Έτσι θα τη θυμάμαι τη Ζωή

Τη Ζωή την γνώρισα στα μέσα της δεκαετίας του ’80, συνεργαστήκαμε υπέροχα, διασκεδάσαμε τρελά, κάναμε ακρότητες, γελάσαμε, δημιουργήσαμε, αγαπηθήκαμε και γενικά είμασταν κολλητοί.

Είχα πέσει για μεσημεριανή σιέστα, και όταν σηκώθηκα ήταν η πρώτη είδηση που διάβασα: Πέθανε η Λάσκαρη. Δεν το πίστεψα. Μου φάνηκε σαν αστείο. Ήταν αδύνατον να το χωρέσει ο νους μου. Έμεινα να κοιτάζω το δημοσίευμα αποσβολωμένος… Άρχισαν να μου έρχονται εικόνες από τότε που δουλεύαμε μαζί και κάναμε κολλητή παρέα.

Όταν μιλάμε για κολλητή παρέα, σας μιλάω για καθημερινή παρέα. Με τη Ζωή στο θέατρο, με τη Ζωή σε πάρτι, με τη Ζωή στα μπουζούκια, με τη Ζωή στο Εργοστάσιο του Μελετόπουλου, με τη Ζωή στον Βοσκόπουλο, με τη Ζωή στον Πάριο, με τη Ζωή στης Αλίκης, με τη Ζωή στην Θεσσαλονίκη, με τη Ζωή στης Χρύσας, με τη Ζωή για φωτογράφηση στον Ντίνο ή στον Τάκη. Παντού μαζί.

Όταν με πήρε τηλέφωνο ο στιχουργός Τάκης Καρνάτσος να μου πει ότι με θέλει η Λάσκαρη, έμεινα ξερός. Με το ζόρι θα ήμουν 25 χρόνων τότε. «Με θέλει η Λάσκαρη; Ουάου!» σκέφτηκα. Αυτή η γυναίκα που την έβλεπα στο σινεμά με περιμένει σπίτι της; Και πήγα. Τότε έμενε σε ένα ρετιρέ στην Πλατεία Δεξαμενής και η Μαρία Ελένη ήταν πολύ πολύ μικρή. Ήθελε να επιστρέψει στο θέατρο με το έργο «Οι άντρες προτιμούν τις ξανθιές» και με ζήτησε να της κάνω δημόσιες σχέσεις.

Το πρώτο που της έκανα, ήταν να την πάω στον Ντίνο Διαμαντόπουλο, να της φορέσω μια τουαλέτα και να βάλω 4 αγόρια με το μαγιό τους να τη χουφτώνουν. Θρίαμβος. Η φωτογραφία έγινε εξώφυλλο σε περιοδικά, δημοσιεύτηκε παντού, κουβεντιάστηκε παντού και το θέατρο γέμισε ασφυχτικά.

Αυτό ήταν. Γίναμε «ζευγάρι». Όπου έβλεπες την Ζωή έβλεπες και εμένα. Όταν ανακαίνιζε το διαμέρισμα της οδού Ηροδότου ήμουν μαζί της, όταν για πρώτη φορά έβαλε να λειτουργήσει το τζακούζι ήμουν εκεί. Και έβαλε αφρόλουτρο στο τζακούζι και το αφρόλουτρο ξεχείλισε και γέμισε όλο το δωμάτιο (το λουτρό και η κρεβατοκάμαρα ήταν ενιαία). Χτυπιόμασταν στα γέλια… Στα πάρτι που διοργάνωνε ήμουν εκεί: Ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Αλέξανδρος Ιόλας, ο Κώστας Καρράς, η Δήμητρα Γαλάνη… φίλοι και γνωστοί όλοι εκεί.

