Επιχείρηση: “Μίλα μου για κλίμα” – H Ζωή στο… λαγούμι του Τσίπρα – Πετάει η μέλισσα; Όχι με Belharra – Καραμανλής στα Τρίκαλα με λόγο για τα… αγροτικά

Όταν οι καιροί είναι δύσκολοι, το χιούμορ είναι καταφύγιο. Όταν όμως είναι εξευτελιστικά προβλέψιμοι, τότε το μόνο που απομένει είναι η… επικοινωνία. Το Μέγαρο Μαξίμου, με όλη τη χάρη ενός ιλουστρασιόν σεναρίου feel-good ταινίας που σκηνοθετεί ο Χολ Σέντον με πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς, κάνει «reboot» στο κυβερνητικό franchise, ελπίζοντας σε ένα “saving private Mitsotakis”.

Και το πρώτο trailer έπαιξε: 880 ευρώ ο κατώτατος μισθός από 1η Απριλίου. Καθόλου τυχαία ημερομηνία. Όταν η ζωή αντιγράφει την ειρωνεία.

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός -με την αυτογνωσία ενός Τζακ Νίκολσον που κοιτάζει τον καθρέφτη και λέει “you can’t handle the truth”- παραδέχτηκε πως δεν είμαστε εκεί που θέλουμε. Ίσως γιατί, αν φτάναμε εκεί, θα έπρεπε να φύγουμε αμέσως. Οι δεσμεύσεις βαφτίζονται ορατό έργο, οι λέξεις “χειροπιαστό αποτέλεσμα” και “σιγουριά” αποκτούν την αίγλη ενός διαφημιστικού σποτ για επενδυτική κάρτα σούπερ μάρκετ.

Μπαίνοντας σε κάθε κάδρο

Η νέα επιχείρηση αλλαγής κλίματος δεν είναι απλά πολιτική. Είναι πολιτικό σινεμά, με budget, κοστούμια, πλάνα εξωτερικού και εντυπωσιακά travelling.

Από τα οικονομικά και την καθημερινότητα, μέχρι τις ΕΔ και την εξωτερική πολιτική, το Μαξίμου ανακατεύει τα χαρτιά σαν κακοπληρωμένος ντίλερ στο Casino Royale. Εκεί που ποντάρει ακόμα σε «προνομιακά πεδία», όπως η διεθνής παρουσία και η «πολιτική σταθερότητα». Όροι που, στο εσωτερικό, μοιάζουν με σκηνικά που κουνιούνται από τον αέρα της κοινωνικής δυσαρέσκειας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μιλά για «συλλογική πρόοδο που πρέπει να μεταφέρεται στο πορτοφόλι κάθε πολίτη». Σαν να λέμε: η ιδέα της προόδου υπάρχει, το πορτοφόλι όχι

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο… Παρίσι

Το σενάριο έχει και εξωτερικά γυρίσματα: Παρίσι, Ισραήλ, τετραμερείς, σύνοδοι, με τον Πρωθυπουργό να ενσαρκώνει ένα ρόλο που θυμίζει κάτι μεταξύ Μακρόν light και Νετανιάχου-friendly. Στην Ουκρανία η Ελλάδα δεν θα ομφαλοσκοπεί, δήλωσε, αλλά δεν διευκρίνισε αν θα κοιτάζει ψηλά ή θα σκάβει βαθύτερα.

Κι εκεί μπαίνουν οι τρεις «παράμετροι για το μέλλον»: πολιτική σταθερότητα, δημοσιονομική υγεία, διεθνής στρατηγική παρουσία. Λείπει μία: εμπιστοσύνη. Αυτή δεν μετριέται στα δημοσιονομικά, αλλά στις παύσεις των πολιτών όταν ακούνε “ανάπτυξη”.

Αξιολόγηση α λα Gov

Η δημόσια διοίκηση θα αξιολογηθεί λέει, από τέσσερα εκατομμύρια πολίτες. Όχι, δεν είναι πλοκή από το Black Mirror. Είναι η νέα εκδοχή της συμμετοχικής δημοκρατίας: πατάς κουμπάκι, λες τι δεν σου άρεσε, και κάπου, κάποτε, κάτι ίσως γίνει. Και για το ΕΣΥ; Θα παίρνεις εξιτήριο και SMS. Το μόνο που λείπει είναι το emoji.

