«Φανταστική» συνάντηση — φανταστική και η φωτογράφιση – Ένας προσωπικός Οδυσσέας με GPS πολιτικής αυτοδικαίωσης για τον Τσίπρα – Ο Ανδρουλάκης ανοίγει κουβέντα για τα όπλα

Η Κίμπερλι Γκιλφόιλ, νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα έκανε την είσοδό της στο Μέγαρο Μαξίμου με χαμόγελο Χόλιγουντ και αυτοπεποίθηση προεκλογικής καμπάνιας. Μετά τη συνάντηση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, έσπευσε να την χαρακτηρίσει «φανταστική» — και οι φωτογραφίες το επιβεβαιώνουν: πόζες, χαμόγελα, σημαίες και η αίσθηση πως η διπλωματία πλέον έχει περάσει στο στάδιο της influencer diplomacy.

Η κ. Γκιλφόιλ, με την χαρακτηριστική της επικοινωνιακή άνεση, ανέβασε στο Χ (πρώην Twitter) μια ανάρτηση όπου αποθέωσε τη συνάντηση, αλλά κυρίως την ατζέντα της Αμερικής «υπό την ηγεσία Τραμπ». Η φράση αυτή δεν πέρασε απαρατήρητη – άλλωστε, λίγες φορές στο Μαξίμου έχει ακουστεί το όνομα Τραμπ τόσο θερμά.

Ο πρωθυπουργός, από την πλευρά του, μίλησε για «ιστορικά υψηλά» στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις — και μάλλον δεν είχε άδικο. Η Γκιλφόιλ φρόντισε να του το ανταποδώσει, σημειώνοντας ότι «η Ελλάδα ηγείται με θάρρος και αυτοπεποίθηση».

Κάπως έτσι, η πρώτη της επίσκεψη στην Αθήνα θύμιζε περισσότερο πρεμιέρα, παρά εθιμοτυπική συνάντηση. Με φόντο την αμερικανική σημαία, το χαμόγελο των δύο και μια λεζάντα «fantastic meeting», η Γκιλφόιλ έδειξε ότι η νέα εποχή στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις ξεκινά — με glamour  και πολιτικό μήνυμα.

Η “Ιθάκη” του Αλέξη Τσίπρα — ένας προσωπικός Οδυσσέας με GPS πολιτικής αυτοδικαίωσης

Ο Αλέξης Τσίπρας προδημοσίευσε τον πρόλογο του βιβλίου του με τίτλο «Ιθάκη», και όπως όλα δείχνουν, η επιστροφή του δεν είναι προς την πολιτική, αλλά προς τη λογοτεχνία. Με ύφος Ομηρου σε μετάφραση επικοινωνιολόγου και δραματικού ηθοποιού, ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να ξαναγράψει τη διαδρομή του — αυτή τη φορά όχι στις Βρυξέλλες, αλλά στο Gutenberg.

Η “Ιθάκη”, όπως μας εξηγεί, δεν είναι απολογισμός ούτε προσπάθεια δικαίωσης, αλλά “μαρτυρία”. Κι όμως, ολόκληρος ο πρόλογος θυμίζει περισσότερο απολογία στον εαυτό του — ένα είδος πολιτικής εξομολόγησης που ξεκινά με κόμπους, συνεχίζει με ευθύνες “υπαρξιακές” και καταλήγει με τη γνωστή εικόνα του “ανθρώπου που κουβάλησε τα φαντάσματα και τις ελπίδες ενός λαού”.

Μόνο που στη διαδρομή, κάπου χάνεται η αυτογνωσία. Ο Τσίπρας γράφει για “ευθύνη απέναντι στην Ιστορία”, αλλά ξεχνά να αναφέρει ότι η ιστορία —και δη η πρόσφατη— έχει ήδη γράψει τη δική της εκδοχή για το καλοκαίρι του 2015, το δημοψήφισμα, το τρίτο Μνημόνιο και τις υπογραφές που ακολούθησαν.

