Ένα ενιαίο ομοσπονδιακό ευρωπαϊκό κράτος, στη θέση της σημερινής ΕΕ, είναι η μόνη λύση απέναντι στις προκλήσεις της εποχής Τραμπ – Η Ευρώπη ή αλλάζει και μάλιστα άμεσα ή βουλιάζει

Η πικρή αλήθεια είναι ότι ο πρόεδρος Τραμπ δέχθηκε ανελέητο πόλεμο από το βαθύ κράτος των ΗΠΑ.  Σήμερα τον κατηγορούν για “εκδικητική συμπεριφορά “. Όμως όλοι θυμόμαστε τον υπαγορευμένο πόλεμο που δέχθηκε από το σύνολο των ΜΜΕ και τις δικαστικές αρχές των ΗΠΑ αλλά και από κυβερνήσεις άλλων χωρών της Δύσης,  ήδη από το δεύτερο μισό της πρώτης θητείας του.  Τα διαπλεκόμενα κυρίως στις ΗΠΑ αλλά και παγκοσμίως έκαναν τα πάντα για να μην επανεκλεγεί ο Τράμπ για δεύτερη θητεία,  αλλά να χάσει από έναν πολιτικό χωρίς ταλέντο,  ανέμπνευστο και γηραιό,  τον Τζο Μπάιντεν.  Η πολιτική που ακολούθησε ο Πρόεδρος Μπάιντεν σαφώς δεν μπορεί να χαρακτηριστεί προοδευτική.  Η νίκη του αμφίβολη.  Τόσο που προκάλεσε εισβολή στο Καπιτώλιο για πρώτη φορά στην αμερικανική ιστορία.  Η δράση του περιορίστηκε στο ξήλωμα της πολιτικής Τράμπ.  Άμεσα! Σε συνεργασία με σκοτεινά συμφέροντα έφερε πληθωρισμό πρωτοφανή,  ακρίβεια που έκανε δύσκολη την επιβίωση,  ενεργειακή κρίση και πολέμους.  Συρράξεις αδιανόητες ακόμα και μέσα στην Ευρώπη! Με τις ΗΠΑ να αναμιγνύονται ανοιχτά, και τη Ρωσία να μπαίνει στη θέση του ορατού εχθρού της Δύσης.  Επειδή έπρεπε να βρεθεί και κάποιος εχθρός ώστε να υλοποιηθούν τα σχέδια της Νέας Τάξης Πραγμάτων  για άνθηση της πολύ συμφέρουσας πολεμικής βιομηχανίας…

Με την πολιτική Μπάιντεν φτάσαμε στα πρόθυρα τρίτου παγκοσμίου πολέμου.  Ειδικά με την απόφασή του να επιτραπεί στην Ουκρανία να πλήξει στόχους βαθειά στο εσωτερικό της Ρωσίας με πυραύλους της Δύσης! Αν αποφύγαμε το πυρηνικό ολοκαύτωμα είναι μόνο χάρη στην υπομονή που έδειξε η Ρωσική αρκούδα.  Και στα δόντια της,  τα οποία έδειξε επίσης!  Όταν έκανε επίδειξη δύναμης χρησιμοποιώντας νέας γενιάς πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς ισχύος τέτοιας που η Δύση πάγωσε! Ζωτικές αποφάσεις για το μέλλον της ανθρωπότητας ελήφθησαν δυστυχώς από ένα άνθρωπο που δεν μπορούσε καν να περπατήσει καλά.  Σκόνταυτε και έχανε τον προσανατολισμό του.  Αλλά και τα λόγια του…

Όλοι γίναμε μάρτυρες αυτής της προσπάθειας,  ποιών άραγε,  να καταστραφεί και να εξαφανιστεί ο Ντόναλντ Τράμπ.  Διώξεις για έγγραφα που βρέθηκαν στην κατοχή του,  για εταίρες με τις οποίες κοιμήθηκε,  για δήθεν φοροδιαφυγή!!! Κανένας άλλος Αμερικανός πρόεδρος δε δέχθηκε τόσο βρόμικο πόλεμο μαζί με τους στενούς του συνεργάτες. Μέχρι απόπειρα δολοφονίας έγινε εναντίον του και γλύτωσε από θαύμα.  Και τελικά τα κατάφερε και εκλέχθηκε ξανά.  Δεν είναι ανθρώπινο να στραφεί εναντίον των διωκτών του; Αστεία πράγματα…