Αν ήταν ταινία, ο τίτλος θα ήταν: “The King’s Speechwriter”, με τον πρωταγωνιστή να μιλάει με σιγουριά για μισθούς που δεν φτάνουν, για κράτος που δεν τρέχει και για αξιολογήσεις που δεν αλλάζουν την ουσία. Κι όμως, το σενάριο προχωρά. Με ή χωρίς κοινό.

Καραμανλής στα Τρίκαλα με λόγο για τα… αγροτικά. Ή έτσι νομίζετε.

Δεν τον άκουσες, δεν τον είδες, δεν τον μέτρησες. Κι όμως είναι εκεί. Όπως οι παλιές βόμβες, που δεν έχουν σκάσει αλλά δεν έχουν αφοπλιστεί κιόλας. Ο Κώστας Καραμανλής επανέρχεται, σε μια εποχή που η Νέα Δημοκρατία τρίζει σαν ξύλινη σκηνή μετά το πέρασμα του Χάρι Πότερ.

Και πού επανέρχεται; Μα στα Τρίκαλα, φυσικά. Εκεί που (τυπικά) η συζήτηση θα είναι για τα αγροτικά, αλλά (ουσιαστικά) θα είναι για τα… εθνικά. Όπως θα έλεγε κι ο Τσώρτσιλ, “οι αγρότες είναι η ραχοκοκαλιά του έθνους – και μερικές φορές το μαχαίρι στην πλάτη του”.

5 Απριλίου: Η μέρα μετά τη μέρα πριν

Η ημερομηνία δεν είναι τυχαία. Μια μέρα μετά τη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ που προμηνύεται μετεωρολογικά ασταθής, ο Καραμανλής βγαίνει μπροστά. Ίσως για να θυμίσει ότι υπάρχει και κάτι πιο παλιό, πιο βαρύ, πιο ακριβό από την «επικοινωνιακή σταθερότητα» της κυβέρνησης: η βουβή εξουσία.

Δεν χρειάζεται να φωνάξει. Έχει να μιλήσει λίγο καιρό, και αυτό από μόνο του αρκεί για να κάνει τον ήχο του να αντηχεί διπλά. Σαν τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο στο The Irishman: λίγα λόγια, πολλοί συμβολισμοί, και ένα βλέμμα που λέει «έχω δει πολλά, αλλά σπανίως μιλάω γι’ αυτά».

Θα μιλήσει για τα χωράφια. Ή για τα ναρκοπέδια;

Στην επίσημη πρόσκληση, το θέμα της εκδήλωσης είναι αγροτικό. Εντάξει. Το ίδιο ήταν και οι ταινίες του Χίτσκοκ: μια νοικοκυρά, ένας κύριος στο τρένο, μια βραδιά με φίλους. Μέχρι που έπεφτε το πρώτο πτώμα. Έτσι κι εδώ: στα χαρτιά είναι για το σιτάρι. Στην πράξη, θα ακουστεί η πρώτη “μετά-σιγή” τοποθέτηση για εξωτερική πολιτική, ίσως και για δημοκρατικά ήθη.

Η σύμπτωση με τα εθνικά ζητήματα, τις εντάσεις και τα διεθνή ντελίρια, δεν είναι απλώς βολική. Είναι σκηνοθετικά υπέροχη. Ο Καραμανλής δεν χρειάζεται να πει πολλά: μία φράση με τελεία, αρκεί για να γρατσουνίσει την αυταρέσκεια της σημερινής ηγεσίας και να ρίξει έναν ίσκιο στις υποσχέσεις του Μαξίμου.

Η ΝΔ μετράει ανάσες

Μετά την Κ.Ο. και πριν τον Καραμανλή, το κόμμα θα μετράει παλμούς. Και το Μαξίμου θα μετράει χαρτομάντηλα. Γιατί αν ο Καραμανλής αποφασίσει να μιλήσει με τρόπο που θυμίζει τις παλιές του αιχμές, τότε η σιωπή του μέχρι σήμερα δεν ήταν απουσία — ήταν προετοιμασία.