Ο τίτλος «Ώρα να ακουστεί η δική μου φωνή» μοιάζει περισσότερο με δήλωση επιστροφής ενός παλιού αρχηγού που δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τη σιωπή. Και όσο κι αν ο ίδιος επιμένει ότι «δεν γράφει για δικαίωση», η γλώσσα του βιβλίου στάζει αυτήν ακριβώς την ανάγκη. Η “μαρτυρία” του Τσίπρα διαβάζεται σαν επιμελημένη εκδοχή του “αν δεν υπέγραφα, θα καταστρεφόμασταν”.

Ίσως, βέβαια, αυτός να είναι και ο πραγματικός του στόχος: να ξαναπεί την ιστορία του, πριν τη γράψουν οριστικά οι άλλοι. Μόνο που στην πολιτική, όπως και στην Οδύσσεια, δεν αρκεί να φτάσεις στην Ιθάκη· πρέπει και να θυμάσαι τι άφησες πίσω σου. Και κυρίως, ποιον πλήρωσε το ταξίδι.

Ο Ανδρουλάκης στην Κρήτη — από τη “σιωπή των όπλων” στη σιωπή των πολιτικών

Ο Νίκος Ανδρουλάκης φαίνεται αποφασισμένος να κάνει αυτό που έπρεπε να έχει κάνει ο ίδιος αλλά και το πολιτικό σύστημα: να μιλήσει  για το φαινόμενο της οπλοκατοχής στην Κρήτη. Και μάλιστα όχι από το γραφείο του στη Χαριλάου Τρικούπη, αλλά επί τόπου, στο Ηράκλειο, με μια σύσκεψη που περισσότερο θυμίζει «τοπικό συμβούλιο ασφάλειας» παρά κομματική περιοδεία.

Έφτασε η ώρα να μην σιωπούν για να μη δυσαρεστήσουν κανέναν τοπικό παράγοντα—να ανοίξουν  ένα θέμα που στην Κρήτη όλοι συζητούν ψιθυριστά αλλά κανείς δεν αγγίζει δυνατά: τη νοοτροπία της οπλοκατοχής που επιβιώνει κάτω από τον μανδύα της “παράδοσης”.

Η πρωτοβουλία του, πέρα από την καταστολή, εστιάζει και στην πρόληψη: εκπαιδευτικά προγράμματα, δράσεις ενημέρωσης, ακόμη και πολιτιστικές παρεμβάσεις για να σπάσει, όπως είπε, «ο φαύλος κύκλος του φόβου και της ανοχής». Μια πολιτική προσέγγιση που δείχνει ότι στο ΠΑΣΟΚ επιχειρούν να συνδυάσουν τη “νόμιμη τάξη” με τη “λαϊκή παιδεία” — ή, όπως λένε στο νησί, το “σπαθί με τη μαντινάδα”.

«Δεν μπορεί, λόγω ενός γεγονότος, να θεωρείται ότι 700.000 Κρητικοί κρατούν τα όπλα», είπε ο ίδιος, βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους. Και έχει δίκιο: η Κρήτη δεν είναι το πρόβλημα — αλλά το καθρέφτισμα μιας κοινωνίας που συχνά κλείνει τα μάτια μπροστά στη βία, αρκεί να είναι “παραδοσιακή”.

Ίσως, τελικά, αυτό που κάνει ο Ανδρουλάκης να μην είναι απλώς μια πολιτική κίνηση, αλλά μια δήλωση ωριμότητας. Γιατί σε μια χώρα που έχει συνηθίσει να εξωραΐζει τις βεντέτες ως “αντρειωσύνες”, χρειάζεται θάρρος για να πεις το αυτονόητο: ότι το αίμα δεν είναι παράδοση.

• Αλέξης Τσίπρας
• Κίμπερλι Γκιλφόιλ
• Νίκος Ανδρουλάκης
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής