεται και αυτός υπ΄ατμόν, θα είμαστε υπερβολικοί; Πάντως, «παιδί» του Τσίπρα είναι ο συμπαθής Κόκκαλης, οπότε…Αν και με τέτοια ρευστότητα τίποτε δεν μπορεί να αποκλειστεί, σχετικά με τον τελικόπροορισμό του…

Τέλος, υπάρχει και κάτι άλλο: Ο Φαραντούρης διαγράφτηκε επειδή είπε καλά λόγια για την Καρυστιανού και το κόμμα της. Όμως κάτι Τσιπρικοί βουλευτές που περιμένουν με λαχτάρα να ιδρύσει επιτέλους το κόμμα ο Τσίπρας, και δεν το κρύβουν οτι «θα την κάνουν» μόλις το ανακοινώσει, πως μένουν στο απυρόβλητο;

Λόγου χάριν όταν ο Καραμέρος κραύγασε υπέρ του Τσίπρα λέγοντας «Αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω», τι άλλο έπρεπε να πεί για να τον διαγράψει ο Φάμελλος; Εκτός κι αν ο ίδιος ο Φάμελλος…ξέχασε οτι είναι πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, οπότε δικαιολογείται…

Βελόπουλος vs Καρυστιανού

Ο Κυριάκος Βελόπουλος ανακάλυψε ξανά τον καθρέφτη της συγκυρίας. Βλέποντας το κύμα δυσαρέσκειας να ψάχνει νέα στέγη και το εγχείρημα της Μαρία Καρυστιανού να απευθύνεται ακριβώς σε αυτό το ακροατήριο, έσπευσε να υψώσει σημαία ιδιοκτησίας: «πρώτοι αποκαλύψαμε», «πρώτοι είπαμε», «πρώτοι πήγαμε». Πολιτική ως κατάθεση πνευματικών δικαιωμάτων. Η αποφυγή ονόματος δεν ήταν λεπτότητα· ήταν τακτική. Όταν μιλάς για «σωτήρες» χωρίς να τους κατονομάζεις, κρατάς ανοιχτό το παράθυρο της επίθεσης και κλειστή την πόρτα της ευθύνης. Και το «είμαστε με τους συγγενείς» ακούγεται ωραία, αλλά όταν επαναλαμβάνεται ως σύνθημα, κινδυνεύει να γίνει εργαλείο — όχι στάση.

Το ίδιο μοτίβο και στα αγροτικά: βαριά λόγια, εύκολες κατηγορίες περί «μαφιόζικων εκβιασμών», κλιμάκωση αντί για πρόταση. Η οργή ως καύσιμο, η απλοποίηση ως μέθοδος. Κάπως έτσι, η πολιτική συζήτηση μετατρέπεται σε διαγωνισμό έντασης, όπου κερδίζει όποιος φωνάζει «πρώτος».

Το πρόβλημα είναι ότι τα Τέμπη δεν ανήκουν σε κανέναν. Δεν είναι τρόπαιο, ούτε πεδίο πιστοποίησης αυθεντικότητας. Όποιος τα επικαλείται για να μετρήσει ψήφους, χάνει το μέτρο — και μαζί του χάνεται και το νόημα της δικαίωσης που όλοι επικαλούνται.

• Δημήτρης Καιρίδης
• Μαρία Καρυστιανού
• Νίκος Δένδιας
• Νίκος Παππάς