Βέβαια η πολιτική Μπάιντεν,  όσο απέχθεια κι αν προκάλεσε για τις εκατόμβες πεινασμένων,  θυμάτων πολέμου και προσφύγων,  στα στενά όρια των ελληνικών εθνικών συμφερόντων ήταν σε γενικές γραμμές θετική. Μπορεί οι Αμερικανοί να μην έκαναν αρκετά ώστε να πιέσουν  τον Ερτογάν σε θέματα όπως το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο. Και να μην τον απέτρεψαν από αναθεωρητικές του τάσεις και θεωρίες πέρα από κάθε ερμηνεία του διεθνούς δικαίου. Όπως το κάσους μπέλι σε βάρος της χώρας μας…  Στην Αθήνα όμως διορίστηκε ελληνικής καταγωγής πρέσβης,  οι σχέσεις του Λευκού Οίκου με τον Ερτογάν έφτασαν στο ναδίρ,  η Τουρκία έχασε την πρόσβαση σε εξοπλισμούς στρατηγικής σημασίας ενώ αντίθετα η Ελλάδα μετά την οικονομική κρίση κατάφερε να κερδίσει το χαμένο έδαφος σε εξοπλισμούς και να πετύχει στρατιωτική υπέροχη έναντι των Τούρκων σε κάποιους τομείς.  Επίσης η χώρα μας εξελίχθηκε σε κόμβο ενέργειας αλλά και υπερασπιστή των συνόρων για την Ευρώπη. Και ταυτόχρονα στρατηγικής σημασίας οχυρό του ΝΑΤΟ . Αφού μεταφέρθηκαν σε ελληνικό έδαφος οι σοβαρές στρατιωτικές υποδομές των ΗΠΑ στην Τουρκία.

Όλα αυτά είναι αλήθεια.  Όμως είναι ακατανόητη η αστοχία της ελληνικής κυβέρνησης να αντιληφθεί εγκαίρως την από καιρό διαφαινόμενη επιστροφή του Τραμπ στην εξουσία.  Δεν λέω ότι έπρεπε να ταχθεί στο πλευρό του.  Αλλά σαφώς θα μπορούσε εγκαίρως να υιοθετήσει πολιτική ίσων αποστάσεων από τους δύο υποψηφίους για την αμερικανική προεδρία.  Και φυσικά να ρίξει γέφυρες προς το στρατόπεδο Τράμπ.  Ο Πάνος Καμμένος,  που δήλωσε ότι από το περασμένο καλοκαίρι βοήθησε στην προεκλογική εκστρατεία του σημερινού Προέδρου θα μπορούσε να έχει παίξει ρόλο σε αυτή την κατεύθυνση.  Αλλά πώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη να συνεργαστεί με ένα πρώην στέλεχος της ΝΔ που έκανε δικό του κόμμα και συγκυβέρνησε με την επάρατη “πρώτη φορά αριστερά “;… Μικροκομματικά πείσματα σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων…

Ότι κι αν έχει γίνει,  το γεγονός είναι ένα.  Η εποχή Τράμπ είναι εδώ και τα επόμενα τέσσερα χρόνια η εξουσία του θα σμιλεύσει το νέο πρόσωπο του πλανήτη. Καλώς ή κακώς. Και τόσο η χώρα μας όσο και η Ευρώπη,  η οποία πολέμησε ανοιχτά την υποψηφιότητα Τράμπ και στήριξε την Κάμαλα Χάρις,  θα πρέπει να συνεργαστεί με τη νέα αμερικανική κυβέρνηση. Και να σταθεί όρθια σε ένα εντελώς νέο τοπίο τόσο της παγκόσμιας οικονομίας όσο και της ασφάλειας.  Δυστυχώς οι πολιτικοί ταγοί της Ευρώπης φαίνεται ότι διακρίνουν καιρό τώρα μόνο την ανάγκη προσαρμογής στις νέες συνθήκες για την ασφάλεια.  Και χωρίς να βλέπουν ξεκάθαρα όλη την εικόνα…

