Δημοσίευση: ’

Ένας μετρημένος σε όλα ηγέτης είναι πάντα και σωστός νικητής

«H ΝΔ και προσωπικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατάφεραν τη μεγαλύτερη διαφορά που σημείωσε ποτέ το κόμμα»

Δημοσίευση: ’
αρθρο-newpost

«H ΝΔ και προσωπικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατάφεραν τη μεγαλύτερη διαφορά που σημείωσε ποτέ το κόμμα»

Ναι ήταν μια μεγάλη νίκη, το αποτέλεσμα της Κυριακής, τόσο για τις Ευρωεκλογές που άνοιξαν διάπλατα το δρόμο των εθνικών εκλογών, όσο και στις αυτοδιοικητικές.

Προσωπικά, όμως, ήθελα η κατρακύλα για τον ΣΥΡΙΖΑ να είναι μεγαλύτερη και πιο αποστομωτική. Και προφανώς την εξέλιξη αυτή την επιφυλάττει ο λαός μας για τις 7 Ιουλίου.

Και σίγουρα η ΝΔ και προσωπικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατάφεραν τη μεγαλύτερη διαφορά που σημείωσε ποτέ το κόμμα της ΝΔ σε ευρωεκλογές και μια συσπείρωση μοναδική. Δεν έχει ξαναγίνει σημείωσαν όλοι οι δημοσκόποι. Ήταν πρωτοφανές. Και το αποτέλεσμα αυτό, ύστερα από τόση μιζέρια και κατήφεια που μας βασάνιζε επί πέντε συναπτά έτη θα μπορούσε, να παρασύρει σε θριαμβολογίες.
Αλλά αυτό που πραγματικά με άγγιξε και με ξεπέρασε, είναι το τρόπος που χειρίστηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης τη νίκη. Αυτό θα προσεγγίσουμε και θα αναλύσουμε.

Να κάνω, ωστόσο, μία διευκρίνιση εγκαίρως προς αποφυγή των παρεξηγήσεων που μοιραία θα δημιουργηθούν!

Ως γνωστόν στη χώρα όπου θάλλει η φαιδρή πορτοκαλέα όταν ασκείς κριτική για κάτι με το οποίο διαφωνείς είσαι εμπαθής και μονόπλευρος αλλά όταν επαινείς μία στάση που κατά κοινή ομολογία έχει γοητεύσει κάθε νοήμονα άνθρωπο, τότε είσαι γλειψιματίας που κάτι θέλεις.  Προσωπικά δεν θέλω τίποτα.  Τον Πρόεδρο της ΝΔ Κυριάκο Μητσοτάκη τον γνωρίζω τόσο όσο. Με τον αείμνηστο Πρόεδρο διατηρούσα άριστες σχέσεις και όσο ήταν ευθυτενής και όρθιος με δεχόταν με αγάπη στο γραφείο του για να τα πούμε! Συνήθως εγώ αντλούσα από τις ανεξάντλητες γνώσεις του και τον σπουδαίο πολιτικό του ορίζοντα…

Με τον Κυριάκο Μητσοτάκη θα μπορούσα να πω πολιτική και ποιητική αδεία που λένε, ότι οι δρόμοι μας υπήρξαν κάποτε παράλληλοι, αλλά εμένα δεν με άφησαν οι κομματικοί να αναπνεύσω και να ανθίσω και έμεινα εκτός πολιτικού νυμφώνος. Γνωρίστηκα μαζί του τότε που ήταν στην Εθνική Τράπεζα και αργότερα το 2004, προ των εκλογών στις οποίες θα ήμουν και γω υποψήφιος στη Β´ Αθηνών, τον συνάντησα στο γραφείο του λίγες ημέρες πριν με κόψουν οι καρεκλοκένταυροι της ΝΔ που με φοβόταν και με θεωρούσαν ξένο σώμα, αφού δεν υπήρξα ποτέ παιδί του κομματικού σωλήνα.  Ήταν πάντα ευγενής και καλοπροαίρετος και μου υποσχέθηκε βοήθεια αν και το κύριο βάρος του ήταν ολοφάνερο ότι θα το έριχνε όπως ήταν φυσικό στον προσωπικό του αγώνα αφού πολιτευόταν για πρώτη φορά και στον Κωστή Χατζηδάκη, άρτι αφιχθέντα από την ευρωβουλή.

Έκτοτε διατηρώ μία ευκαιριακή επικοινωνία μαζί του και τον συγχαίρω ή κάνω την κριτική (με κρητική εκ Μητρός μου ματιά), γνώμη μου όταν τον βλέπω από κοντά.  Και εκείνος πάντα ευγενής, ευπροσήγορος και επεξηγηματικός.

