Γεωργιάδης: Έστειλε το ΠΑΣΟΚ… στα «πράσινα σπιτάκια» – Το Μαξίμου τρέχει μαραθώνιο – Από τη Χαριλάου Τρικούπη στο… κόμμα επαρχίας – Οι «αυλές» της Καρυστιανού

Ο Άδωνις Γεωργιάδης βρήκε την ευκαιρία να περάσει στην αντεπίθεση και επιχείρησε να στρέψει τα πυρά εναντίον του ΠΑΣΟΚ, επικαλούμενος τη γνωμοδότηση της σημερινής γραμματέως Θεσμών και Διαφάνειας, Κωνσταντίνας Γεωργάκη, για την υπόθεση των «πράσινων σπιτιών». Η ίδια απάντησε ότι πρόκειται για νομική γνωμοδότηση και όχι για πόρισμα που αποφαίνεται επί της νομιμότητας της συγκεκριμένης σύμβασης. Η πολιτική και νομική διαφωνία είναι δεδομένη και μένει να αξιολογηθεί από τους αρμόδιους θεσμούς.

Το πολιτικό όμως συμπέρασμα είναι άλλο. Το ΠΑΣΟΚ έδωσε την εικόνα ενός κόμματος που δεν γνώριζε τι είχε υπογράψει ένα κορυφαίο στέλεχός του, επιτρέποντας στον υπουργό να το φέρει σε θέση άμυνας. Αν υπήρχε σοβαρή ομάδα τεκμηρίωσης, στοιχειώδης εσωτερικός έλεγχος και πολιτικός συντονισμός, μια τέτοια αντίφαση θα είχε εντοπιστεί πριν μετατραπεί σε επικοινωνιακό μπούμερανγκ.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η συγκεκριμένη υπόθεση. Είναι ότι η Χαριλάου Τρικούπη δίνει όλο και συχνότερα την εντύπωση πως ακολουθεί τον θόρυβο της επικαιρότητας, δημοσιεύματα και αναρτήσεις στα social media αντί να προηγείται με δική της τεκμηριωμένη ατζέντα. Έτσι, η πολιτική αντιπολίτευση καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με αναπαραγωγή της ειδησεογραφίας παρά με επεξεργασμένη πολιτική πρόταση.

Όταν ένα κόμμα εμφανίζεται να αιφνιδιάζεται από το ίδιο του το στελεχιακό δυναμικό, δεν εκτίθεται μόνο επικοινωνιακά. Χάνει το σημαντικότερο κεφάλαιο που μπορεί να διαθέτει μια αξιωματική ή εν δυνάμει κυβερνητική δύναμη: την αξιοπιστία. Και αυτή δεν ανακτάται με ανακοινώσεις, αλλά με σοβαρότητα, προετοιμασία και τεκμηρίωση.

Το Μαξίμου τρέχει μαραθώνιο…

Η δημόσια γραμμή του Μεγάρου Μαξίμου είναι ότι η κυβέρνηση έχει αντοχές και χρόνο μέχρι τις εκλογές. Πίσω όμως από τις κλειστές πόρτες, το κλίμα απέχει αρκετά από την εικόνα αυτοπεποίθησης που επιχειρεί να εκπέμψει η Πειραιώς.

Οι πρόσφατες καταστροφικές πυρκαγιές, η φθορά στην παραγωγική τάξη, οι δικαστικές εκκρεμότητες με πολιτικό αποτύπωμα και η διαρκής πίεση στα δεξιά της ΝΔ έχουν δημιουργήσει έναν υπόγειο εκνευρισμό. Δεν είναι λίγοι οι «γαλάζιοι» βουλευτές που φοβούνται ότι μέχρι τις κάλπες μεσολαβούν πολλοί απρόβλεπτοι σταθμοί και ότι ένας μόνο λάθος χειρισμός μπορεί να τινάξει στον αέρα τον σχεδιασμό της επανεκκίνησης.

Στο παρασκήνιο ακούγεται όλο και πιο συχνά η ίδια φράση: «Δεν μας φοβίζει η αντιπολίτευση, μας φοβίζει η καθημερινότητα». Η ακρίβεια, οι φάκελοι του ΟΠΕΚΕΠΕ και των Τεμπών, αλλά και ο φόβος μιας νέας κρίσης το φθινόπωρο κάνουν αρκετούς να θεωρούν ότι ο πολιτικός χρόνος δεν λειτουργεί πάντοτε υπέρ της κυβέρνησης.

Γι’ αυτό και στο Μαξίμου δεν προετοιμάζουν μόνο το καλάθι της ΔΕΘ με παροχές και εξαγγελίες. Ετοιμάζουν και εσωκομματικό λίφτινγκ, με αλλαγές σε πρόσωπα, ρόλους και κομματικούς μηχανισμούς, σε μια προσπάθεια να σταλεί μήνυμα επανεκκίνησης πριν σημάνει επίσημα η προεκλογική περίοδος.

Το ερώτημα που ήδη συζητούν αρκετοί στη ΝΔ είναι απλό: ο μαραθώνιος θα κριθεί στην αντοχή της κυβέρνησης ή στις συνεχείς… λακκούβες που μπορεί να εμφανιστούν μέχρι τον τερματισμό;

Από τη Χαριλάου Τρικούπη στο… κόμμα επαρχίας

Η επέτειος της 3ης Σεπτέμβρη υποτίθεται ότι είναι η στιγμή που το ΠΑΣΟΚ θυμίζει πως διεκδικεί ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική σκηνή. Αν όμως καταλήξει να τη γιορτάσει στην Κρήτη, κινδυνεύει να στείλει ακριβώς το αντίθετο μήνυμα.

Η επιλογή μπορεί να βολεύει τον Νίκο Ανδρουλάκη, ο οποίος θα εμφανιστεί μπροστά σε ένα απολύτως φιλικό ακροατήριο, όμως πολιτικά μοιάζει περισσότερο με ασφαλή έδρα παρά με επίδειξη αυτοπεποίθησης. Όταν ένα κόμμα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει αποφεύγει την Αθήνα, όπου βρίσκεται σχεδόν το 40% του εκλογικού σώματος, και καταφεύγει στο εκλογικό του καταφύγιο, οι αντίπαλοί του δεν χρειάζεται να πουν πολλά.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι η Κρήτη αποτελεί ιστορικό προπύργιο του ΠΑΣΟΚ. Το πρόβλημα είναι ότι κινδυνεύει να επιβεβαιώσει το στερεότυπο που το συνοδεύει τα τελευταία χρόνια: ένα κόμμα που μεγαλουργεί στην περιφέρεια, αλλά αδυνατεί να πείσει στα μεγάλα αστικά κέντρα όπου κρίνονται οι εκλογές.

Η ειρωνεία είναι προφανής. Αντί η επέτειος της 3ης Σεπτέμβρη να σηματοδοτήσει την επιστροφή ενός πανελλαδικού κυβερνητικού κόμματος, μπορεί να εξελιχθεί σε μια γιορτή τοπικού χαρακτήρα. Και όσο πιο θερμό είναι το χειροκρότημα στην πατρίδα του προέδρου, τόσο πιο δυνατά θα ακούγεται το ερώτημα στην πολιτική αγορά: μήπως το ΠΑΣΟΚ δεν ξεφεύγει ποτέ από τα όρια της εκλογικής του περιφέρειας;

Για ένα κόμμα που θέλει να εμφανίζεται ως εναλλακτική πρόταση εξουσίας, η εικόνα μιας επετείου που θυμίζει περισσότερο περιφερειακή κομματική σύναξη παρά πανελλαδικό πολιτικό γεγονός, μόνο κέρδος δεν αποτελεί. Οι εκλογές, άλλωστε, δεν κερδίζονται στους μπαξέδες της Κρήτης, αλλά στις γειτονιές της Αθήνας.

Η Καρυστιανού ακούει πλέον όσα κατήγγελλε για το παλιό πολιτικό σύστημα

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τη Μαρία Καρυστιανού δεν είναι ότι αποχώρησαν ακόμη 22 στελέχη. Είναι ότι οι καταγγελίες τους θυμίζουν, σχεδόν λέξη προς λέξη, όλα όσα η ίδια κατήγγελλε για το πολιτικό σύστημα που υποσχόταν να ανατρέψει.

«Αυλές», «μηχανισμοί», «παρασκηνιακοί ανταγωνισμοί», συγκεντρωτισμός, απουσία διαφάνειας και αποφάσεις από έναν στενό κύκλο προσώπων. Δεν πρόκειται για κατηγορίες που εκτοξεύουν πολιτικοί αντίπαλοι. Προέρχονται από ανθρώπους που πίστεψαν στο εγχείρημα, συμμετείχαν στη δημιουργία του και τώρα εγκαταλείπουν το πλοίο καταγγέλλοντας ότι το νέο κόμμα άρχισε να μοιάζει επικίνδυνα με τα παλιά.

Όσο η ηγεσία επιχειρεί να παρουσιάζει κάθε αποχώρηση ως πρόβλημα χαρακτήρα ή προσωπικής φιλοδοξίας, τόσο ενισχύεται η εντύπωση ότι δεν ακούει το μήνυμα. Όταν οι παραιτήσεις γίνονται δεκάδες και οι καταγγελίες επαναλαμβάνονται με το ίδιο μοτίβο, το πρόβλημα παύει να είναι οι άνθρωποι που φεύγουν και γίνεται ο τρόπος που λειτουργεί το κόμμα.

Η ειρωνεία είναι προφανής. Ένα πολιτικό εγχείρημα που γεννήθηκε με σημαία τη λογοδοσία, τη διαφάνεια και τη συμμετοχή των πολιτών, βρίσκεται σήμερα να απολογείται για ακριβώς τα αντίθετα. Και όσο οι αποχωρήσεις πολλαπλασιάζονται, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» κινδυνεύει να μετατραπεί σε ακόμη ένα προσωποπαγές κόμμα, όπου η δημοκρατία σταματά εκεί που αρχίζει η ηγεσία.

Τελικά, το δυσκολότερο δεν είναι να καταγγέλλεις το παλιό πολιτικό σύστημα. Είναι να αποδείξεις ότι δεν το αναπαράγεις μέσα στο ίδιο σου το κόμμα.

• Άδωνις Γεωργιάδης
• Μαρία Καρυστιανού
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής