Διπλή δολοφονία στο Μαρούσι: Το μυστήριο με τη θεία, την 15χρονη ανιψιά και την κόκκινη βέσπα

Ήταν 24 Ιουνίου 1965 όταν αποκαλύφθηκε στο Μαρούσι ένα διπλό έγκλημα που θα απασχολούσε επί μήνες την ελληνική κοινή γνώμη. Η Ελένη Λαζάρου και η 15χρονη ανιψιά της, Βασιλική Γιακουμάκη, βρέθηκαν δολοφονημένες μέσα στο σπίτι της πρώτης. Λίγες ημέρες αργότερα, στο επίκεντρο των ερευνών βρέθηκε ένας άνθρωπος από το στενό οικογενειακό τους περιβάλλον: ο 25χρονος Δημήτρης Γιακουμάκης.

Η υπόθεση εξελίχθηκε σε ένα από τα εγκλήματα που σημάδεψαν την Ελλάδα της δεκαετίας του 1960. Ο Γιακουμάκης συνελήφθη, ομολόγησε και στη συνέχεια ανακάλεσε, επιχείρησε να στηρίξει την υπεράσπισή του σε ισχυρισμούς περί ψυχικής ασθένειας και τελικά καταδικάστηκε δύο φορές σε θάνατο. Δύο χρόνια αργότερα οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα, ως ένας από τους τελευταίους ποινικούς κρατούμενους που εκτελέστηκαν στην Ελλάδα.

Τι συνέβη στην έπαυλη του Μαρουσιού;

Το έγκλημα αποκαλύφθηκε όταν ο 25χρονος Μανώλης Νίτης, επίσης ανιψιός της Ελένης Λαζάρου, πήγε στην έπαυλη. Την επισκεπτόταν συχνά και τη βοηθούσε στις μετακινήσεις και στις δουλειές της. Μπαίνοντας στο σπίτι βρέθηκε μπροστά σε ένα αποτρόπαιο θέαμα.

Στο διπλό κρεβάτι του υπνοδωματίου βρίσκονταν νεκρές η Ελένη Λαζάρου και η 15χρονη Βασιλική. Τα δύο θύματα έφεραν πολλαπλά τραύματα, ενώ είχαν δεχθεί και ισχυρά χτυπήματα στο κεφάλι με αιχμηρό αντικείμενο.

Η Βασιλική ήταν κόρη του αδελφού της Ελένης και έμενε εκείνο το διάστημα μαζί της. Σύμφωνα με μεταγενέστερες αναφορές για την υπόθεση, η θεία της τής είχε ιδιαίτερη αδυναμία.

Οι αστυνομικοί αντιλήφθηκαν γρήγορα ότι η λύση του μυστηρίου πιθανότατα βρισκόταν πολύ κοντά στα θύματα. Στο σπίτι υπήρχαν στοιχεία που έδειχναν ότι πριν από το έγκλημα είχε προηγηθεί γεύμα και ότι ο άνθρωπος που βρισκόταν μαζί τους δεν ήταν απαραίτητα ένας άγνωστος εισβολέας.

Πώς η κόκκινη βέσπα οδήγησε στον Δημήτρη Γιακουμάκη;

Αρχικά εξετάστηκε και ο Μανώλης Νίτης, χωρίς όμως η έρευνα να καταλήξει σε στοιχεία που να τον συνδέουν με το διπλό φονικό. Σταδιακά το ενδιαφέρον των Αρχών στράφηκε σε έναν ακόμη ανιψιό της Λαζάρου, τον Δημήτρη Γιακουμάκη, εξάδελφο της 15χρονης Βασιλικής.

Ο 25χρονος αρνήθηκε αρχικά οποιαδήποτε εμπλοκή. Παραδέχθηκε ότι είχε περάσει από το σπίτι, υποστήριξε όμως ότι δεν είχε βρει κανέναν.

Τα στοιχεία άρχισαν να συσσωρεύονται εναντίον του. Οι αστυνομικοί εντόπισαν κηλίδες αίματος σε ρούχα του, αλλά και στην κόκκινη βέσπα που χρησιμοποιούσε. Παράλληλα, υπήρχαν αντιφάσεις σχετικά με τις κινήσεις του την ημέρα του εγκλήματος.

Στις 1 Ιουλίου 1965, μία εβδομάδα μετά την αποκάλυψη της δολοφονίας, ο Δημήτρης Γιακουμάκης συνελήφθη ως κύριος ύποπτος. Στις 7 Ιουλίου οδηγήθηκε στη φυλακή.

Ποιο θεωρήθηκε το κίνητρο του διπλού φονικού;

Το κίνητρο αποτέλεσε ένα από τα κεντρικά ζητήματα της υπόθεσης. Δημοσιεύματα και καταθέσεις της εποχής αναφέρονταν στην κακή σχέση του Γιακουμάκη με τη θεία του, αλλά και στη ζήλια που φέρεται να αισθανόταν απέναντι στη Βασιλική.

