Εταιρεία Δολοφόνων – Η φρικτή υπόθεση που συγκλόνισε την Ελλάδα το 1987

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, μια εγκληματική ομάδα που ο Τύπος θα αποκαλούσε αργότερα «Εταιρεία Δολοφόνων» άρχισε να δρα στην Αθήνα. Ήταν μια ιστορία ακραίας απληστίας, με δράστες μορφωμένους, κοινωνικά αξιοσέβαστους πολίτες και θύματα ανυπεράσπιστους ηλικιωμένους. Η υπόθεση αποκαλύφθηκε την άνοιξη του 1987 και χαρακτηρίστηκε δικαίως «η φρίκη του αιώνα».

Η αρχή: από τη διαθήκη του Ελευθεριάδη στα πρώτα θύματα

Η δράση ξεκίνησε γύρω στο 1981 με τη δολοφονία του 84χρονου επιχειρηματία Βασίλη Ελευθεριάδη, συγγενή του αρχηγού Χρήστου Παπαδόπουλου. Η διαθήκη του παραχαράχθηκε ώστε να εμφανίζεται ως κληρονόμος ο γιος του Παπαδόπουλου.
Ακολούθησαν μυστηριώδεις θάνατοι ηλικιωμένων, αρχικά χωρίς υποψίες.

Η 65χρονη Λάουρα Πάντου βρέθηκε νεκρή σε άλσος στο Κολωνάκι, με τον θάνατό της να αποδίδεται σε τροχαίο. Σύντομα πέθανε και η θεία της, Έλλη Βεργιοπούλου, της οποίας η διαθήκη προκάλεσε αίσθηση: 46 γυναίκες-κληρονόμοι, ανάμεσά τους οι κόρες του Παπαδόπουλου.

Έπειτα ήρθε η δολοφονία της 70χρονης Ευφροσύνης Φραγκουλάκη. Η ανιψιά της, Γεωργία Παπανικολάου –μέλος της συμμορίας– τη σκότωσε με πέτρα στο κεφάλι για να καρπωθεί την περιουσία της, ενώ επί εβδομάδες προσποιούνταν τηλεφωνικά ότι η θεία της ζούσε.

Ποιοι ήταν οι «εγκέφαλοι»

Αρχηγός ήταν ο Χρήστος Παπαδόπουλος, δικηγόρος και πρώην δήμαρχος Νέας Χαλκηδόνας. Ο Παπαδόπουλος φαινόταν υπεράνω υποψίας: οικογενειάρχης, κοινωνικά δραστήριος και με πολιτικές γνωριμίες.

Υπαρχηγός ήταν ο Νικόλαος Πέππας, έμπορος που σχεδίαζε μαζί του τις κινήσεις.
Κομβικό ρόλο είχε ο Βασίλειος Πλατανιώτης, δικαστικός επιμελητής, ο οποίος παρουσιαζόταν ως «γαμπρός» για ηλικιωμένες χήρες.
Ο Ιωάννης Πάμπρης, εργολάβος, είχε το προσωνύμιο «νεκροθάφτης», καθώς σκηνοθετούσε τις σκηνές θανάτου ώστε να μοιάζουν με ατυχήματα.
Ο Γεώργιος Ξανθόπουλος, θυρωρός, λειτουργούσε ως τσιλιαδόρος, ενώ η Γεωργία Παπανικολάου αποδείχθηκε από τα πιο σκληρά μέλη.

Το σχέδιο: πώς δρούσε η «Εταιρεία»

Η οργάνωση εντόπιζε εύπορους ηλικιωμένους χωρίς στενούς συγγενείς. Αφού κέρδιζαν την εμπιστοσύνη τους –με πρόσχημα τη φιλία ή τον έρωτα–, προχωρούσαν στην πλαστογράφηση της διαθήκης.
Με τη συνεργασία διεφθαρμένων συμβολαιογράφων και ψευδομαρτύρων, συνέτασσαν έγγραφα που όριζαν δεκάδες «κληρονόμους» – ανάμεσά τους τα ίδια τα μέλη της σπείρας.

Όταν εξασφάλιζαν την πλαστή διαθήκη, προχωρούσαν στο τελικό στάδιο: τη δολοφονία, πάντα με τρόπο που έμοιαζε «φυσικός».
Σε ορισμένες περιπτώσεις σκηνοθετούσαν τροχαία, σε άλλες χορηγούσαν ουσίες ή προκαλούσαν ασφυξία, ενώ οι θάνατοι καταγράφονταν ως καρδιακές προσβολές.

