Φλαμπουράρης, ΕΑΤ-ΕΣΑ, Γυάρος

Δευτέρα είναι να κυκλοφορήσει το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα, ένα εξαήμερο από την αποδημία του μέντορά του Αλέκου Φλαμπουράρη.
Κάπως σημαδιακό που σχεδόν συμπίπτουν οι δύο ημερομηνίες, ένα τέλος, μια αρχή, όσοι και όσες ξέρουν να τα διαβάζουν αυτά ίσως ανακαλύψουν κάποιες αναλογίες.
Για εμάς τους υπόλοιπους και τις υπόλοιπες που συμπορευθήκαμε με τον εκλιπόντα στο ΚΚΕ Εσωτερικού, θα μείνει η ανάμνηση ότι στη δύσκολη την ώρα επέλεξε να πάρει το δρόμο τον ανηφορικό και να μην υποκύψει στις σειρήνες.
Κατά τα πιστεύω του, κατά τα γούστα του, γνωριζόμαστε παιδιά και γνωρίζουμε πολύ καλά πως εξαργυρώθηκε η οσφυοκαμψία της εποχής από ένα σωρό παρφέ πλάσματα.
Ακόμη καλοπερνάνε…
Για τα υπόλοιπα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι δουλειά δική μου να μιλήσω. Αλλά μπορώ να επισημάνω ότι αν ο Φλαμπουράρης ήταν δέκα χρόνια νεότερος όταν ανέλαβε να μπαλώνει τα αμπάλωτα απ’ το πρωί ως το βράδυ, η λειτουργία της τότε κυβερνήσεως θα ήταν πολύ πιο εύρυθμη.
Δεν λέω ότι θα χαμογέλαγε ο κόσμος όλος ή ότι δεν θα είχε υπογραφεί το τρίτο  μνημόνιο και θα τρώγαμε με χρυσά κουτάλια, λέω ότι ήξερε από πιάτσα ο Αλέκος και καταλάβαινε ενστικτωδώς πολύ περισσότερα από συντρόφους παρασημοφορημένους στα αμφιθέατρα και στους φραξιονισμούς.
Ωραία τα βιβλία, υπέροχες οι αναλύσεις, καταπληκτικές οι κριτικές, πιτσούλα είναι σ’ αυτά η Αριστερά, απ’ το πρωί ως το βράδυ μπορεί να σου διασαφηνίζει όσα διαδραματίζονται στη χώρα του Φραπέ.
Αλλά κάπως πρέπει να κυβερνήσεις κιόλας…

Τέλος πάντων, πάμε και στο ΕΑΤ-ΕΣΑ του τίτλου.
Στο πρώην κολαστήριο και νυν πάρκο Ελευθερίας, όπου πραγματοποιήθηκε η πολιτική κηδεία του Αλέκου Φλαμπουράρη, με τον αποδημήσαντα να στέλνει ένα σαφές και συγκλονιστικό μετά θάνατον μήνυμα.
Σα να έλεγε σε φαμίλια  και συγγενείς, σε παλαιούς και νέους συντρόφους, σε φίλους και γνωστούς, ότι για μένα αυτό που μετράει, αυτό που μέτραγε σε όλη μου τη ζωή, ήταν η θυσία.
Η θυσία, ως αντίσταση στο έρεβος.
Εκεί θα με πάτε, στον τόπο του μαρτυρίου, στον τόπο  του πόνου και του ζόφου, στον τόπο της ανείπωτης βαρβαρότητας.
Εκεί όπου η μαμά πατρίδα, πέρναγε τα παιδιά της από τη μηχανή του κιμά…

Έβλεπα χτες το φωτογραφικό υλικό από την κηδεία, τους παριστάμενους και τις παριστάμενες, τα στεφάνια, το φέρετρο.
Είδα και το πανό στην είσοδο, που έγραφε το εξής:
“Κάτω  τα χέρια από τη Γυάρο. Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών, 1967-1974”.
Και θυμήθηκα που πριν από καμιά δεκαπενταριά μήνες είχε προκύψει από το πουθενά θέμα “αξιοποίησης” του νησιού, μέσω της γνωστής μεθόδου των ανεμογεννητριών.
Σε στυλ “ένας βράχος είναι στη μέση της θάλασσας, ορίστε εσείς που ενοχλείστε γιατί τις φυτεύουν στα γραφικά βουνά σας, κανένας δε μένει στο ερημονήσι, να το κάνουμε το μεγαλύτερο αιολικό πάρκο της Ελλάδας 2.0, να έχουμε ρεύμα κάργα, να φορτίζουμε τα αμάξια μας τα οικολογικά, να φύγει το νέφος από την Αθήνα ζαφειρόπετρα στης γης το δαχτυλίδι”.
Γράψανε τότε και κάτι ομορφιές τα γνωστά παλικάρια, που κάποτε δήλωναν επαναστάτες και τώρα παριστάνουν τους θεσμικούς.
Ζωή  να ‘χουν, τους συμπονώ.
Επί τη ευκαιρία, όμως, θυμήθηκα κι εγώ την πρόταση του πρώην υπουργού Σηφουνάκη, να υψωθεί στη Γυάρο ένα γλυπτό, με τα ονόματα των 18.500 Ελλήνων που εξορίσθηκαν και φυλακίσθηκαν στο νησί.
Κάτι που έκανε τα γνωστά παλικάρια να βγάλουν καντήλες, αναμενόμενο, αλλά εμένα δεν μου φάνηκε και τόσο κακή ιδέα.
Ιδίως αν υπολογίσει κανείς ότι στο ανακαινισθέν Πεντάγωνο μας προέκυψε γλυπτό με τα ονόματα όσων στρατιωτών έπεσαν υπέρ πατρίδος σε κάθε είδους πολέμους -υποθέτω και του θείου μου του Ηλία, που σκοτώθηκε στον Εμφύλιο.
Ορίστε λοιπόν, με το θάνατό του το επικαιροποίησε το αίτημα του Νίκου ο Αλέκος.
Άντε να το προχωρήσουμε.
Σε περίπτωση, δηλαδή, που μας ενδιαφέρει πραγματικά η εθνική συμφιλίωση και δεν μας νοιάζει μόνο να σπάμε αυγά υπέρ εργολάβων…

• Αλέκος Φλαμπουράρης
• Γυάρος