Σύμφωνα με όσα καταγράφηκαν για την υπόθεση, ο Γιακουμάκης θεωρούσε ότι η θεία του δεν τον είχε βοηθήσει οικονομικά όσο εκείνος επιθυμούσε, ενώ η ιδιαίτερη αδυναμία που έδειχνε στη 15χρονη ξαδέλφη του φαίνεται ότι επιβάρυνε ακόμη περισσότερο τις σχέσεις τους.

Στη δίκη εξετάστηκε και η οικονομική διάσταση. Ο εισαγγελέας υποστήριξε ότι πίσω από το έγκλημα υπήρχαν τόσο το μίσος προς τις δύο γυναίκες όσο και η πρόθεση να αφαιρεθούν χρήματα που η Λαζάρου διατηρούσε στο σπίτι.

Στην εκδοχή που παρουσίασε όταν ομολόγησε, ο 25χρονος περιέγραψε ότι είχε φάει μαζί με τις δύο γυναίκες και ότι αργότερα τις δολοφόνησε ενώ βρίσκονταν στο υπνοδωμάτιο. Στη συνέχεια φέρεται να αναστάτωσε το σπίτι, επιχειρώντας να δημιουργήσει την εντύπωση ληστείας.

Γιατί ο Γιακουμάκης άλλαζε συνεχώς τις καταθέσεις του;

Η στάση του κατηγορουμένου ήταν ένα από τα στοιχεία που έκαναν την υπόθεση ακόμη πιο πολύκροτη.

Ο Γιακουμάκης άλλοτε παραδεχόταν το έγκλημα και περιέγραφε λεπτομέρειες και άλλοτε ανακαλούσε πλήρως. Ισχυρίστηκε ότι η ομολογία του ήταν αποτέλεσμα πίεσης από την Αστυνομία και υποστήριξε ότι αντιμετώπιζε ψυχική νόσο.

Έφθασε, μάλιστα, σύμφωνα με τις καταγραφές της δίκης, να αμφισβητήσει ακόμη και τη γνησιότητα φωτογραφιών από τον τόπο του εγκλήματος.

Η υπεράσπιση επιχείρησε να στηρίξει τη γραμμή του ακαταλόγιστου, επικαλούμενη μεταξύ άλλων οικογενειακό ιστορικό ψυχικής ασθένειας. Οι ψυχιατρικές εξετάσεις που παρουσιάστηκαν στη διαδικασία, ωστόσο, δεν οδήγησαν το δικαστήριο στην αναγνώριση ψυχικής νόσου που θα απέκλειε τον καταλογισμό.

Τι συνέβη στη δίκη του 1966;

Η δίκη άρχισε τον Απρίλιο του 1966 στο Κακουργιοδικείο Αθηνών και συγκέντρωσε τεράστιο ενδιαφέρον. Η αίθουσα ήταν κατάμεστη, ενώ η υπόθεση βρισκόταν επί μήνες στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

Καθοριστική ήταν και η κατάθεση του Κυριάκου Γιακουμάκη, πατέρα της Βασιλικής και θείου του κατηγορουμένου. Υποστήριξε ότι το έγκλημα είχε προμελετηθεί και απέδωσε την πράξη σε μίσος και ζήλια.

Ο εισαγγελέας ζήτησε την ενοχή του χωρίς ελαφρυντικά και την επιβολή της εσχάτης των ποινών. Στις 7 Ιουλίου 1966, το δικαστήριο έκρινε τον Δημήτρη Γιακουμάκη ένοχο και τον καταδίκασε δύο φορές σε θάνατο για τις δύο δολοφονίες. Οι ένορκοι τον είχαν επίσης κρίνει ένοχο χωρίς ελαφρυντικά, εκφράζοντας ωστόσο την ευχή να μην του επιβληθεί η θανατική ποινή. Η ευχή τους δεν υιοθετήθηκε από τους δικαστές.

Πώς έκλεισε μία από τις πιο σκοτεινές υποθέσεις της δεκαετίας του ’60;

Δύο χρόνια μετά την καταδίκη του, ο Δημήτρης Γιακουμάκης οδηγήθηκε ενώπιον του εκτελεστικού αποσπάσματος. Οι μεταγενέστερες αφηγήσεις της υπόθεσης τον περιγράφουν ψύχραιμο μέχρι το τέλος.

Η εκτέλεσή του τον κατέταξε μεταξύ των τελευταίων ποινικών κρατουμένων στους οποίους εφαρμόστηκε η θανατική ποινή στην Ελλάδα.

Περισσότερες από έξι δεκαετίες μετά, η διπλή δολοφονία στο Μαρούσι το 1965 εξακολουθεί να καταγράφεται στις πολύκροτες υποθέσεις της μεταπολεμικής Ελλάδας: δύο γυναίκες δολοφονημένες μέσα στο σπίτι τους, ένας δράστης από τον στενό οικογενειακό κύκλο, στοιχεία αίματος που τον συνέδεσαν με τον τόπο του εγκλήματος και μια δικαστική διαδρομή που κατέληξε στην εσχάτη των ποινών.

 

• δολοφονία
• Μαρούσι