Γράφω και τα μάτια μου είναι γεμάτα με την εικόνα της, τα αφτιά μου με το γέλιο της…

Ήθελε να πάει σε ένα πάρτι και δεν ήξερε τι να βάλει. Της είπα να βάλει ένα μπλου τζην, ένα λευκό T-shirt, ψηλοτάκουνες γόβες και τα πιο εντυπωσιακά διαμάντια της. Το επόμενο πρωί με πήρε και μου είπε: «Έσκισε το ντύσιμο σου. Ήταν όλες σαν μαντάμες και εγώ Θεά!»

• Βράδυ στο σπίτι της Αλίκης, να μας τηγανίζει η ίδια η Αλίκη ψάρια.
• Πάρτι στο Tudor Hall του ξενοδοχείου King’s George με τον Βλάσση
• Με τον Νίκο Μομφεράτο, τον Σωκράτη και την Ελένη Κόκκαλη στο Εργοστάσιο στην Βουλιαγμένης.
• Η Ζωή να τρώει μία φρατζόλα ψωμί (κυριολεκτικά) στην καθισιά της και να έχει αυτήν την κορμάρα…..
• Η Ζωή με την κόκκινη τουαλέτα του Valentino στα γενέθλια της – όταν έγινε 40 – στο “9 plus 9”.

Η Ζωή ήταν η χαρά της ζωής. Σαν μικρό παιδί. Γενναιόδωρη και απλή. Όταν πίστευε ότι απειλούνταν έβγαζε «νύχια». Γινόταν αντράκι. Λάτρευε τις κόρες της και τον Αλέξανδρο. Γι’ αυτό άλλωστε και όταν μια φορά ο Λυκουρέζος την εκθείαζε, μια δημοσιογράφος του είπε: «Εντάξει κύριε Λυκουρέζο, όλοι έχουμε τη… ζωή μας».

«Μόνο που την δικιά σας δεν την λένε Λάσκαρη», της απάντησε εκείνος.

Η Ζωή Λάσκαρη που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1942 και το πραγματικό της όνομα ήταν Ζωή Κουρούκλη, πέθανε στο σπίτι της στο Πόρτο Ράφτη στις 18 Αυγούστου 2017, σε ηλικία 75 ετών.

Ήταν μία από τις διασημότερες σταρ του παλιού Ελληνικού Κινηματογράφου. Πρωτοεμφανίστηκε στα δεκαεπτά της χρόνια, το 1961, στην ταινία «Ο Κατήφορος» και μάλιστα σε πρωταγωνιστικό ρόλο, χωρίς να έχει καμία εμπειρία. Δυο χρόνια πριν, είχε κερδίσει στα καλλιστεία τον τίτλο της «Σταρ Ελλάς». Η ερμηνεία της στον «Κατήφορο» καθήλωσε το ελληνικό κοινό, το οποίο της πρόσφερε το διαβατήριο για μία λαμπρή καριέρα.

Έμεινε 14 χρόνια στη Φίνος Φιλμ, και μόνο δύο από τις ταινίες της δεν ήταν σκηνοθετημένες από τον Γιάννη Δαλιανίδη. Έπαιξε σε μια σειρά από κοινωνικά δράματα, επιτυχημένες κωμωδίες και μιούζικαλ, πάντα ως πρωταγωνίστρια. Είναι η μόνη ηθοποιός στον κινηματογράφο που συνεργάστηκε μόνο με μία εταιρία παραγωγής σε όλη την κινηματογραφική καριέρα της.

Μεσουράνησε στον ελληνικό κινηματογράφο στα τέλη της δεκαετίας του 60′, πρωταγωνιστώντας σε μεγάλες εμπορικές επιτυχίες όπως «Οι θαλασσιές οι χάντρες», «Κορίτσια για φίλημα», «Στεφανία» κ.α.

Μετά την πτώση του εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου στα μέσα της δεκαετίας του 1970, στράφηκε αποκλειστικά στο θέατρο έχοντας εκτός των άλλων συνεργαστεί με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Από τότε, έπαιξε σε πολλές παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου. Το 1997 έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην Επίδαυρο ως Ελένη στις «Τρωάδες» σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη.

• Ζωή Λάσκαρη