ΕΚΚΟΜΕΔ: Η «βιτρίνα» του Χριστόπουλου και η αποστολή που θολώνει

Σε έναν οργανισμό που έχει αποστολή να στηρίζει τον κινηματογράφο, την οπτικοακουστική παραγωγή και συνολικά τη δημιουργική οικονομία, το βασικό ζητούμενο είναι να αποδεικνύει ότι υπηρετεί πρώτα τον κλάδο και μετά την εικόνα του εαυτού του. Στην περίπτωση του Λεωνίδα Χριστόπουλου, ισχύει μάλλον το αντίθετο.

Η νέα έδρα του ΕΚΚΟΜΕΔ στο Μέγαρο Δεληγιώργη, στην καρδιά του Κολωνακίου, παρουσιάστηκε επισήμως ως ένα νέο κεφάλαιο θεσμικής ενδυνάμωσης. Στα χαρτιά, η κίνηση αυτή περιγράφεται ως λειτουργική επιλογή, με ιστορικό και συμβολικό βάθος. Στο πεδίο της δημόσιας εικόνας, όμως, η ανάγνωση δεν είναι τόσο απλή. Για έναν φορέα που καλείται να σταθεί δίπλα σε δημιουργούς, παραγωγούς και επαγγελματίες ενός χώρου που πιέζεται, η βιτρίνα δεν αρκεί. Και συχνά γυρίζει μπούμερανγκ.

Η νέα έδρα στο Κολωνάκι, η προβολή του διοικητικού προφίλ, η επιμελημένη δημόσια παρουσία, όλα συνθέτουν ένα σκηνικό που ίσως ικανοποιεί την ανάγκη για κύρος, αλλά δύσκολα πείθει ότι αυτός είναι ο πυρήνας της αποστολής ενός οργανισμού για τον κινηματογράφο και την οπτικοακουστική παραγωγή. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για ιδιωτική εταιρεία δημοσίων σχέσεων. Μιλάμε για φορέα που οφείλει να υπηρετεί έναν κλάδο με νεύρα, πίεση και διαρκείς απαιτήσεις.

Ο Χριστόπουλος έχει επιλέξει να εκπέμπει αυτοπεποίθηση, σχέδιο και διοικητικό έλεγχο. Αυτό από μόνο του δεν είναι πρόβλημα. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η διοίκηση δίνει την εντύπωση ότι επενδύει περισσότερο στη σκηνοθεσία του κύρους της και λιγότερο στην καλλιέργεια εμπιστοσύνης με τον ίδιο τον κλάδο που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Σε έναν χώρο όπου οι άνθρωποι ζητούν σταθερότητα, ταχύτητα, σαφείς κανόνες και αίσθηση δικαιοσύνης, η υπερπροβολή της διοικητικής εικόνας δεν υπηρετεί τον στόχο αυτό.

Αυτή η απόσταση γίνεται πιο αισθητή επειδή η συζήτηση στον οπτικοακουστικό χώρο δεν ήταν ποτέ ανέφελη. Ο ίδιος ο Χριστόπουλος μίλησε δημόσια μετά το σήμα κινδύνου που εξέπεμψαν 1.896 επαγγελματίες του κλάδου, επιχειρώντας να δώσει απαντήσεις για πληρωμές, πόρους και σχεδιασμό. Αυτό σημαίνει ότι το έλλειμμα εμπιστοσύνης δεν είναι φαντασιακό, είναι ήδη καταγεγραμμένο στον δημόσιο διάλογο.

Εκεί ακριβώς εντοπίζεται και η βασική κριτική προς τον επικεφαλής του ΕΚΚΟΜΕΔ. Δεν αφορά προσωπικό ύφος και αισθητικές προτιμήσεις. Αφορά το μήνυμα που εκπέμπει ένας δημόσιος φορέας σε μια περίοδο κατά την οποία όφειλε να δουλεύει σχεδόν αθόρυβα, με στόχο να αποκαθιστά εμπιστοσύνη και να μετριέται από τα αποτελέσματά του. Όταν η συζήτηση μετατοπίζεται από τις ανάγκες της αγοράς προς τη λάμψη της διοίκησης, τότε κάτι έχει φύγει από τον βασικό του άξονα.

• ΕΚΚΟΜΕΔ
• Λεωνίδας Χριστόπουλος