Αν όχι για ρήξη, τότε για ένα αυστηρό “παρών”. Ίσως και για ένα «μην ξεχνιόμαστε, η παράταξη δεν είναι ούτε μπλε ούτε PR, είναι Ιστορία».

“I don’t think I’ll get the Oscar. But I might get the last word.”
— The King’s Speech, 2010

Θα παρακολουθήσουμε στα Τρίκαλα μια πολιτική ομιλία ή ένα preview νέου κύκλου σε πολιτικό “House of Cards”; Κανείς δεν ξέρει ακόμα. Μόνο που αυτή τη φορά, το χειροκρότημα δεν θα το ζητήσει ο ομιλητής. Θα το ζητήσει η Ιστορία.

Και, όπως θα έλεγε και ο Ηράκλειτος:

«Τὰ πάντα ῥεῖ.» Ειδικά στις 5 Απριλίου

Κάλπη, να σε κάνω εικόνα
Η γαλάζια Κοινοβουλευτική Ομάδα βλέπει «Λευκή Κορδέλα» – και φοβάται τα λευκά ψηφοδέλτια

«Το πάθος για εξουσία είναι πιο ισχυρό κι από την επιθυμία για επιβίωση.»
— Θουκυδίδης (αν τον άφηναν να καλύψει συνεδριάσεις Κ.Ο.)

Βεσυρόπουλος διά βοής; Ή διά… φωνών;

Η κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας καλείται να εγκρίνει τον νέο γραμματέα της. Και ενώ ο Απόστολος Βεσυρόπουλος είναι –τυπικά– ο μόνος υποψήφιος, κάποιοι θέλουν να του στήσουν… κάλπη. Όχι για να τον αναδείξουν, αλλά για να του υπενθυμίσουν ότι το “διά βοής” δεν είναι συνώνυμο με το “διά της σιωπής”.

Η επιμονή για μυστική ψηφοφορία δεν έχει να κάνει με τη δημοκρατική τάξη – έχει να κάνει με το λευκό. Όχι εκείνο της καθαρότητας, αλλά εκείνο της σιωπηλής διαμαρτυρίας που λέει «ναι μεν, αλλά όχι σε σένα».

Οι λευκές ψήφοι και τα μαύρα μαντάτα

Η πρόταση να στηθεί κάλπη φέρνει αναστεναγμούς στο Μαξίμου. Διότι αν το σύστημα δεν αντέχει ούτε ένα “λευκό”, τότε μάλλον δεν είναι κόμμα – είναι εύθραυστο πορσελάνινο service για επίσημα δείπνα.

Και πώς να μην ανησυχούν όταν, σε μια εποχή όπου ο πρωθυπουργός προσπαθεί να ξαναστήσει το αφήγημα, οι βουλευτές του στήνουν μυστικές συνεδριάσεις, δείπνα και κείμενα ερωτήσεων που μυρίζουν κομματικό no confidence;

«Η γλώσσα της αλήθειας είναι απλή. Η γλώσσα της κομματικής ενόχλησης είναι σύνθετη, πολυσέλιδη και με συνοδευτικό non paper.»
— Μοντεσκιέ (αν ζούσε στα Βριλήσσια)

Οι ερωτήσεις επιστρέφουν. Και δεν είναι ρητορικές.

Το πραγματικό αντάρτικο δεν βρίσκεται στην κάλπη. Βρίσκεται στο χαρτί. Οι ομαδικές ερωτήσεις επανέρχονται, με πρωταγωνιστή αυτή τη φορά τον Ευριπίδη Στυλιανίδη – τον πιο συνεπή εσωκομματικό “δημοκράτη με αντιρρησίες συνείδησης”.

Μια πρώτη ερώτηση –προσεκτικά διατυπωμένη– έπεσε χθες για εθνικά ζητήματα.

Ποιοι φοβούνται το 25%;

Στις κλειστές συσκέψεις –που πλέον γίνονται στα γνωστά στέκια της Αθηναϊκής κανονικότητας– το νούμερο 25% ακούγεται σαν να είναι το νέο Βόλντεμορτ. Αν το πρώτο κόμμα πέσει κάτω από αυτό, χάνεται και το μπόνους. Και μαζί του, ίσως, και πολλοί πρώην (και νυν) βουλευτές που βλέπουν ότι με την επόμενη λίστα μπορεί να γίνουν… φωτογραφία σε παλιό ψηφοδέλτιο.