Η κορύφωση ήρθε το 1986, με τη δολοφονία του 84χρονου εφοπλιστή Χαράλαμπου Τυπάλδου. Ο θάνατός του φάνηκε φυσικός, αλλά η διαθήκη που δημοσιεύτηκε μετά περιλάμβανε 156 κληρονόμους – μεταξύ τους η σύζυγος και η κόρη του Πέππα. Ήταν η αρχή του τέλους.

Η αποκάλυψη: ο ιδιωτικός ντετέκτιβ που ξεσκέπασε τη φρίκη

Η οικογένεια Τυπάλδου, υποψιασμένη για την παράξενη διαθήκη, προσέλαβε τον ιδιωτικό ερευνητή Κώστα Σπύρου. Οι έρευνές του αποκάλυψαν σύνδεση ανάμεσα στους «κληρονόμους» διαφορετικών διαθηκών.
Μετά από μήνες, η Αστυνομία κινήθηκε τη Μεγάλη Τετάρτη του 1987, συλλαμβάνοντας τα βασικά μέλη.

Η κοινή γνώμη σοκαρίστηκε: άνθρωποι κοινωνικά ευυπόληπτοι, με επαγγέλματα όπως δικηγόρος και δικαστικός επιμελητής, είχαν μετατραπεί σε κατά συρροή δολοφόνους για χρήμα.

Η δίκη της φρίκης

Η δίκη, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, εξελίχθηκε σε τηλεοπτικό και δημοσιογραφικό γεγονός. Ο Παπαδόπουλος εμφανιζόταν ψύχραιμος και αμετανόητος, δηλώνοντας προκλητικά:

«Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι ταμπού. Αν υπήρχαν εκατό εταιρείες δολοφόνων, η κοινωνία θα ήταν καλύτερη».

Οι δηλώσεις του προκάλεσαν αποτροπιασμό. Το δικαστήριο τον καταδίκασε οκτώ φορές σε θάνατο και σε 25 χρόνια κάθειρξη, ποινή που μετατράπηκε σε ισόβια.

Οι υπόλοιποι καταδικάστηκαν επίσης σε βαριές ποινές:

• Νικόλαος Πέππας: δύο φορές ισόβια και 13,5 έτη

• Βασίλειος Πλατανιώτης: 22,5 έτη

• Ιωάννης Πάμπρης: 17 έτη

• Γεωργία Παπανικολάου: 15,5 έτη

• Γιώργος Ξανθόπουλος: 12 έτη

Ο Παπαδόπουλος αποφυλακίστηκε το 2008, αλλά το 2011 συνελήφθη ξανά για απόπειρα απαγωγής πλούσιας γυναίκας – «αντιγραφή» των παλιών του εγκλημάτων. Πέθανε στη φυλακή το 2020, στα 82 του.

Aπήχηση στα ΜΜΕ

Ο Τύπος της εποχής –«Έθνος», «Βήμα», «Ελευθεροτυπία»– αφιέρωσε πρωτοσέλιδα με τίτλους όπως «Η Φρίκη του Αιώνα» και «Η Δίκη της Φρίκης».
Οι εφημερίδες μιλούσαν για «αγέλη λύκων που διψούσε για χρήμα». Η υπόθεση κυριάρχησε για μήνες σε ραδιόφωνο και τηλεόραση, ενώ οι πολίτες συζητούσαν παντού τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.

Ακόμη και σήμερα, ο όρος «Εταιρεία Δολοφόνων» παραμένει σημείο αναφοράς για εγκλήματα απληστίας και υποκρισίας. Ήταν μια υπόθεση που αποκάλυψε το πιο σκοτεινό πρόσωπο της ανθρώπινης φύσης – και υπενθύμισε ότι το κακό μπορεί να φορά κοστούμι και χαμόγελο.

Η υπόθεση της Εταιρείας Δολοφόνων αποτέλεσε τομή για τη μεταπολιτευτική Ελλάδα.
Για πρώτη φορά αποκαλύφθηκε οργανωμένο δίκτυο φόνων με σκοπό τον πλουτισμό, στο οποίο συμμετείχαν άνθρωποι της «καλής κοινωνίας».

Το γεγονός ότι δράστες ήταν δικηγόροι, έμποροι και οικογενειάρχες, προκάλεσε συλλογικό τρόμο: κατέρρευσε ο μύθος ότι το έγκλημα έχει «κοινωνικά πρόσωπα».
Η απληστία αποδείχθηκε πιο ισχυρή από κάθε ηθικό φραγμό. Οι δράστες εκμεταλλεύτηκαν την εμπιστοσύνη μοναχικών ηλικιωμένων, καταπατώντας κάθε έννοια ανθρωπιάς.

• Εταιρεία Δολοφόνων