Οι φωνές για την ανάγκη ενιαίας Ευρωπαϊκής Άμυνας ακούγονται κοντά ένα χρόνο τώρα.  Γίνονται συζητήσεις για ευρωπαϊκή αντιπυραυλική ομπρέλα,  για ευρωπαϊκό στρατό,  για ανάπτυξη της Ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας και για διοχέτευση πόρων ύψους τουλάχιστον 100 δις ευρώ σε στρατιωτικούς σκοπούς  με από κοινού δανεισμό των χωρών της ΕΕ. Όμως ισχυρή άμυνα χωρίς ισχυρή οικονομία δεν γίνεται.  Και η ευρωπαϊκή οικονομία δοκιμάζεται.  Αδυνατίζει ήδη από το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία.  Και κάνει συνεχώς βήματα πίσω.  Ακόμα και οι ισχυρότερες οικονομίες της Ευρώπης πλήττονται σκληρά.  Η Γερμανία και η Γαλλία! Και δυστυχώς το τεράστιο έλλειμμα σε ηγέτες που θα εμπνεύσουν την Ευρώπη και θα την βγάλουν από την στενωπό είναι παραπάνω από προφανές.

Τι θα έπρεπε να κάνει η Ευρώπη για να ανταπεξέλθει στους νέους κανόνες της εποχής Τράμπ; Απλά αυτό που θα έπρεπε να έχει κάνει εδώ και πολλά χρόνια και δεν το έκανε! Γιατί προσανατολίστηκε υπό την ηγεσία της δεξιάς και των νεοφιλελεύθερων στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ολιγοπωλείων και των καρτέλ.  Όχι στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των Ευρωπαίων πολιτών.  Η Ευρώπη έχασε το τρένο της πραγματικής της ενοποίησης εδώ και δεκαετίες.  Ενοποίησης οικονομικής,  πολιτικής και αμυντικής.  Έφταιξε ίσως η αλαζονεία της Γερμανίας που ήθελε να παίζει το ρόλο της ατμομηχανής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Αλλά και των πλούσιων χωρών μελών έναντι των φτωχότερων.  Όλοι θυμόμαστε τον τρόπο που αντιμετώπισαν την ελληνική οικονομική κρίση.  Σχεδόν απάνθρωπα.  Δεν γίνεται έτσι.

Λείπουν λοιπόν οι Ευρωπαίοι ηγέτες που θα βάλουν στην άκρη τα μικρά προσωπικά τους συμφέροντα νομής της εξουσίας και θα βαδίσουν με σταθερά και αποφασιστικά βήματα προς τον μετασχηματισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Σε μία Ομοσπονδία δηλαδή στο πρότυπο των ΗΠΑ.  Με χώρες μέλη που θα διαθέτουν δικές τους κυβερνήσεις και νόμους στον ίδιο βαθμό που οι αμερικανικές πολιτείες διαθέτουν.  Και που δεν θα μπορούν να εγκαταλείψουν την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία,  όπως δεν μπορούν και οι αμερικανικές πολιτείες. Αυτό που καθιστά την Ευρώπη λιγότερο ανταγωνιστική σε σχέση με τις ΗΠΑ είναι η πολύ χαλαρή ένωση των κρατών μελών τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο.  Ήδη από την ένωση έχουν στο παρελθόν φύγει η Αλγερία,  η Γροιλανδία και η Βρετανία! Χώρες μεγάλες σε έκταση αλλά και πλούτο.  Γινόταν δε λόγος και για έξοδο της Ελλάδας!

