CNN: Η αναδίπλωση Τραμπ για τους φακέλους Έπσταϊν προδίδει μια σπάνια αδυναμία

Η υπόθεση με τα αρχεία του Τζέφρι Έπσταϊν απέχει πολύ από τον τερματισμό της, ακόμη και μετά την αιφνίδια απόφαση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ το βράδυ της Κυριακής να αλλάξει στάση και να καλέσει τους Ρεπουμπλικάνους να ψηφίσουν υπέρ της δημοσιοποίησής τους. Αλλά ανεξάρτητα από την έκβαση, η όλη δραματική εξέλιξη γύρω από τα αρχεία τρύπησε την «αύρα αήττητου» του Τραμπ μέσα στο κίνημα MAGA με τρόπο που ελάχιστα – αν όχι κανένα – γεγονός έχει πετύχει στο παρελθόν. Και αποδείχθηκε ένα τεράστιο, αχρείαστο πολιτικό λάθος από την πλευρά του Τραμπ.

Ο άνθρωπος που εδώ και μια δεκαετία καθορίζει την ατζέντα της βάσης του και της λέει τι να θεωρεί σημαντικό, αυτή τη φορά έκανε πίσω όταν εκείνη η βάση αποφάσισε ότι οι προτεραιότητές της δεν ταυτίζονταν με τις δικές του. Αυτό είναι μια αξιοσημείωτη πολιτική στιγμή — και μια ατυχής για τον Τραμπ, ειδικά τώρα.

Η αναδίπλωση και τι σηματοδοτεί

Το μεγάλο νέο της βραδιάς ήταν πως ο Τραμπ φαίνεται πως υποχώρησε μετά από μήνες αντίστασης στην προσπάθεια της Βουλής να επιβάλει τη δημοσιοποίηση όλων των αρχείων του Έπσταϊν από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Υπολογιζόταν ότι ένας σημαντικός αριθμός Ρεπουμπλικάνων θα αψηφούσε την αντίθεση του Τραμπ στη δημοσιοποίηση, στη φετινή ψηφοφορία. «Οι Ρεπουμπλικάνοι στη Βουλή πρέπει να ψηφίσουν υπέρ της δημοσιοποίησης των αρχείων του Έπσταϊν, γιατί δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε», έγραψε ο Τραμπ στα social media, «και ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε πέρα από αυτή τη δημοκρατική απάτη που κατασκευάστηκε από ριζοσπάστες της Αριστεράς προκειμένου να αποσπάσουν την προσοχή από τις μεγάλες επιτυχίες του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, συμπεριλαμβανομένης της πρόσφατης νίκης μας στο δημοκρατικό “Shutdown”».

Το πρώτο που πρέπει να σημειωθεί είναι πως αυτό δεν τελείωσε εδώ. Πρώτον, ο Τραμπ έχει την τάση να αλλάζει γνώμη. Δεύτερον, το νομοσχέδιο πρέπει ακόμη να περάσει από τη Γερουσία —όπου ο επικεφαλής της πλειοψηφίας, Τζον Θουν, εμφανίστηκε επιφυλακτικός τη Δευτέρα— και να υπογραφεί από τον ίδιο τον Τραμπ, αν και είναι δύσκολο πλέον για τον πρόεδρο και τους Ρεπουμπλικάνους στη Γερουσία να το μπλοκάρουν. Και τέλος, οι έρευνες που ο Τραμπ διέταξε την περασμένη εβδομάδα εναντίον πολιτικών αντιπάλων με υποτιθέμενους δεσμούς με τον Έπσταϊν θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως πρόσχημα από το Υπουργείο Δικαιοσύνης ώστε να μη δημοσιοποιηθούν όλα τα αρχεία.

Αλλά θα ήταν δύσκολο ακόμη και για τους συμμάχους του προέδρου να μην το δουν αυτό ως υπεκφυγή, δεδομένου ότι το ίδιο το Υπουργείο Δικαιοσύνης του Τραμπ τον Ιούλιο είχε δηλώσει ότι δεν υπάρχει «κανένα στοιχείο που να δικαιολογεί έρευνα ενάντια σε μη κατηγορούμενα τρίτα πρόσωπα». Παρόλα αυτά, η αναδίπλωση του Τραμπ αποτελεί πολιτικά ένα σημαντικό γεγονός, διότι δείχνει ότι σηκώνει τα χέρια ψηλά σε κάτι που πολεμούσε εδώ και μήνες. Αν και παρουσίασε τη νέα του στάση ως συνεπή με προηγούμενες δηλώσεις του, πρόκειται για ξεκάθαρη υποχώρηση.

