Εκλογικός «χρησμός» Μητσοτάκη – MRB και… γαλάζιος νευρικός κλονισμός – Από την «Ιθάκη»… στο μητρώο μελών

Αν κάτι κράτησαν οι περισσότεροι βουλευτές της ΝΔ από την πολύωρη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, δεν ήταν ούτε τα καρφιά υπουργών, ούτε οι γκρίνιες για τις δημοσκοπήσεις, ούτε τα σήματα κινδύνου για την κοινωνική φθορά. Ήταν μια φράση λίγων δευτερολέπτων, ειπωμένη σχεδόν στον διάδρομο, την ώρα της εξόδου. Και όπως συμβαίνει πάντα στην πολιτική, οι πιο «καθαρές» ειδήσεις λέγονται όταν κλείνουν τα μικρόφωνα.

Ο Βασίλης Υψηλάντης, με το άγχος που πλέον διαπερνά μεγάλο μέρος της γαλάζιας Κοινοβουλευτικής Ομάδας, φώναξε προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη: «Πρόεδρε, δεν μας είπατε όμως για τις εκλογές». Και εκεί ήρθε η ατάκα που άναψε φωτιές στα πηγαδάκια: «Σίγουρα πάντως μετά τη ΔΕΘ».

Μια φράση που μπορεί να ακούγεται αθώα, αλλά στο εσωτερικό της ΝΔ λειτούργησε σαν πολιτικός χρησμός. Γιατί ο πρωθυπουργός δεν είπε αυτό που λέει συνήθως. Δεν επανέλαβε το γνωστό αφήγημα περί «άνοιξης του 2027». Δεν μίλησε για εξάντληση τετραετίας. Άφησε επίτηδες το παράθυρο μισάνοιχτο. Και στη γαλάζια παράταξη, όταν ανοίγει παράθυρο εκλογών, όλοι αρχίζουν να μετρούν αποστάσεις, σταυρούς και συμμαχίες.

Κάποιοι πιο έμπειροι έλεγαν χαμογελώντας ότι ο πρωθυπουργός πέτυχε αυτό που ήθελε χωρίς να δεσμευτεί για τίποτα: να βάλει ολόκληρη την Κοινοβουλευτική Ομάδα στην πρίζα. Διότι η αίσθηση πιθανών πρόωρων εκλογών λειτουργεί πάντα ως το πιο αποτελεσματικό πολιτικό ενεργειακό ποτό. Ξαφνικά εξαφανίζονται οι χαλαρές κοινοβουλευτικές παρουσίες, αυξάνονται οι περιοδείες, πυκνώνουν οι δημόσιες παρεμβάσεις και τα τοπικά γραφεία θυμούνται ότι… υπάρχουν πολίτες.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αρκετοί βουλευτές δεν στάθηκαν μόνο στη φράση «μετά τη ΔΕΘ», αλλά και σε όσα δεν ειπώθηκαν. Στην κεντρική του ομιλία ο Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε για «πολλούς μήνες μέχρι τις εκλογές», αλλά απέφυγε ξανά τη συγκεκριμένη χρονική αναφορά στο 2027. Και στην πολιτική, η απουσία μιας φράσης συχνά λέει περισσότερα από την παρουσία της.

Έτσι, το σενάριο για κάλπες μέσα στο 2026 ή ακόμη και αιφνιδιασμό το φθινόπωρο επανέρχεται διακριτικά στο τραπέζι. Όχι γιατί έχει ληφθεί απόφαση, αλλά γιατί η κυβέρνηση θέλει να διατηρεί όλους σε κατάσταση διαρκούς πολιτικής ετοιμότητας. Ειδικά σε μια περίοδο που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν φθορά, η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ πιέζει επικοινωνιακά και η κοινωνική δυσαρέσκεια για την ακρίβεια δεν κρύβεται πίσω από κανένα success story.

Και κάπως έτσι, η πιο σημαντική στιγμή της συνεδρίασης δεν γράφτηκε στα πρακτικά. Ειπώθηκε στον διάδρομο, σε μια φράση επτά λέξεων. Στην πολιτική, άλλωστε, τα μεγάλα σήματα δίνονται συνήθως… χαμηλόφωνα.

MRB και… γαλάζιος νευρικός κλονισμός

Αν στο Μέγαρο Μαξίμου έψαχναν μια δημοσκόπηση για να επιβεβαιώσουν ότι «η κατάσταση ελέγχεται», μάλλον άνοιξαν λάθος φάκελο. Η MRB λειτούργησε περισσότερο σαν πολιτικός αξονικός τομογράφος για τη ΝΔ: όχι επειδή καταρρέει δημοσκοπικά, αλλά επειδή για πρώτη φορά καταγράφεται τόσο καθαρά ένα επικίνδυνο φαινόμενο εσωτερικής αποσυμπίεσης της γαλάζιας βάσης.

Και το πιο ενδιαφέρον; Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η πτώση των ποσοστών. Είναι ότι οι ίδιοι οι ψηφοφόροι της ΝΔ μοιάζουν να διαφωνούν πλέον ανοιχτά με το βασικό κυβερνητικό αφήγημα περί «πολιτικής σκευωρίας», είτε για τον ΟΠΕΚΕΠΕ είτε για τις υποκλοπές.

Διότι όταν πάνω από 7 στους 10 πολίτες θεωρούν ότι η Λάουρα Κοβέσι κάνει αμερόληπτα τη δουλειά της και όταν ακόμη και μέσα στη δεξαμενή της ΝΔ πλειοψηφικά δεν αγοράζουν τη θεωρία περί πολιτικών σκοπιμοτήτων, τότε το παραδοσιακό μοντέλο «καταγγέλλουμε τον ελεγκτή» αρχίζει να μπάζει νερά.

Το πιο βαρύ καμπανάκι όμως βρίσκεται αλλού: στο γεγονός ότι οι ίδιοι οι γαλάζιοι ψηφοφόροι ζητούν προανακριτική για Σπήλιο Λιβανό και Φωτεινή Αραμπατζή, αλλά και εξεταστική για τις υποκλοπές. Εκεί δηλαδή που μέχρι πριν λίγους μήνες η κυβέρνηση πίστευε ότι είχε κλείσει πολιτικά τους φακέλους, η κοινωνία – ακόμη και το δικό της ακροατήριο – τους ξανανοίγει.

Στη ΝΔ γνωρίζουν καλά ότι τέτοιου τύπου ευρήματα είναι πιο ανησυχητικά από μια απλή δημοσκοπική φθορά. Τα ποσοστά ανεβοκατεβαίνουν. Η αίσθηση όμως ότι η βάση δεν ακολουθεί πλέον αυτόματα την κεντρική γραμμή είναι πολύ πιο δύσκολο να διορθωθεί επικοινωνιακά.

Και μέσα σε όλα αυτά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει πρώτος στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός, αλλά με ένα ποσοστό που περισσότερο θυμίζει πολιτική αντοχή παρά πολιτική κυριαρχία. Ειδικά όταν το «κανένας» και το «άλλο πρόσωπο» συγκεντρώνουν μαζί σχεδόν το 36%.

Το ακόμη πιο άβολο εύρημα για το κυβερνητικό στρατόπεδο είναι η ερώτηση για τρίτη θητεία. Το «σίγουρα πρέπει να υπάρξει αλλαγή» αγγίζει σχεδόν το 58%, ποσοστό που στο Μαξίμου διαβάζεται σαν σαφής κοινωνική κόπωση απέναντι σε μια κυβέρνηση που μπαίνει πλέον στη ζώνη πολιτικής φθοράς της δεύτερης τετραετίας.

Και κάπως έτσι, η συζήτηση στη γαλάζια παράταξη αλλάζει χαρακτήρα. Δεν αφορά πλέον μόνο το πόσο πέφτει η ΝΔ. Αφορά το ποιος κρατά ακόμη το τιμόνι της πολιτικής ατζέντας. Γιατί όταν οι ψηφοφόροι σου ζητούν εξεταστικές, προανακριτικές και περισσότερες απαντήσεις από όσες δίνει η κυβέρνηση, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο εκλογικό. Είναι βαθιά πολιτικό.

Από την «Ιθάκη»… στο μητρώο μελών

Ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται πως αφήνει οριστικά πίσω τη φάση του «στοχαστή πρώην πρωθυπουργού» και περνά πλέον στο στάδιο του πολιτικού restart με πλήρες οργανόγραμμα, πυρήνες αυτοοργάνωσης, portal, νεολαία υπό συγκρότηση και – φυσικά – μητρώο μελών. Γιατί στην ελληνική πολιτική, όταν ανοίγει μητρώο, σημαίνει ότι το πράγμα σοβαρεύει. Ή τουλάχιστον έτσι θέλουν να πιστεύουν όσοι ήδη ψάχνουν password για την προεγγραφή.

Στο στρατόπεδο Τσίπρα έχουν πλέον αφήσει πίσω το mood των think tank και μπαίνουν σε καθαρά κομματική λειτουργία. Οι εκδηλώσεις αποκτούν χαρακτήρα πολιτικής επιστροφής, οι ομιλίες γίνονται πιο πυκνές και οι υποστηρικτές μιλούν ήδη σαν να έχει ανακοινωθεί κόμμα, λείπει μόνο το όνομα και ίσως… το λογότυπο σε vector υψηλής ανάλυσης.

Η πρώτη στάση θα γίνει στο θεατράκι της Ρεματιάς στο Χαλάνδρι, σε μια εκδήλωση που παρουσιάζεται περίπου σαν η στιγμή όπου «η κοινωνία επιστρέφει στην πολιτική». Στην πραγματικότητα, αρκετοί παλιοί συριζαίοι το περιγράφουν πιο πρακτικά: «να δούμε ποιοι έμειναν, ποιοι ξαναγυρίζουν και ποιοι ψάχνουν καινούργια στέγη».

Το ενδιαφέρον πάντως δεν είναι οι συγκεντρώσεις. Είναι το οργανωτικό. Γιατί όταν αρχίζουν οι συζητήσεις για πλατφόρμα, portal, μηχανισμό εγγραφών και δομές νεολαίας, τότε το «επιστρέφω για να βοηθήσω τον δημόσιο διάλογο» μετατρέπεται σιγά-σιγά σε κανονικό πολιτικό λανσάρισμα.

Και κάπου εκεί ξεκινά το πραγματικά δύσκολο κομμάτι: όχι να ξαναμιλήσει ο Τσίπρας, αλλά να πείσει ότι αυτό που φτιάχνει δεν είναι ένα πολιτικό remake με νέο packaging και παλιούς πρωταγωνιστές.

Στο παρασκήνιο, αρκετοί παρατηρούν με χιούμορ ότι η Αμαλίας λειτουργεί πλέον σαν startup πολιτικής τεχνολογίας. Έχει Ινστιτούτο, έχει επεξεργασίες, έχει θεματικά papers, ετοιμάζει ιστοσελίδα και περιμένει το κατάλληλο timing για launch. Κάτι ανάμεσα σε κόμμα, πολιτικό incubator και beta version εξουσίας.

Το μόνο που ακόμη δεν έχει αποσαφηνιστεί είναι αν η νέα προσπάθεια θα παρουσιαστεί ως «νέα αρχή», «προοδευτική επανεκκίνηση» ή απλώς ως η πολιτική εκδοχή του «επιστρέψαμε ανανεωμένοι μετά τις διακοπές».

Γιατί στην ελληνική πολιτική, το πιο δύσκολο δεν είναι να ανοίξεις μητρώο μελών. Είναι να πείσεις ότι δεν ξαναζεσταίνεις το ίδιο φαγητό με διαφορετική συσκευασία.

• Αλέξης Τσίπρας
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Νέα Δημοκρατία
• σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