Debate; Ποιο debate;

Ο πρώτος που έσπευσε να ζητήσει debate ενόψει των εκλογών είναι ο Αλέξης Τσίπρας δια στόματος της κυρίας Τσαπανίδου. «Αν θέλει συγκρίσεις και διάλογο μπορεί να τον έχει, αύριο κιόλας» δήλωσε η εκπρόσωπος απευθύνοντας την πρόκληση στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Προφανώς ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει την αυτοπεποίθηση ότι θα κερδίσει τις εντυπώσεις και ο χαμένος θα είναι ο πρωθυπουργός και πρόεδρος της ΝΔ. Είχε πολλές ευκαιρίες στη Βουλή στα τρισήμιση χρόνια της διακυβέρνησης της ΝΔ για να αντιπαρατεθεί με τον πρωθυπουργό. Όντως έχει μια ρητορική άνεση. Αλλά μετράει και το τι λέει ο κάθε αρχηγός. Το ηγετικό του προφίλ. Ακόμη και σε μια αρνητική στιγμή για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνηση του, στην συζήτηση για την πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ για τις υποκλοπές, ο κ.Τσίπρας αν και επιτιθέμενος, δεν ήταν ο νικητής παρά το γεγονός ότι έπαιζε σε προνομιακό γήπεδο για τον ίδιο. Ο καθένας «μίλησε» στα εκλογικά ακροατήρια που στοχεύει χωρίς να κηρυχθεί κάποιος νικητής ή ηττημένος.

«Επτά χρόνια τώρα αποφεύγει το debate» τόνισε η κυρία Τσαπανίδου για τον κ.Μητσοτάκη. Δηλαδή τι θα μάθαιναν παραπάνω οι πολίτες από ένα debate μέσα στο ενάμισυ λεπτό που αναπτύσσει ο κάθε αρχηγός την θέση του όταν στη Βουλή έχει πάνω από 45 λεπτά; Τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα θα κυριαρχήσουν στην προεκλογική περίοδο. Στη μάχη της ατάκας ποντάρει ο κ.Τσίπρας που ταιριάζει στο σκληρό ροκ στο οποίο επενδύει για να επιτύχει συσπείρωση ενός αντι-μητσοτακικού μετώπου γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Γάλλος συγγραφέας Ρομέν Ρολάν (Νόμπελ 1915) έγραψε ότι «είναι αδύνατη η συζήτηση με κάποιον που προσποιείται πως δεν ψάχνει την αλήθεια αλλά την κατέχει ήδη».  Κάθε κόμμα «κατέχει» την δική του αλήθεια ειδικά τώρα που πάει στις κάλπες. Διάλογο δεν θα δούμε στην προεκλογική περίοδο. Μόνο μονολόγους. Και καυγάδες. Δυστυχώς πολλές κοκορομαχίες.

Ο κ.Τσίπρας έβαλε στο κάδρο και τον Νίκο Ανδρουλάκη. Ο ΣΥΡΙΖΑ άφησε αιχμές ότι εάν το ΠΑΣΟΚ συνεργαστεί με την ΝΔ πιθανόν να είναι απόρροια εκβιασμού. Αφήνει, δηλαδή, να εννοηθεί ότι στις υποκλοπές του βρήκαν κάτι μεμπτό. Έκανε και ένα βήμα παραπάνω. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε ότι δεν μπορεί να φανταστεί το κόμμα του Παπανδρέου «αντί να είναι μέρος της αλλαγής και της προοδευτικής διακυβέρνησης να αφήνει ανοιχτό να γίνει υποστήριγμα της πιο άθλιας κυβέρνησης της δεξιάς από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα».

Οργή επικρατεί στο ΠΑΣΟΚ. Ο Νίκος Ανδρουλάκης δήλωσε «προοδευτικά» μαθήματα δεν δέχομαι από τον αρχιτέκτονα της κυβερνητικής συμμαχίας ΣΥΡΙΖΑ-Ακροδεξιάς» και  τόνισε ότι «η παράσταση μίμησης του Ανδρέα τελείωσε».

Η κυρία Τσαπανίδου θα έπρεπε να ρωτήσει και τον Νίκο Ανδρουλάκη εάν θα ήθελε ένα debate με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ δίπλα του.

Έχουμε ευθύνες όμως και εμείς τα ΜΜΕ εάν στο τέλος δεν γίνουν debate. Πέρασαν τρία χρόνια και εφτά μήνες από τις προηγούμενες εκλογές και δεν έγινε καμία συζήτηση από τις επαγγελματικές δημοσιογραφικές ενώσεις και άλλους ειδικούς επιστήμονες για την διενέργεια των προεκλογικών τηλεμαχιών.  Με τον τρόπο που γίνονταν μέχρι τώρα (μονόλογοι) ήταν άνευρα. Εάν το πλαίσιο ήταν συγκεκριμένο και αξιώσεων όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες (ΗΠΑ, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο) κανένας αρχηγός δεν θα μπορούσε να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλο του. Υπήρξαν και debates σε άλλες χώρες που επηρέασαν τις δημοφιλίες των αρχηγών. Τόσα χρόνια κάνω πολιτικό ρεπορτάζ δεν μπορώ να ξεχωρίσω καμία προεκλογική τηλεμαχία που άφησε κάτι έχω στην Ελλάδα.

Το 2019 δεν έγινε κανένα debate. Το πιο πιθανόν είναι ότι ούτε σε αυτές τις εκλογές θα δούμε τηλεμαχία όλων των αρχηγών των οποίων τα κόμματα είναι στην ελληνική Βουλή, ούτε βέβαια των μονομάχων.

Κανείς ευθέως δεν θα πει το «όχι». Θα πετάει το μπαλάκι στον άλλον. Και το πιο πιθανό είναι να ακούσουμε το τραγούδι του Γιάννη Μηλιώκα «Το Σάββατο μπορείς; Όχι, όχι. Την Κυριακή μπορείς; Όχι, όχι. Παρασκευή μπορείς; μπορώ, μπορώ, αλλά δεν μπορώ εγώ»…