Ο Τραμπ και ο πρόεδρος της Βουλής, Μάικ Τζόνσον, πολέμησαν λυσσαλέα ενάντια στην πρωτοβουλία που τελικά επέβαλε την ψηφοφορία. Την προηγούμενη εβδομάδα, ο Τραμπ απείλησε Ρεπουμπλικάνους που την υποστήριξαν, αποκαλώντας τους «ηλίθιους» και κατηγορώντας τους ότι παίζουν το παιχνίδι των Δημοκρατικών. Τα αρχεία του Έπσταϊν ήταν το κεντρικό σημείο της πρόσφατης ρήξης του Τραμπ με τη βουλευτή Ματζόρι Τέιλορ Γκριν. Και όλα δείχνουν ότι ήταν πιθανό να δει 100 ή περισσότερους Ρεπουμπλικάνους να τον αψηφούν στη Βουλή, σύμφωνα με πρόσφατες εκτιμήσεις.

Για πρώτη φορά, ο Τραμπ υπέκυψε στη δική του βάση

Ο Τραμπ πιθανότατα θα προσποιηθεί ότι αυτό δεν ήταν μια προσωπική ήττα. Ήταν όμως. Και μάλιστα αξιοσημείωτη. Την τελευταία δεκαετία, διαμόρφωσε ένα Ρεπουμπλικανικό Κόμμα που περιστρεφόταν γύρω από ένα πράγμα: τον ίδιο. Ό,τι έλεγε, γινόταν. Δεν είχε σημασία αν η ιδέα αντέβαινε σε δεκαετίες συντηρητικής ορθοδοξίας. Δεν είχε σημασία τι υποστήριζαν παλαιότερα οι Ρεπουμπλικάνοι βουλευτές. Δεν είχε σημασία αν ο Τραμπ το σκαρφιζόταν την τελευταία στιγμή ή αν παραβίαζε το νόμο. Δεν είχε σημασία αν βασιζόταν σε ψέματα. Η πίστη της βάσης του ήταν τυφλή.

Οι Ρεπουμπλικάνοι στο Κογκρέσο σπάνια ψήφιζαν ενάντια στη θέση του Τραμπ· και όταν το έκαναν, αυτό αφορούσε σχεδόν πάντα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Αλλά η υπόθεση με τα αρχεία του Έπσταϊν έδειξε ότι η ανοχή της βάσης προς τον Τραμπ έχει όρια -ή τουλάχιστον, έχει όταν η βάση αισθάνεται αρκετά έντονα και όταν το πολιτικό κεφάλαιο του προέδρου αρχίζει να εξαντλείται.

Τι προμηνύει αυτό για τον Τραμπ

Αυτό είναι που κάνει τη στιγμή ακόμη πιο κακή για τον πρόεδρο. Δεν είναι μόνο η υποχώρηση, αλλά οι συνθήκες και ο χρόνος. Ο Τραμπ δεν έχει κατηγορηθεί για κάποιο αδίκημα σχετικό με τον Έπσταϊν, και στα χιλιάδες έγγραφα που δημοσιοποιήθηκαν την περασμένη εβδομάδα από την πλευρά της περιουσίας του Έπσταϊν δεν υπήρχε «πιστόλι που καπνίζει». Αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι αποκαλύψεις -για το τι γνώριζε ο Τραμπ για τον καταδικασμένο δράστη και πότε- ήταν πολιτικά επιζήμιες.

Ανάμεσά τους, emails όπου ο Έπσταϊν λέει ότι ο Τραμπ «ήξερε για τα κορίτσια» που στρατολογούσε η Γκισλέιν Μάξγουελ από το Mar-a-Lago, και ότι περνούσε ώρες με το θύμα του Έπσταϊν, Βιρτζίνια Τζιούφρε, στο σπίτι του Έπσταϊν. Παρά το ότι αυτό βλάπτει τον Τραμπ, πολλοί Ρεπουμπλικάνοι στο Κογκρέσο φαίνεται πως κατέληξαν ότι η πλήρης δημοσιοποίηση των αρχείων απλώς δεν ήταν κάτι που μπορούσαν να καταψηφίσουν. Σε αντίθεση με τόσα άλλα θέματα, δεν μπορούσαν να αγνοήσουν αυτό που η βάση απαιτεί εδώ και καιρό, προκειμένου να στηρίξουν την ατζέντα του Τραμπ. Και ίσως το πιο σημαντικό, πολιτικά μιλώντας, είναι ο χρόνος της υποχώρησης. Είναι σημάδι αδυναμίας σε μια πολύ κακή στιγμή.