“You either die a hero, or you live long enough to see yourself become the villain.”
— The Dark Knight, 2008
(ή όπως θα το έλεγε γαλάζιος βουλευτής: ζεις αρκετά ώστε να ψηφίζεις υπέρ σου και μετά… λευκό στους άλλους)

Μήπως να το κάναμε debate;

Ας είμαστε ειλικρινείς: η επιλογή του Βεσυρόπουλου δεν θα άλλαζε την πολιτική πορεία του πλανήτη. Όμως είναι η σταγόνα στον κάδο της γαλάζιας γκρίνιας, που βράζει από τον ανασχηματισμό, τη διαχείριση των κρίσεων, και τις προοπτικές μιας κάλπης που δεν έρχεται, αλλά είναι πανταχού παρούσα.

Οι «ομαδικές ερωτήσεις» είναι το νέο συλλογικό δελτίο παραπόνων. Μια ήπια εξέγερση γραφείου που λέει: «δεν θέλουμε να πέσουμε, αλλά δεν θέλουμε και να πέσουμε μαζί σας».

Τελικά, ποιος θα σηκώσει το χέρι;

Η συνεδρίαση πλησιάζει. Τα βλέμματα είναι στραμμένα όχι μόνο στο τι θα πει ο πρωθυπουργός, αλλά ποιος θα σηκώσει το χέρι και ποιος θα ρίξει λευκό. Το “διά βοής” γίνεται “διά… βουής”. Και η αγωνία θυμίζει Oscars night, όπου όλοι ξέρουν ποιος θα πάρει το αγαλματίδιο, αλλά κανείς δεν ξέρει ποιος θα χειροκροτήσει ειλικρινά.

Και κάπου στο βάθος, ένα κόμμα ψάχνει να συμφιλιώσει τον έλεγχο με τη συλλογικότητα. Ή έστω, να μετρήσει τα λευκά χωρίς να μελανιάσει.

Ζωή στο λαγούμι ή αλλιώς, πώς να κλείσεις το μάτι στην Ιστορία κρατώντας κλειστή τη γροθιά.

Δεν είναι χειραψία, είναι δήλωση αρχών

Στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου στη Λάρισα, η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν έδωσε το χέρι της. Ούτε στον Χρήστο Κέλλα, ούτε στην καθεστηκυία αντίληψη πως “σήμερα είναι μέρα εθνικής ενότητας”. Γιατί, ως γνωστόν, στην Ελλάδα η ενότητα ξεκινά με χειραψία και τελειώνει με διαγραφή.

Η ίδια εξήγησε πως δεν θα έκανε «δημόσιες σχέσεις με την κυβέρνηση», ειδικά με κάποιον που «έκρυψε πράγματα για τα Τέμπη». Και κάπου εκεί, στην καρδιά της τοπικής μνησικακίας, η πολιτική μετατράπηκε πάλι σε performance. Ή, αν προτιμάς, σε μια ακόμα πράξη της Ζωής που δεν σηκώνει μύγα στην επαναστατική της αξιοπρέπεια.

Η επανάσταση δεν σηκώνει ευρώ

Στο αιώνιο ερώτημα: “Ζωή, είσαι δραχμίστρια;”, η απάντηση ήρθε χωρίς περιστροφές. Όχι. Είναι “δημοκρατίστρια”, “δικαιοσύνισσα”, και γενικώς -ίστρια κάθε τι αγνού, απόλυτου και ανεπιφύλακτα ηθικού. Τα νομίσματα είναι απλώς χαρτιά. Οι αξίες όμως δεν τυπώνονται – κατατίθενται στην Ιστορία.

«Αν μου πείτε ευρώ ή δικαιοσύνη, θα πω δικαιοσύνη.»
(Αυτό το quote θα το έγραφε στον τοίχο του ο Ρουσσώ, αν ζούσε στην Κυψέλη.)

Η Ζωή δεν υπερασπίζεται το ευρώ, αλλά ούτε και το εγκαταλείπει. Είναι η ενσάρκωση της “ριζοσπαστικής αναμονής”, ενός πολιτικού μοντέλου που βασίζεται στο: «όταν θα ’ρθει η ώρα, θα δείτε». Μέχρι τότε, τα νομίσματα είναι για τους ταμίες.

