Για τον Αλέξη Τσίπρα

Κοινή είναι πλέον η παραδοχή ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει περάσει σε μια ολομέτωπη επίθεση εναντίον της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τον έβλεπα να μιλά στην Χαλκίδα με την άνεση του έμπειρου πολιτικού και τον αέρα του ηγέτη της Δημοκρατικής Παράταξης για την ακρίβεια, την υγεία, και για τους εποχικούς πυροσβέστες και άθελα μου αναλογίσθηκα την πορεία  του αλλά και όλα όσα έχει  τραβήξει αυτά τα χρόνια στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το 2015, μετά το δημοψηφισματικό ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ ο άπειρος από εξουσία Τσίπρας, κλήθηκε  να παίξει τον δύσκολο  ρόλο του καναρινιού στις σκοτεινές στοές των χρηματοπιστωτικών ευρωπαϊκών ορυχείων.

Τα παλαιά  χρόνια ξέρετε, όταν τα συστήματα ασφαλείας  των ανθρακωρυχείων ήταν σε πρωτόγονη μορφή, οι μεταλλωρύχοι μετέφεραν  πάντα μαζί τους καναρίνια. Όταν έφταναν στις  στοές και πριν προχωρήσουν, τα άφηναν  ελεύθερα να πετάξουν. Αν τα πουλιά σταματούσαν να κελαηδούν  ή πέθαιναν εξαιτίας του μεθανίου και του διοξειδίου του άνθρακα, τότε  οι εργάτες  γύριζαν πίσω τρέχοντας. Το καναρίνι Τσίπρας λοιπόν μπήκε στη στοά και το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς γύρισε μισολιπόθυμο απ΄ τα  τοξικά αέρια και  μίλησε για τη ανάγκη καινούριου μνημονίου. Γιατί χωρίς αυτό, «έξοδος από την Ευρώπη» ( Grexit) και «άτακτη χρεωκοπία της χώρας»…   Έτσι φτάσαμε στον Σεπτέμβρη του 2015. Και τότε  είναι που άρχισαν τα δύσκολα. Γιατί ο συμβιβασμός ήταν επώδυνος αφού το  μνημόνιο όσο και να το καλλωπίσεις , δεν παύει να  σημαίνει αντιλαϊκά μέτρα και περικοπές μισθών και συντάξεων.

Κι ενώ συνέβαιναν όλα αυτά τα  τραγικά, οι σύντροφοι του – πλην ελαχίστων εξαιρέσεων…-  περί άλλων ετύρβαζαν. Αντί να βγουν στους δρόμους και  πόρτα – πόρτα να εξηγούν  στο λαό κάθε μέρα,  το κάθε βήμα που έκαναν για να τον έχουν στο πλάι τους – μπας και περισώσουν κάτι  από το αίσθημα υπερηφάνειας που οι ίδιοι του ενέπνευσαν…- αυτοί «αγρόν ηγόραζαν». Κλείστηκαν στα γραφεία τους , ασφάλισαν τις πόρτες, ξάπλωσαν στις κυβερνητικές πολυθρόνες και άρχισαν να απολαμβάνουν τα καλά της εξουσίας. Βλέπετε , είχαν βολευτεί με τη λύση του πανίσχυρου ΒΙΜ  Αλέξης Τσίπρας που «καθάριζε» για όλα .  Αυτός  το 2012  τους έκανε αξιωματική αντιπολίτευση , αυτός τους χάρισε τη νίκη στις ευρωεκλογές του 2014, την νίκη το Γενάρη του 2015, την νίκη στο δημοψήφισμα του Ιουλίου και την νίκη στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. Ήταν ο «μήνας που έτρεφε τους έντεκα»…

Όσο για το επικοινωνιακό μέρος, άστα να πάνε στο διάολο. Έβγαιναν να μιλήσουν για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης, άτομα  χωρίς βιωματική σχέση με την Αριστερά , ξέπνοα, χωρίς πάθος , με μια γλώσσα που βρώμαγε από νούμερα, στατιστικές και  διαχείριση . Έστελναν στον λαό μια εικόνα σκέτη αντιγραφή του παρελθόντος , αφήνοντας έτσι τον θυμό και την αγανάκτηση να κυριεύουν τα σωθικά, την ψυχή και το μυαλό του. Περίμενες να μιλήσει ο Τσίπρας στην Βουλή για να ξαναπιάσεις το νήμα  που σε  συνέδεε με τον ΣΥΡΙΖΑ.  Αμ το άλλο, με την Συμφωνία των Πρεσπών; Μια Συμφωνία που ενώ αναβαθμίζει γεωστρατηγικά τον ρόλο της  χώρας, κατέληξε να γίνει  μπούμερανγκ για την κυβέρνηση της Αριστεράς. Και έγινε μπούμερανγκ γιατί  ενώ απέναντι στους διαχρονικούς ιστορικούς μύθους που όμως είναι αναγκαίοι για την συνοχή ενός  έθνους έπρεπε να αντιτάξει τα οφέλη της χώρας μας από την Συμφωνίας , αυτή την υπόθεση ανέλαβαν να την υποστηρίξουν  δημόσια  η κ. Ρεπούση του «συνωστισμού» στην καταστροφή της Σμύρνης , ο Μπίστης και λοιποί σημιτικοί παρακοιμώμενοι.  Σαν να λέμε ,η κυβέρνηση έριξε βενζίνα για να σβήσει την πυρκαγιά!

Έτσι ήρθε η κατραπακιά του 2019. Εκτός εξουσίας ο ΣΥΡΙΖΑ, οπότε ξανάρχισε το γνωστό παιχνίδι των τάσεων που  ευδοκιμεί στην Αριστερά. Και να οι «53» και να η «Ομπρέλα» και να οι «Πασοκογενείς»  και πάει λέγοντας.  Με απόψεις  επί παντός του επιστητού.  Από την δομή το κόμματος και την πραγματοποίηση του Συνεδρίου μέχρι τις μελλοντικές συμμαχίες  για την Προοδευτική Διακυβέρνηση. Ξεχνώντας οι αφελείς ότι χωρίς τον Τσίπρα  δεν θα τους ήξερε ούτε ο θυρωρός τους, που θαλεγε και ο αείμνηστος Γιώργος Κατσιφάρας.

Δεν ξέρω αν είναι η ζοφερή πραγματικότητα  που ανάγκασε τον Αλέξη Τσίπρα να τραβήξει το «όπλο» του. Το σίγουρο πάντως είναι  ότι η αδιαμεσολάβητη επαφή του με τον λαό μέχρι το Συνέδριο του Φεβρουαρίου ,πέραν του ότι θα κάψει το δημοκοπικό αφήγημα  περί της αδιαμφησβήτητης υπεροχής της  Νέας Δημοκρατίας , θα επανατοποθετήσει και κάποια  μεγέθη του ΣΥΡΙΖΑ  στην σωστή τους θέση!