10 Ιανουαρίου 2026
Δημοσίευση: 07:07'
Τελευταία ενημέρωση: 15:32'

Εσείς που ήσασταν όταν ο Ζίγκι Στάρνταστ αναχώρησε για τον Άρη; – Δέκα χρόνια από τον θάνατο του Ντέιβιντ Μπόουι

Δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, ο «προστάτης άγιος» όλων όσων αισθάνονταν διαφορετικοί είναι ακόμη εδώ.

Δημοσίευση: 07:07’
Τελευταία ενημέρωση: 15:32’
EPA/ADAM VAUGHAN

Δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, ο «προστάτης άγιος» όλων όσων αισθάνονταν διαφορετικοί είναι ακόμη εδώ.

Εκείνο το πρωινό της 10ης Ιανουαρίου του 2016 η είδηση ακούστηκε σαν ψέμα: Ο Ντέιβιντ Μπόουι είχε πεθάνει. Μα, δεν μπορεί να είχε πεθάνει. Ήταν μόλις 69 ετών και παρά τα προβλήματα με την καρδιά του, που τον είχαν ταλαιπωρήσει το 2004, ήταν αειθαλής. Έμοιαζε αθάνατος. Περνούσε εξάλλου μια καλλιτεχνική αναγέννηση και μόλις δυο μέρες πριν είχε βγάλει νέο δίσκο –και τι δίσκο, δισκάρα. Τη δεύτερη μέσα σε τρία χρόνια.

Ο Ντέιβιντ Μπόουι κράτησε μυστική τη μάχη που έδινε ενάντια στον καρκίνο και παρέμεινε δημιουργικός μέχρι τη μέρα που έφυγε. Πέρασε τον τελευταίο χρόνο της ζωής του ανάμεσα στο στούντιο ηχογράφησης και στις πρόβες του Lazarus, του θεατρικού μιούζικαλ που ακούγονταν τα τραγούδια του. Η πρεμιέρα του έργου στο Μπροντγουέι, τον Δεκέμβριο του 2015, αποτέλεσε και την τελευταία δημόσια εμφάνισή του.

Στις 8 Ιανουαρίου του 2016, ανήμερα των γενεθλίων του Ντέιβιντ Μπόουι, κυκλοφόρησε το Blackstar, το άλμπουμ που αποτέλεσε το κύκνειο άσμα του, αποσπώντας μερικές από τις καλύτερες κριτικές της καριέρας του. Το πιο σημαντικό; Δεν ήταν ένας ακόμη δίσκος για τα «περασμένα μεγαλεία», από εκείνους που βγάζουν σωρηδόν οι καλλιτέχνες μιας κάποιας ηλικίας, αλλά αντίθετα μια δουλειά στην οποία ο Μπόουι δοκίμαζε για ακόμη μια φορά καινούργια πράγματα και ρίσκαρε.

Δύο μέρες μετά πέρασε στην ιστορία.

Για πολλούς η απώλεια του Ντέιβιντ Μπόουι έμοιαζε με την απώλεια ενός μέλους της οικογένειάς τους. Ο ξερακιανός νεαρός από νότιο Λονδίνο, που έμοιαζε σαν να είχε μόλις πέσει από το διάστημα στη γη, έγινε ο «προστάτης άγιος» όλων όσων αισθάνονταν απόκληροι, διαφορετικοί. Κάθε τραγούδι τους μιλούσε, και τους έλεγε ότι δεν είναι μόνοι, πως κάποιος εκεί έξω τους καταλαβαίνει και πως είναι εντάξει να μη μοιάζεις με κανέναν άλλο.

Δέκα χρόνια μετά, ο Ντέιβιντ Μπόουι είναι ακόμη εδώ.

Τα καλύτερα τραγούδια του

Το βρετανικό μουσικό περιοδικό Mojo επιχείρησε πριν λίγες μέρες να ιεραρχήσει το έργο του Μπόουι, παρουσιάζοντας τα 100 καλύτερα τραγούδια του. Σας παρουσιάζουμε το top 10:

10. Ziggy Stardust (1972)

09. Always Crashing In The Same Car (1977)

08. Blackstar (2016)

07. Young Americans (1975)

06. Rock’n’Roll Suicide (1972)

05. Changes (1971)

04. Sound And Vision (1977)

03. Starman (1972)

02. “Heroes” (1977)

01. Life On Mars?

Μουσείο το παιδικό του σπίτι

Με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από τον θάνατο του καλλιτέχνη, ο οργανισμός Heritage of London Trust ανακοίνωσε ότι απέκτησε το σπίτι των παιδικών του χρόνων και θα το ανοίξει στο κοινό από τα τέλη του 2027. Η διώροφη κατοικία στην οδό Plaistow Grove 4 στο Μπρόμλεϊ του νότιου Λονδίνου, θα αποκατασταθεί στη μορφή που είχε τη δεκαετία του 1960, όταν ζούσε εκεί ο έφηβος Μπόουι. «Περνούσα τόσο χρόνο στο δωμάτιό μου. Ήταν πραγματικά όλος μου ο κόσμος. Είχα τα βιβλία μου, τη μουσική μου, το πικάπ μου», είχε πει ο θρυλικός τραγουδιστής το 1990 για το σπίτι που μεγάλωσε και τις παραστάσεις που διαμόρφωσαν την προσωπικότητα και την καλλιτεχνική του ταυτότητα.

Οι θαυμαστές του Μπόουι θα μπορούν από του χρόνου να επισκεφτούν τα 9 τετραγωνικά του εφηβικού δωματίου του Μπόουι και να να δουν προσωπικά του αντικείμενα του καλλιτέχνη.

Τη μετατροπή του σπιτιού σε μουσείου θα επιμεληθεί ο Τζέφρι Μαρς, ο οποίος ήταν συν-επιμελητής της έκθεσης «David Bowie Is» του Μουσείου Victoria & Albert το 2013 Χαρακτηρίζοντας «συγκλονιστική» την εμπειρία, ο Μαρς αναρωτήθηκε: «Στέκεσαι εκεί και αναρωτιέσαι: ένας άνθρωπος χωρίς ιδιαίτερα προνόμια, από μια τυπική οικογένεια που φοίτησε σε ένα δημόσιο σχολείο – τι ήταν αυτό που συνέβη μέσα σε αυτούς τους τοίχους και πυροδότησε αυτή την αστείρευτη φιλοδοξία για επιτυχία; Τι τον ώθησε να θέλει να γίνει σταρ και τον οδήγησε μέχρι την κορυφή;»

Σημείωσε ότι ο στόχος δεν είναι η δημιουργία απλά ενός χώρου μνήμης, αλλά και ενός μέρους που θα εμπνέυσει τους νέους καλλιτέχνες. «Μέρος του έργου είναι να δουλέψουμε με τους νέους και να τους δείξουμε τα κίνητρα που βοήθησαν τον Ντέιβιντ να πετύχει…πρόκειται για μια πλατφόρμα με το βλέμμα στο μέλλον», σημείωσε.


TOP NEWS

uncached