“Power resides where men believe it resides. It’s a trick. A shadow on the wall.”
— Game of Thrones
(ή όπως θα το έλεγε η Ζωή: «Εξουσία έχει όποιος δεν προσκυνά τον βουλευτή της Λάρισας»)

Και Τσίπρας; Μόνο σε περίπτωση ανασκαφής.

Εκεί όμως που η Ζωή ξεδιπλώνει τη θεατρική της αρτιότητα είναι όταν αναφέρεται στον Αλέξη Τσίπρα. Με φράση που θυμίζει Kill Bill, τον τοποθετεί σε ένα “λαγούμι” – ένα φανταστικό πολιτικό υπόγειο όπου φυλάσσονται παλιοί ηγέτες που δεν έχουν κάνει αυτοκριτική.

«Ο Τσίπρας είναι σε ένα λαγούμι και καλά θα είναι να παραμείνει εκεί.»
(Άλλες πετούν την μπάλα στην εξέδρα. Η Ζωή πετάει τους πρώην Πρωθυπουργούς στο υπέδαφος.)

Και προσθέτει το αριστουργηματικό:

«Όσο είμαι εγώ εδώ, θα παραμείνει εκεί.»
Με άλλα λόγια: όχι μόνο τον έθαψα, κρατάω και τα κλειδιά του υπόγειου.

Αριστερά, αλλά όχι σαν τις άλλες

Στη συνέντευξή της, η πρόεδρος της Πλεύσης δηλώνει έτοιμη να κυβερνήσει – αλλά όχι με όσους έκαναν καριέρα με τα μνημόνια. Δεν τη νοιάζει η καρέκλα, γιατί την είχε και την άφησε. Δεν θα γίνει συμπλήρωμα σε άλλες δυνάμεις της Αριστεράς – ούτε στη «Νέα», ούτε στην «παλαιά με filter».

Η Πλεύση είναι αντιπολίτευση ουσίας, όχι αριθμών, λέει. Σαν να βλέπεις το 12 Angry Men, αλλά να έχεις μια Henry Fonda που κρατά στο χέρι της όχι τα στοιχεία της δικογραφίας, αλλά ένα πακέτο αρχών που δεν μπαίνουν σε συμβιβασμούς. Ούτε σε συμμαχίες με “ανυπόληπτους”, “εκτεθειμένους” ή “κουρασμένους”.

«Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι έτοιμοι να πεθάνουν για τις ιδέες τους. Η Ζωή είναι έτοιμη να πεθάνεις κι εσύ για τις δικές της.»
— Παράφραση από George Bernard Shaw

Το κορίτσι με τη φούστα και τη φωτιά

Η Ζωή δεν είναι πολιτικός. Είναι franchise. Κάθε της φράση είναι quote, κάθε της εμφάνιση είναι statement, και κάθε της απόφαση είναι μια μικρή καύση τελετουργικής συνέπειας.

Άλλοι μαζεύουν like. Η Ζωή μαζεύει αντιθέσεις και τις κάνει λάβα.

Και καθώς ο πολιτικός κόσμος αναρωτιέται αν “υπάρχει χώρος για την Πλεύση”, εκείνη απαντά:

«Χώρος υπάρχει. Αρκεί να τον εκκενώσετε πρώτα εσείς.»

Η Δημοκρατία των Υπομνημάτων
και άλλες μικρές ιστορίες για μέλισσες, φρεγάτες και κομματικά αθροίσματα που διαιρούν τις ψήφους

Το άθροισμα της αποσύνθεσης

Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει μια αγωνία: αν τα κόμματα αθροιστούν, μήπως μειωθεί το ακροατήριό τους; Αντί δηλαδή να μεγαλώσουν το μπουλούκι, να συρρικνώσουν το χειροκρότημα. Κι επειδή η αγωνία ντύθηκε μαθηματικό συλλογισμό, η απάντησή του στον Σωκράτη Φάμελλο ακούστηκε περισσότερο σαν ανάλυση στατιστικής μοντελοποίησης και λιγότερο σαν πολιτική απάντηση.

«Αν τα κόμματα αθροιστούν, μειώνεται το ακροατήριό τους ή όχι; Άρα, ποιος κερδίζει;»
(Και ξαφνικά το debate για την ενότητα της Κεντροαριστεράς θύμισε εξετάσεις Μαθηματικών Κατεύθυνσης.)

Πάντως, εδώ ο Ανδρουλάκης έχει ένα point: αν το άθροισμα είναι χωρίς ψυχή, βγαίνει μηδέν. Ξέχασε όμως –σκόπιμα– πως όσο ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ μαλώνουν για το ποιος θα στήσει το πανό, η Ζωή παίρνει τους θυμωμένους και η ΝΔ μαζεύει τους σοβαροφανείς. Που λέει κι ο Μακιαβέλι: “Αν δεν φροντίζεις τα δικά σου σύνορα, κάποιος θα φροντίσει να τα επεκτείνει πάνω σου.”

Με το ματάκι δεξιά…

 Το σύνθημα που ακούστηκε στην παρέλαση για την 25η Μαρτίου ήταν απαράδεκτο και χυδαίο. Τον διαιώνιο εχθρό, την Τουρκία, δεν τον πολεμάς με εκτονωτικά, ποταπά συνθήματα ούτε με μαγκιές.

Η εγρήγορση του στρατεύματος και της κοινωνίας απέναντι στην υπαρκτή απειλή δεν εξασφαλίζεται με δήθεν πατριωτικά συνθήματα όπως αυτό για την Τουρκία.

Επίσης, ο καημός και το ενδιαφέρον για τον Κυπριακό Ελληνισμό δεν μπορεί να εκδηλώνεται με τέτοιον τρόπο, έστω κι αν όντως η Κύπρος παρά τους κατά καιρούς κατακτητές και δυνάστες είχε αφετηρία ελληνική. Και στους νεότερους χρόνους η πλειονότης του πληθυσμού της είναι ελληνική.

Δυστυχώς δεν ήταν ομόθυμη η καταδίκη του εμετικού συνθήματος. Βουλευτές της ΝΔ, με αστεία επιχειρήματα, επιχείρησαν να υποβαθμίσουν το θέμα(«Τέτοια μέρα λέμε και μια κουβέντα παραπάνω», είπε ο Θανάσης Πλεύρης) είτε να το ντύσουν με… αρχαιοελληνικό έθος(Αδωνις Γεωργιάδης).

Μέρες που ‘ναι και με τις δημοσκοπήσεις να κρυώνουν τη ΝΔ, τέτοια γεγονότα δίνουν την ευκαιρία σε βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος να γυρίζουν το ματάκι τους…πολύ δεξιά, γιατί από εκεί κυρίως προέρχεται ο κίνδυνος για τη ΝΔ.

Φυσικά, ο Βελόπουλος…ενθουσιάστηκε από το σύνθημα και ο Νατσιός της «Νικης» το επικρότησε. Φαίνεται ότι υπερίσχυσε η ψηφοθηρική του έγνοια έναντι της χριστιανικής αντίληψης για την… «κακιά λέξη» που χρησιμοποίησαν οι Υπαξιωματικοί.

Οσο για την αφωνία της Ζωής, ουδεμία έκπληξη. Ψαρεύει από παντού. Και δεν είναι ώρα τώρα να δυσαρεστήσει ένα μέρος του ακροατηρίου της που είναι πιθανοί ψηφοφόροι.

Η Αριστερά καταδίκασε το σύνθημα. Αλλά η τυφλή μερίδα της χαρακτήρισε εθνικιστικό την αναφορά των Υπαξιωματικών για την Κύπρο. Και σημείωσε ότι κάπως έτσι προκλήθηκε ο Αττίλας και η εισβολή.

Σοβαρά μιλάτε; Οι Τούρκοι, καμάρια μου, μπήκαν επειδή η χούντα έκανε το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου. Η Τουρκία εισέβαλε (με το πράσινο φώς των ΗΠΑ) γιατί πάντα ζητούσε την ευκαιρία να το κάνει. Και την βρήκε, αφενός με το προδοτικό πραξικόπημα και αφετέρου, με την απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας που είχε εγκαταστήσει στην Κύπρο ο Γεώργιος Παπανδρέου και την απέσυρε η χούντα. Εντάξει;

Γούστο σας και καπέλο σας να μην νοιάζεστε και τόσο για τον Ελληνισμό της Κύπρου, αλλά ρίξτε και καμιά ματιά στην ιστορία για την Ελληνικότητα της Κύπρου, για το Δημοψήφισμα του 1950(Ενωση με την Ελλάδα), και για πολλά άλλα, και τότε τα ξαναλέμε…

Ο Βορίδης επιστρέφει στο μέλλον

Ο Μάκης Βορίδης, με τον γνωστό δικανικό του αέρα και τη φωνή ενός ανθρώπου που δεν απορεί ποτέ με τίποτα, ανακοίνωσε ότι ξαναβάζει την Τουρκία στη λίστα των ασφαλών τρίτων χωρών. Γιατί το ΣτΕ ακύρωσε την προηγούμενη ΚΥΑ λόγω ανεπαρκούς τεκμηρίωσης. Όχι λόγω λογικής. Όχι λόγω πραγματικότητας. Λόγω γραφειοκρατίας.

Και κάπως έτσι, ξαναφτιάχτηκε το χαρτί. Η Τουρκία, λέει, είναι ασφαλής.
Γιατί; Επειδή το λέμε καλύτερα απ’ ό,τι το λέγαμε την πρώτη φορά.

Η Τουρκία, πράγματι, είναι ασφαλής. Αν ονομάζεις “ασφάλεια” τη σιωπή, την υποταγή και τον φόβο του να μη σε καλέσει ο εισαγγελέας. Για τις επιστροφές βέβαια δεν έχει ιδρώσει αυτί. Όπως δεν ιδρώνει ποτέ όταν μιλάμε για ευρωπαϊκή συνοχή και η Frontex φεύγει με ελαφρά πηδηματάκια.

Το υπόμνημα που σώζει ζωές (πολιτικές)

Ο Χρήστος Τριαντόπουλος δεν θα πάει στην Προανακριτική. Θα στείλει υπόμνημα. Κι αν η δημοκρατία βασίζεται στην παρουσία, η επικοινωνία βασίζεται στο να μην εκτεθείς on camera όταν δεν είσαι τηλεοπτικός τύπος.

Μετά από όσα είπε στις πρώτες ώρες μετά την τραγωδία στα Τέμπη, το να τον αφήσεις απέναντι σε πολιτικά μαχαίρια (και Ζωές με ξυράφι στο βλέμμα), θα ήταν σαν να στείλεις φρεγάτα χωρίς πλήρωμα. Τι να πεις; Τουλάχιστον ήταν μια τίμια υποχώρηση.

Πετάει η μέλισσα; Όχι με Belharra.

Ο Θάνος Πλεύρης, με εθνική υπερηφάνεια και στόμφο αξιωματικού σε πολεμική ταινία του ’60, ξεκαθάρισε ότι δεν θέλει ναυτάκια που τραγουδάνε “Περνά, περνά η μέλισσα”. Όχι κύριε! Belharra έρχονται! Θέλουμε “Top Gun”, όχι “My Little Pony”.

“Αύριο το πρωί θα έρθουν οι Belharra. Τέτοιους ναύτες θέλω να τις στελεχώσουν.”
(Τύφλα να ‘χει ο Tom Cruise)

Κανείς όμως δεν του εξήγησε ότι οι φρεγάτες δεν πολεμούν με πατριωτική υπερδιέγερση, αλλά με κατάρτιση, ψηφιακή επάρκεια, και λίγη λιγότερη υστερία. Το “περνά η μέλισσα” μπορεί να μην εμπνέει επίθεση, αλλά η εθνικολαγνεία δεν εμπνέει κανέναν μηχανικό οπλικών συστημάτων.

Υ.Γ.: Μην υποτιμάς τη μέλισσα

Η μέλισσα είναι οργανωμένη, μαχητική, συλλογική, και ξέρει πότε να τσιμπήσει.
Αντιθέτως, οι φρεγάτες χωρίς σοβαρό πλήρωμα… απλώς επιπλέουν με στυλ.

• Hard Talks
• Αλέξης Τσίπρας
• Ζωή Κωνσταντοπούλου