Αυστραλία: Η «Μαύρη Χήρα» των Μπλε Βουνών – Η… αξιαγάπητη θεία που σέρβιρε τσάι με ποντικοφάρμακο

Έχουμε ασχοληθεί διεξοδικά με τις περιπτώσεις των serial killers. Το δεδομένο; O νους μας πηγαίνει σχεδόν αυτόματα σε βίαιους άνδρες, σκοτεινά σοκάκια και σκληρή σωματική δύναμη. Ωστόσο, η ιστορία του παγκόσμιου εγκλήματος έχει αποδείξει ότι το απόλυτο κακό μπορεί να κρύβεται πίσω από το πιο αθώο και καθημερινό πρόσωπο. Η πιο τρανταχτή απόδειξη αυτού ήταν η Κάρολαϊν Γκρίλς (Caroline Grills), μια χαμογελαστή, ηλικιωμένη γυναίκα από την Αυστραλία, η οποία στα τέλη της δεκαετίας του 1940 μετατράπηκε στην πιο διαβόητη «Μαύρη Χήρα» της ηπείρου, σκορπίζοντας τον θάνατο μέσα από την ίδια της την κουζίνα.

Η ιεροτελεστία του τσαγιού και το αόρατο δηλητήριο

Η δράση της Γκρίλς ξετυλίχθηκε στα προάστια του Σίδνεϊ και στην ευρύτερη περιοχή των Μπλε Βουνών. Στα μάτια των γειτόνων και της οικογένειάς της, η Κάρολαϊν ήταν η κλασική, στοργική «θεία» που όλοι αγαπούσαν. Της άρεσε να επισκέπτεται τους ηλικιωμένους συγγενείς της, να τους φροντίζει και να τους προσφέρει σπιτικά γλυκά, τσάι και φρεσκοψημένα κέικ.

Πίσω όμως από αυτή την προσιτή και ζεστή εικόνα, κρυβόταν μια ψυχρή δολοφόνος. Η Γκρίλς είχε ανακαλύψει μια τρομερή ιδιότητα του θαλλίου, μιας βαριάς χημικής ουσίας που εκείνη την εποχή χρησιμοποιούνταν ευρέως ως ποντικοφάρμακο και ήταν άοσμη και άγευστη. Ρίχνοντας συστηματικά μικρές δόσεις θαλλίου στα ροφήματα των θυμάτων της, προκαλούσε έναν αργό, βασανιστικό και φαινομενικά φυσικό θάνατο.

Τα θύματα εμφάνιζαν σταδιακή απώλεια μαλλιών, τύφλωση και παράλυση, συμπτώματα που οι γιατροί της εποχής συχνά μπέρδευαν με σπάνιες ασθένειες ή προβλήματα γήρατος, επιτρέποντάς της να συνεχίζει ανενόχλητη το έργο της.

Η απληστία για τις κληρονομιές και η πτώση της «θείας»

Το κίνητρο πίσω από τις πράξεις της δεν ήταν άλλο από την καθαρή οικονομική απληστία. Η Γκρίλς στόχευε κυρίως σε μέλη της ίδιας της της οικογένειας, όπως η θεία της, ο γαμπρός της και η ίδια της η μητριά, με σκοπό να ιδιοποιηθεί τις περιουσίες και τα σπίτια τους μετά τον θάνατό τους. Το πιο μακάβριο στοιχείο της συμπεριφοράς της ήταν ότι, την ώρα που οι συγγενείς της αργοπέθαιναν στα κρεβάτια του νοσοκομείου, εκείνη βρισκόταν διαρκώς στο πλευρό τους, κρατώντας τους το χέρι και παρηγορώντας τους, κερδίζοντας τον θαυμασμό όλων για την «αυταπάρνησή» της.

Το δολοφονικό της σερί, που στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον τέσσερις ανθρώπους, τερματίστηκε το 1953 λόγω της παρατηρητικότητας ενός μέλους της οικογένειας, που υποψιάστηκε ότι όσοι αρρώσταιναν είχαν μόλις καταναλώσει το τσάι της θείας Κάρολαϊν.

Η αστυνομία παγίδευσε τη Γκρίλς και σε έρευνα που έγινε, βρέθηκε το φονικό τσάι γεμάτο με θάλλιο. Η σύλληψή της συγκλόνισε την κοινή γνώμη, καθώς η εικόνα της κοντούλας, ηλικιωμένης γυναίκας με τα γυαλιά που οδηγούνταν στο δικαστήριο δεν ταίριαζε σε τίποτα με το τέρας που περιέγραφαν τα κατηγορητήρια. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, μένοντας στην ιστορία ως η γυναίκα που απέδειξε ότι ο θάνατος μπορεί να έχει τη γεύση ενός σπιτικού κέικ.