Ρωγμές στη βάση MAGA

Το πλαίσιο όλων αυτών είναι η φαινομενική διάσπαση της βάσης MAGA. Η βάση τσακώνεται για το πόσο σκληρά πρέπει να αντιμετωπιστούν ο αυξανόμενος ρατσισμός και ο αντισημιτισμός στις τάξεις της. Κάποιοι εκφράζουν ανησυχίες για το πόσο πραγματικά «America First» είναι κάποιες πλευρές της ατζέντας του Τραμπ -όπως η διάσωση της Αργεντινής ή οι απειλές για πόλεμο με τη Βενεζουέλα. Άλλοι ανησυχούν για το πόσο φιλικός είναι ο Τραμπ με τις μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας.

Το επεισόδιο με την Γκριν αποδείχθηκε μεγαλύτερος πονοκέφαλος για τον Τραμπ απ’ ό,τι περίμεναν πολλοί. Κι αυτό γιατί, σε αντίθεση με τους μετριοπαθείς Ρεπουμπλικάνους που τον έχουν αψηφήσει στο παρελθόν, η Γκριν απαντάει και μάλιστα επιθετικά, αντί να υποχωρεί αθόρυβα. Και το κάνει από μια θέση κύρους μέσα στη βάση. Το Σαββατοκύριακο είδαμε πολλά προβεβλημένα πρόσωπα του MAGA και «παρα-MAGA» οικοσυστήματος στα social media να αποστασιοποιούνται από την ατζέντα του Τραμπ. Η Γκριν μοιάζει κατά κάποιον τρόπο να προσφέρει σε τμήματα της βάσης την «άδεια» να εκφράσουν πιο δυνατά ενστάσεις που μέχρι τώρα κρατούσαν για τον εαυτό τους.

Και, ίσως όχι τυχαία, όλα αυτά συμβαίνουν σε μια περίοδο όπου το πολιτικό κεφάλαιο του Τραμπ βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο εδώ και χρόνια. Οι ήττες των Ρεπουμπλικάνων στις εκλογές αυτού του μήνα ενίσχυσαν την αίσθηση ότι ο Τραμπ βρίσκεται σε μια ιδιότυπη προεκλογική «χλωρίδα» και υπογράμμισαν τα πραγματικά προβλήματα του κόμματος σε έναν μετά-Τραμπ κόσμο, δεδομένου ότι σχεδόν πάντα χάνουν όταν ο ίδιος δεν είναι στο ψηφοδέλτιο. Δεδομένων όλων αυτών, δεν προκαλεί εντύπωση ότι ορισμένοι Ρεπουμπλικάνοι προσπαθούν να δουν τι θα γίνει στο επόμενο κεφάλαιο και ίσως να αρχίσουν να απομακρύνονται σε κάποια θέματα. Και ίσως σε κανένα θέμα δεν είναι πιο εύκολο να αποστασιοποιηθούν από τον Τραμπ όσο στο ζήτημα των αρχείων του Έπσταϊν: πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι Αμερικανοί αποδοκιμάζουν τον χειρισμό της κυβέρνησης Τραμπ στο θέμα με αναλογία 3 προς 1 και ότι το 77% θέλει να δημοσιοποιηθούν όλα τα αρχεία.

Όπως προκύπτει, ο Τραμπ έβαλε τους Ρεπουμπλικάνους του Κογκρέσου σε μια αδύνατη θέση ζητώντας τους να ακολουθήσουν τη γραμμή του. Αλλά είναι εξίσου σημαντικό ότι αυτή τη φορά, τόσοι πολλοί από αυτούς τον ανάγκασαν —για πρώτη φορά πραγματικά— να υποχωρήσει.

• Ντόναλντ Τραμπ
• Τζέφρι Έπσταϊν