Αυτά πρέπει να τελειώσουν.  Πρέπει άμεσα να προχωρήσουμε σε μία ενιαία κυρίαρχη Ευρώπη.  Μία οικονομία. Ένας βασικός μισθός,  μία σύνταξη,  ενιαίο ασφαλιστικό και τραπεζικό σύστημα.  Ένα κράτος.  Μία κεντρική κυβέρνηση που θα χαράσει και θα υλοποιεί την αμυντική, την εξωτερική, την οικονομική πολιτική. Την υγεία,  την παιδεία…Τα πάντα.  Και αυτό το ενιαίο ομόσπονδο ευρωπαϊκό κράτος θα πρέπει πλέον να παίξει ρόλο στο διεθνές σκηνικό.  Δεν μπορεί να περιμένει από τις Ηνωμένες Πολιτείες λύσεις για κρίσεις στην αυλή μας.  Για τα προβλήματα στη μέση ανατολή,  στην Ουκρανία και αλλού.   Δεν πρόκειται για όραμα του απώτερου μέλλοντος.  Πρέπει να συμβεί άμεσα διότι ήδη έχει αργήσει πολύ και το πληρώνουμε πανάκριβα!

Στο πλαίσιο μίας τέτοιας ενιαίας ευρωπαϊκής κρατικής οντότητας η ευρωπαϊκή οικονομία θα πρέπει να υιοθετήσει επίσης την πολιτική της εσωστρέφειας και του προστστευτισμού. Μόνο τους οικονομικά ισχυρούς πολίτες ευνόησε η παγκοσμοιοποίηση. Όλους τους υπόλοιπους τους ζημίωσε.  Η Ευρώπη οφείλει να υιοθετήσει την πολιτική Τράμπ για να επιβιώσει.  Τα ευρωπαϊκά κεφάλαια πρέπει να επενδύονται σε Ευρωπαϊκό έδαφος και να δίνουν δουλειά σε Ευρωπαίους πολίτες.  Η Ευρώπη μπορεί να είναι αυτάρκης και να καταναλώνει κατά προτεραιότητα τα δικά της προϊόντα και αγαθά.  Η αντίθετη πρακτική που ακολουθήθηκε τις προηγούμενες δεκαετίες στον βωμό του μεγαλύτερου κέρδους των λίγων,  οδήγησε στην ανάπτυξη όχι της Ευρώπης αλλά της Κίνας.  Σε βαθμό μάλιστα που τώρα η οικονομία της είναι ευθέως ανταγωνιστική με την ευρωπαϊκή.  Όσο για το θέμα της μετανάστευσης , η Ευρώπη θα έπρεπε να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αυστραλίας.  Να δέχεται όσους μετανάστες χρειάζεται για τις κενές θέσεις εργασίας στην επικράτεια της.  Μόνο! Ώστε οι άνθρωποι αυτοί να εντάσσονται και να ενσωματώνονται άμεσα στην κοινωνία.

Μόνο με αυτά τα βήματα οι θεωρίες που διατύπωσε η επικεφαλής της Κομισιόν,  στο οικονομικό Φόρουμ του Νταβός,  μπορούν να έχουν νόημα.  Είπε η κυρία  Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν ότι η Ευρώπη θα αντιμετωπίσει με ρεαλισμό την κυβέρνηση Τράμπ.  Επιδιώκοντας συνεργασία αλλά πάντα πίστη στις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες.  Μόνο μία δυνατή ενωμένη Ευρώπη μπορεί να το κάνει αυτό. Επιβάλλεται να υπάρχει μία ισχυρή φωνή στον πλανήτη όταν ΗΠΑ,  Κίνα και άλλοι μεγάλοι ρυπαντές του πλανήτη στρέφουν την πλάτη στην επιβεβλημένη για την σωτηρία του,  πράσινη μετάβαση. Με την σημερινή της μορφή η ευρωπαϊκή ένωση θα άγεται και θα σύρεται πίσω από το αμερικανικό άρμα.  Και θα βλέπει την πλάτη όχι μόνο των ΗΠΑ αλλά και της Κίνας.  Και στο μέλλον μπορεί και της Ρωσίας,  της Ινδίας και άλλων μεγάλων οικονομιών… Τα χρονικά περιθώρια για προβληματισμό και λήψη αποφάσεων στενεύουν.  Η αργοπορία και η έλλειψη αποφασιστικότητας  που χαρακτηρίζουν  τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς δεν βοηθούν.  Χρειάζεται δράση τώρα! Η Ευρώπη ή αλλάζει ή βουλιάζει…

• Ε.Ε
• Ευρωπαϊκή Ένωση
• Ντόναλντ Τραμπ