Αυτογκόλ Γεωργιάδη από τα… αποδυτήρια; – Γαλάζια νεύρα και ψήφοι συνείδησης – Η ΚΟ σε mode… εσωτερικής αντιπολίτευσης – “Έντοκος καταλογισμός” αντί απαντήσεων – Το πυροτέχνημα Λαζαρίδη

Την ώρα που στη Βουλή στήνεται σκηνικό «θεσμικής σοβαρότητας» για το κράτος δικαίου, στο παρασκήνιο η κυβέρνηση καταφέρνει κάτι σχεδόν… καλλιτεχνικό: να τινάξει το αφήγημά της στον αέρα πριν καν ξεκινήσει το ματς.

Η επίθεση του Άδωνι Γεωργιάδη στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν ήταν απλώς υψηλών τόνων. Ήταν εκτός γραμμής. Και κυρίως εκτός timing. Γιατί ακολούθησε –χωρίς καν καθυστέρηση– η παρέμβαση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, που μίλησε ευθέως για παρέμβαση στη Δικαιοσύνη. Δηλαδή, αυτό που προσπαθούσε να αποφύγει η κυβέρνηση, το πέτυχε μόνη της.

Στο γαλάζιο στρατόπεδο, η εικόνα θυμίζει αποδυτήρια πριν από κρίσιμο ντέρμπι: άλλος δίνει οδηγίες για χαμηλούς τόνους και «πολιτικό πολιτισμό», άλλος βγαίνει και βαράει καμπάνες. Το αποτέλεσμα; Σύγχυση, νευρικότητα και ένα ερώτημα που αιωρείται: ο Γεωργιάδης παίζει με σύστημα ή μόνος του;

Γιατί αν λειτούργησε με εντολή, τότε η κυβέρνηση επιλέγει συνειδητά σύγκρουση με ευρωπαϊκούς θεσμούς την ώρα που επικαλείται τον ευρωπαϊσμό της. Αν πάλι λειτούργησε αυτόνομα, τότε το πρόβλημα είναι βαθύτερο: απώλεια ελέγχου στο εσωτερικό της.

Σε κάθε περίπτωση, το damage έγινε. Και μάλιστα μπροστά σε κοινό που παρακολουθεί πλέον όχι μόνο τι λέγεται στη Βουλή, αλλά και ποιος τελικά μιλάει εξ ονόματος ποιας γραμμής.

Γιατί στην πολιτική, τα αυτογκόλ δεν συγχωρούνται. Ιδίως όταν μπαίνουν… χωρίς πίεση.

Γαλάζια νεύρα και ψήφοι συνείδησης – Η ΚΟ σε mode… εσωτερικής αντιπολίτευσης

Το κλίμα δεν είναι απλώς βαρύ. Είναι ηλεκτρισμένο. Και στα πηγαδάκια της Βουλής δεν μιλούν πλέον για «γραμμή», αλλά για… επιβίωση. Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και οι άρσεις ασυλίας των «13» έχουν ανοίξει ρήγμα στη γαλάζια Κοινοβουλευτική Ομάδα, με τους βουλευτές να κινούνται ανάμεσα σε πολιτικό ένστικτο και θεσμικό φόβο.

Από τη μία, υπάρχει το μπλοκ που βλέπει «ποινικοποίηση της πολιτικής» και δεν θέλει να βάλει την υπογραφή του σε μια διαδικασία που μπορεί αύριο να τον βρει απέναντι. Από την άλλη, εκείνοι που αντιλαμβάνονται ότι η εικόνα άρνησης άρσης ασυλίας θα μοιάζει με πολιτική αυτοπροστασία – και μάλιστα σε μια περίοδο που το αφήγημα περί «διαφάνειας» ήδη τρίζει.

Το παράδοξο; Οι ίδιοι οι «11» έχουν ζητήσει την άρση της ασυλίας τους. Κι όμως, αυτό δεν λύνει το πρόβλημα – το περιπλέκει. Γιατί τώρα η ευθύνη μεταφέρεται στους υπόλοιπους: θα τους ακολουθήσουν ή θα τους «αδειάσουν» στην πράξη;

Στο παρασκήνιο, οι τόνοι ανεβαίνουν. Οι παρεμβάσεις κορυφαίων στελεχών δεν ρίχνουν λάδι στη φωτιά – τη συντηρούν. Και το Μέγαρο Μαξίμου δείχνει να παρακολουθεί περισσότερο παρά να καθοδηγεί, σε μια διαδικασία που τυπικά είναι «κατά συνείδηση», αλλά πολιτικά μοιάζει με τεστ συνοχής.

Το μόνο βέβαιο; Όποια κι αν είναι η έκβαση, η ζημιά έχει ήδη γίνει. Γιατί όταν μια Κοινοβουλευτική Ομάδα συζητά περισσότερο για το τι θα ψηφίσει ο διπλανός της παρά για το τι πρεσβεύει η ίδια, τότε το πρόβλημα δεν είναι η ψηφοφορία.

Είναι η συνοχή.

“Έντοκος καταλογισμός” αντί απαντήσεων – Το πυροτέχνημα Λαζαρίδη 

Στη Βουλή και στους διαδρόμους της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ δεν μιλούν πια για «διαχείριση κρίσης», αλλά για καθυστερημένες κινήσεις που θυμίζουν περισσότερο επικοινωνιακά τρικ παρά πολιτική ανάληψη ευθύνης. Η παρέμβαση του Μακάριου Λαζαρίδη, με το αίτημα για έντοκο καταλογισμό όσων ενδεχομένως εισέπραξε, εκλήφθηκε από αρκετούς «γαλάζιους» ως ένα καλοστημένο πυροτέχνημα: εντυπωσιακό στην πρώτη ανάγνωση, αλλά χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα.

Η συγγνώμη για το ύφος ήρθε — αλλά για την ουσία, καμία μετατόπιση. Αντιθέτως, ο υφυπουργός επιμένει ότι όλα έγιναν «νόμιμα», επαναφέροντας το επιχείρημα ότι μπορούσε να προσληφθεί ακόμη και ως απόφοιτος Λυκείου. Το πρόβλημα όμως, όπως παραδέχονται πλέον και στελέχη της πλειοψηφίας σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις, δεν είναι τυπικό. Είναι βαθιά πολιτικό.

Γιατί όταν μια υπόθεση ξεκινά από ένα «μη αναγνωρισμένο πτυχίο» και φτάνει σε διορισμούς και διαδρομές εξουσίας, η απάντηση δεν μπορεί να είναι μια λογιστική διευθέτηση με τόκους. Χρειάζεται καθαρή πολιτική εξήγηση. Και αυτή δεν έχει δοθεί.

Στο παρασκήνιο, η ενόχληση είναι εμφανής. Όχι μόνο γιατί το θέμα επιμένει να κυριαρχεί στην επικαιρότητα, αλλά γιατί ανοίγει μια συζήτηση που η κυβέρνηση ήθελε να έχει κλείσει: αυτή της «αξιοκρατίας» που διαφημίστηκε και τώρα δοκιμάζεται στην πράξη.

Το μόνο βέβαιο; Το αφήγημα δεν σώζεται με καταλογισμούς. Και σίγουρα όχι με καθυστερημένες συγγνώμες.

• Άδωνις Γεωργιάδης
• Μακάριος Λαζαρίδης
• ΟΠΕΚΕΠΕ