Επομένως ό,τι γράφω σήμερα έχει διπλή αξία.

Και θέλω να γράψω με πλήρη συναίσθηση αυτά που νοιώθω για την πολιτική στάση και αρχηγική συμπεριφορά του κ. Μητσοτάκη, μετά την θριαμβευτική νίκη που κατήγαγε στο κόμμα του στις ευρωεκλογές και λοιπές εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης.

Και αν ο φίλος και ο οπαδός στην χαρά της νίκης φαίνεται, ο αρχηγός στην νίκη παρα-φαίνεται και στην ήττα ξεμπροστιάζεται.
Η πολιτική στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη μετά το αποτέλεσμα πρέπει να καταγραφεί ως δείγμα ενωτικού και υπεύθυνου αρχηγού κόμματος, ο οποίος στη ζωή του έχει όραμα και όχι οπορτουνιστικές διαθέσεις.

«Αντλώ δύναμη από όσους μας τίμησαν αλλά σέβομαι απόλυτα τους συμπολίτες μας που έκαναν άλλες επιλογές. Θα αγωνιστώ για να κερδίσω την εμπιστοσύνη τους» είπε και έκανε αυτούς που δεν τον ψήφισαν να σκεφτούν την πράξη τους.

Κάποιοι μπορεί να το ξανασκεφτούν την Κυριακή της 7ης Ιουλίου και να τον ψηφίσουν. Κάποιοι άλλοι όχι. Αλλά σίγουρα και οι μεν και οι δε τον πρόσεξαν, γιατί τέτοια λόγια σημαδεύουν τον ψηφοφόρο.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ως άνθρωπος μεθοδικός, ακούραστος και εργατικός, σοβαρός αλλά και αμήχανα χαμογελαστός, ακριβής στις εκφράσεις του μέχρι παρεξηγήσεων , πρακτικός και άμεσος στις επιλογές του, ρεαλιστής και προσγειωμένος, με ευρωπαϊκό προσανατολισμό ως παιδεία και στάση ζωής και όχι ως σημαία ευκαιρίας για την πολιτική του επιβίωση, αθεράπευτα φιλελεύθερος χωρίς ίχνος λαϊκισμού πάνω του.

Μου θυμίζει πάντα αυτό που μου είχε πει η μητέρα του, αείμνηστη Μαρίκα Μητσοτάκη στην πρώτη της συνέντευξη ως σύζυγος του νεοεκλεγμένου Πρωθυπουργού Κώστα Μητσοτάκη το 1990- πριν από τριάντα σχεδόν χρόνια – στον ΕΘΝΙΚΟ ΚΗΡΥΚΑ της Νέας Υόρκης, με τον εκδότη του οποίου Αντώνη Διαματάρη ο αείμνηστος Πρόεδρος Κώστας Μητσοτάκης διατηρούσε άρρηκτους δεσμούς φιλίας εως το τέλος του. Μου είχε μιλήσει τότε για όλους και για όλα αλλά έχει σημασία αυτό που είχε πει για τον γυιό της Κυριάκο:
«Ο υιός μας ο Κυριάκος, μου είχε πει, διαθέτει μια ξεχωριστή, σχεδόν παροιμιώδη ευγένεια που κάνει τους γύρω του να τον εκτιμούν και να τον σέβονται ανεξάρτητα από το όνομα που φέρει. Παράλληλα είναι πολύ συναισθηματικός και ας μην του φαίνεται. Αν ο Κυριάκος ασχοληθεί με την πολιτική θα κάνει πράγματα που οραματίζεται από παιδί. Τον ακούω πολλές φορές με θαυμασμό να λέει τις απόψεις του γιατί με κάνει να σκέφτομαι πως σε αυτή τη ζωή τίποτα δεν είναι τυχαίο». («ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ», ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ- ΣΗΜΕΡΑ , 6-7 Μαΐου 1990)

Και πράγματι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με τα χρόνια απέδειξε πως δεν διαφέρει διόλου από αυτή την περιγραφή της μητέρας του.

Γαλουχημένος πολιτικά δίπλα στον σημαντικό πατέρα του κράτησε στα κύρια σημεία κοινή περπατησιά και στα υπόλοιπα χάραξε την δική του στρατηγική.

Έχει απόλυτη αίσθηση χρόνου και των προβλημάτων του τόπου αλλά και ευθύνης για ο,τι αναλαμβάνει , συνομολογούν όσοι συνεργάζονται μαζί του.

Επίσης έχει απόλυτη αίσθηση όσων τον πολεμούν εντός και εκτός των τειχών… Και κυρίως εκ των έσω. Μαθημένος γι’ αυτό και από τα όσα έζησε δίπλα πατέρα του. Αλλά και σ´αυτό διασώζεται από την απαράμιλλη ψυχραιμία που διαθέτει.

Το αξιοσημείωτο εδώ είναι ότι δεν σπαταλά τις δυνάμεις του ούτε χάνει χρόνο σε κυνήγια μαγισσών.
Προτιμά να κρίνεται εκ του αποτελέσματος του έργου του και αφήνει τις μάγισσες να αποκαλύπτονται από την γύμνια των πυρών που διαθέτουν.

Άλλωστε τί Μητσοτάκης θα ήταν αν δεν φερόταν έτσι… 

Εγράφη πρόσφατα και είναι σωστό ότι η πορεία του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει μια συγκινητική μοναχικότητα.
Και πράγματι. Σε όλα δείχνει μοναχικός αλλά δεν είναι. Περιβάλλεται πάντα από τους ανθρώπους εκείνους που ταιριάζουν τα χνότα τους και όσοι είναι απαραίτητοι στις συνεργασίες. Δεν είναι ως άνθρωπος χαβαλές. Τελικά αυτό που του καταλογίζουν οι επικριτές του ως ελάττωμα ότι δεν είναι δήθεν χαρισματικός, εξελίσσεται ως το μεγαλύτερό του προτέρημα.  Άνθρωπος που έμαθε την πολιτική με μέτρο δεν του αρέσουν οι μεγαλοστομίες, οι υπερβολές και τα ψέματα.

Επίσης το γεγονός ότι αμέσως μετά το αποτέλεσμα της Κυριακής έδωσε «κατεύθυνση-οδηγία» κυρίως στα στελέχη του και εμμέσως στους ψηφοφόρους του: «η Ελλάδα έχει ταλαιπωρηθεί πολύ. Δεν περιμένει πανηγύρια αλλά σκληρή δουλειά. Από αύριο ξεκινώ έναν καινούργιο αγώνα. Θα γυρίσω και πάλι όλη την Ελλάδα».

Το είπε και το έκανε πράξη αμέσως. Το ξημέρωμα τον βρήκε στην Δυτική Αθήνα. Εκεί όπου εντόπισε χαμηλότερα από τον ΣΥΡΙΖΑ ποσοστά, πήγε ο ίδιος να αλλάξει το κλίμα.

Δεν έστειλε το βαρύ πυροβολικό του κόμματος για να γυρίσει την πλάστιγγα με απρόβλεπτες συνέπειες.

Πήγε ο ίδιος να δείξει πως αυτό τον κόσμο του μεροκάματου και της βιοπάλης τον νοιάζεται προσωπικά και τον θέλει κοντά και μέσα στη ΝΔ.

Η πρώτη αυτή επαφή έπιασε τόπο. Και τα πρώτα δείγματα θα φανούν απ´ αυτή την Κυριακή.  Ο Κυριάκος Μητσοτάκης από εκεί που δεν του φαινόταν μοιάζει πια από μακριά ότι νοιάζεται για όλα. Οι αξίες που χάσαμε και τα ιδανικά που είχαμε θέλει πάλι να γίνουν προτεραιότητά μας.

Ταλαιπωρημένοι καθώς είμαστε από τον διχαστικό λόγο και τις αθλιότητες που φάγαμε με το τσουβάλι από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι φυσικό κάποιοι να κρατούν μια στάση αναμονής και να δείχνουν επιφυλακτικοί.  Όμως, ας μην τσιγκουνευόμαστε τον καλό λόγο, μπροστά στις χειροπιαστές αλήθειες.  Η ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη, η διαχείριση της νίκης του και η γενικότερη συμπεριφορά του, είναι ανθρώπου με ήθος και παιδεία, είναι πολιτικού παλαιάς κοπής.

Αποδεικνύει άριστο πολιτικό ένστικτο-κριτήριο και μέσα απ΄ όλα αυτά δείχνει ευαισθησία και αγωγή.

Ίσως γι΄ αυτό, εκείνο το «ο λαός θα αποφασίσει αν θέλει επιστροφή στα σκοτάδια» του Αλέξη Τσίπρα μας φέρνει μελαγχολία , σε αντιπαραβολή με τον καθαρό και φωτεινό λόγο του κ. Μητσοτάκη που μας κάνει να ελπίζουμε.

Μείνετε ενημερωμένοι με το Newpost. Ακολουθήστε μας για να μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο.