Για την Κερατέα και κάθε Κερατέα: Αυτοί είναι οι σιωπηλοί μάρτυρες κάθε φωτιάς

Μέσα στον πανικό και την οδύνη που προκαλεί κάθε πύρινη λαίλαπα, όπως αυτή στην Κερατέα, οι ανθρώπινες κραυγές απόγνωσης ακούγονται δυνατά και σπαράζουν την καρδιά. Αποτυπώνουν τον πόνο για το σπίτι που χάνεται, για το δάσος που γίνεται στάχτη, για μια ζωή που απειλείται. Υπάρχει όμως και μια άλλη αγωνία, μια αγωνία βουβή, που εκτυλίσσεται στα μάτια των πιο αθώων θυμάτων: των ζώων μας.

Κάθε φορά που η φωτιά πλησιάζει, τα κατοικίδιά μας, οι πιστοί μας σύντροφοι, βιώνουν τη δική τους, ξεχωριστή κόλαση. Δεν μπορούν να μιλήσουν για να εκφράσουν τον τρόμο τους, μα έχουν διπλή αγωνία: αγωνιούν για την ίδια τους την ύπαρξη, καθώς το ένστικτό τους ουρλιάζει μπροστά στον κίνδυνο, αλλά ταυτόχρονα αγωνιούν και για εμάς. Νιώθουν τον πανικό μας, βλέπουν τον φόβο στα πρόσωπά μας και μοιράζονται το βάρος της αβεβαιότητας, ανίκανα να κατανοήσουν πλήρως την αιτία, αλλά ικανότατα να νιώσουν το αποτέλεσμα.

Αυτές οι ψυχές δεν είναι απλά παράπλευρες απώλειες. Είναι μέλη των οικογενειών μας. Σε κάθε εκκένωση, σε κάθε φυγή της τελευταίας στιγμής, η σκέψη μας πρέπει να είναι και σε εκείνα. Πόσα μένουν πίσω, παγιδευμένα από τον φόβο ή την αλυσίδα τους; Πόσα περιπλανώνται χαμένα και τρομαγμένα, αναζητώντας ένα οικείο πρόσωπο μέσα στο χάος;

Κάθε καλοκαίρι, τα ίδια τρομαγμένα μάτια αντικρίζουν τις ίδιες κοκκινωπές ανταύγειες στον ορίζοντα. Είναι οι σιωπηλοί μάρτυρες μιας επαναλαμβανόμενης τραγωδίας που εμείς, ως κοινωνία, αποτυγχάνουμε να αποτρέψουμε. Η δική μας ευθύνη δεν σταματά στην προστασία της περιουσίας μας. Επεκτείνεται στην προστασία κάθε ζωής που εξαρτάται από εμάς.

Ας μην ξεχνάμε ποτέ αυτούς τους μάρτυρες. Γιατί η δική τους σιωπηλή αγωνία είναι το πιο ηχηρό «κατηγορώ» για τις δικές μας παραλείψεις.