Επανήλθε ο Οδυσσέας Ιωάννου για κηδεία Σαββόπουλου: «Μήπως να σταματήσουμε να γράφουμε και τραγούδια μη τυχόν αρέσουν και σε φασίστες;»

Επανήλθε με νέα διευκρινιστική ανάρτηση ο στιχουργός Οδυσσέας Ιωάννου, για την κηδεία του Διονύση Σαββόπουλου και την απουσία της Αριστεράς.

«Χθες, δεν ήταν η κηδεία κανενός “δεξιού” Σαββόπουλου. Κανενός υποστηρικτή του Μητσοτάκη. Χθες ήταν ο αποχαιρετισμός σε μία Ελλάδα που κάποτε έπιασε απάτητες κορυφές στην τέχνη της. Αποχαιρετισμός στην καλή εκδοχή του εαυτού μας. Αποχαιρετισμός στην τρυφερότητα. Ήταν η κηδεία ενός ανθρώπου που κάποτε παρηγόρησε. Και η επίσημη Αριστερά απούσα. Τόσο θόρυβο δεν έχει κάνει ξανά μία απουσία. Τουλάχιστον εγώ δεν θυμάμαι», είχε γράψει στην αρχική του ανάρτηση, που σήκωσε πολύ σκόνη.

Στη νέα ανάρτηση γράφει:

«Στενοχωρήθηκα μόνο με δύο κατηγορίες. Η πρώτη αφορά όσους θίχτηκαν και θεώρησαν πως τους έκανα κριτική για το ότι δεν πήγαν στην κηδεία. Ή δεν διάβασαν όλο το κείμενο ή έκαναν πως δεν το διάβασαν. Τους δικαιολόγησα όλους, είπα πως είμαι μαζί σας, τι άλλο να πω; Έγραψα σε όλους τους τόνους πως αναφέρομαι ΜΟΝΟ στους θεσμικούς της Αριστεράς».

Ολόκληρη η ανάρτηση του Οδυσσέα Ιωάννου:

Ήταν μία στενάχωρη μέρα. Δεν το ήθελα έτσι. Γι΄αυτό και δεν ανέβασα το link του News247 που δημοσιεύτηκε γιατί ήθελα να δώσω έναν προσωπικό τόνο στην λύπη μου, να το διαβάσουν εδώ μέσα φίλοι και όχι να μαζικοποιηθεί. Τέλος πάντων, έγινε τώρα.

Καταρχάς πραγματικά λυπάμαι για όσους στενοχώρησα. Οι φίλοι το κάνουν πού και πού αυτό.

Διάβασα όσα σχόλια μπόρεσα, και ευχαριστώ όσους μπήκατε στον κόπο. Κυρίως όσα διαφωνούσαν και σε πολλά βρήκα πράγματα που θα τα υπέγραφα. Στενοχωρήθηκα μόνο με δύο κατηγορίες. Η πρώτη αφορά όσους θίχτηκαν και θεώρησαν πως τους έκανα κριτική για το ότι δεν πήγαν στην κηδεία. Ή δεν διάβασαν όλο το κείμενο ή έκαναν πως δεν το διάβασαν. Τους δικαιολόγησα όλους, είπα πως είμαι μαζί σας, τι άλλο να πω; Έγραψα σε όλους τους τόνους πως αναφέρομαι ΜΟΝΟ στους θεσμικούς της Αριστεράς.

Πιο πολύ από όλους όμως στενοχωρήθηκα (και από ανθρώπους που δεν το περίμενα) που με εγκαλούσαν επειδή αναδημοσίευσαν το κείμενο, το έκοψαν και το έραψαν και πολλά ακροδεξιά sites. Αλήθεια μωρέ τώρα μού γράψατε κάτι τέτοιο; Προτείνετε να ζήσουμε με τον φόβο του φασίστα; Να μην κάνουμε κριτική (σκληρή, χαζή, άδικη) στην Αριστερά μην το πάρουν και το χρησιμοποιήσουν όπως θέλουν; Και που να τα πούμε; Στα όργανα; Μα δεν είμαστε πουθενά γραμμένοι, πού να τα πούμε κι εμείς; Με προσωπικά sms; Να φτιάξουμε μια κλειστή ομάδα στο viber;

Πείτε μου, πού είναι το ενδεδειγμένο πεδίο διαλόγου και θα έρθω πρώτος.
Μήπως να σταματήσουμε να γράφουμε και τραγούδια μη τυχόν αρέσουν και σε φασίστες και τα χρησιμοποιήσουν όπως θέλουν;

Ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημά μου; και το παραδέχομαι. Εμείς που έχουμε πάρει από μικροί πολύ σοβαρά τα τραγούδια πολλές φορές τα θεωρούμε κάτι σημαντικότερο από τις ζωές (που δεν είναι). Είναι ένα πάθος μας, δείξτε λίγη κατανόηση. Όσες φορές αισθάνθηκα να ξεφεύγω και να τα θεωρώ σημαντικότερα, το μάζευα αμέσως.

Τα τραγούδια δεν αντέχουν μπροστά στην φτώχεια, στον αποκλεισμό, στην περιθωριοποίηση που βιώνει ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας. Αν υποστηρίξεις κάτι τέτοιο δεν είσαι απλά ελιτίστας, είσαι πρόστυχος. Αλλά μωρέ, και πάλι, δεν το έκανα σε αυτό το κείμενο. Επίσης σε όλους τους τόνους έγραψα πως δε το πιστεύω. Γιατί κάνατε πως δεν το διαβάσατε;

Ζητάω χίλια συγγνώμη που για πρώτη (και ελπίζω μοναδική φορά) δεν θα ανοίξω τα σχόλια, αλλά πραγματικά η μέρα δε σηκώνει άλλες στενοχώριες. Καλή συνέχεια σε όλους μας. Αύριο θα είναι καλύτερα.

ΥΓ. Προσπαθώ εδώ και καιρό να παλέψω με τον μεγάλο μου δαίμονα, το τσιγάρο. Κάποιες μέρες το νικάω, κάποιες με νικάει.

Ε, σήμερα δεν ήταν μια καλή μέρα.

 

• Διονύσης Σαββόπουλος
• Οδυσσέας Ιωάννου