Γιατί το Χόλιγουντ ξέμεινε από ιδέες; – Η… δικτατορία των sequels και των remakes

Όποιος ρίξει μια ματιά στο παγκόσμιο box office των τελευταίων ετών, θα διαπιστώσει μια σχεδόν μονοπωλιακή πραγματικότητα. Οι σκοτεινές αίθουσες δεν κατακλύζονται πλέον από πρωτότυπες ιστορίες που γεννήθηκαν από το όραμα ενός σεναριογράφου, αλλά από μια ατέρμονη στρατιά από sequels, prequels, remakes και reboots.

Η αίσθηση ότι το Χόλιγουντ έχει ξεμείνει οριστικά από φρέσκες ιδέες δεν είναι απλώς μια υποκειμενική γκρίνια των σινεφίλ, αλλά μια ξεκάθαρη επιχειρηματική στρατηγική των μεγάλων στούντιο που προτιμούν την ασφάλεια του οικείου από το ρίσκο του καινούργιου.

Η οικονομία του φόβου και τα «σιγουράκια» των εκατομμυρίων

Η εξήγηση πίσω από αυτή τη δημιουργική ξηρασία είναι καθαρά οικονομική. Η παραγωγή μιας μεγάλης χολιγουντιανής ταινίας σήμερα κοστίζει εύκολα από 150 έως 250 εκατομμύρια δολάρια, χωρίς να υπολογίζονται τα αντίστοιχα υπέρογκα ποσά για το μάρκετινγκ. Με τόσο υψηλά πονταρίσματα, οι διευθύνοντες σύμβουλοι των στούντιο στο Λος Άντζελες δεν είναι διατεθειμένοι να ρισκάρουν. Προτιμούν να επενδύσουν σε ένα ήδη αναγνωρίσιμο brand (intellectual property) που διαθέτει εγγυημένο κοινό, παρά σε μια πρωτότυπη ιδέα που ίσως πάει άκλαυτη στις αίθουσες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας αποτελεί η πορεία της Disney και της Warner Bros. Ταινίες όπως το Inside Out 2, το Deadpool & Wolverine, το Joker: Folie à Deux, αλλά και το ασταμάτητο franchise του Fast & Furious (που έχει ξεπεράσει πλέον τις δέκα ταινίες) αποδεικνύουν ότι η βιομηχανία προτιμά να αρμέξει την αγάπη του κοινού για χαρακτήρες που ήδη γνωρίζει.

Ακόμα και στον τομέα των remakes, η στρατηγική της ζωντανής αναπαραγωγής κλασικών κινουμένων σχεδίων (live-action remakes), όπως τον Βασιλιά των Λιονταριών ή τη Μικρή Γοργόνα, επιβεβαιώνει ότι η ανακύκλωση της νοσταλγίας είναι η πιο κερδοφόρα επιχείρηση.

Η εξαφάνιση των μεσαίων προϋπολογισμών και η κόπωση του κοινού

Αυτή η «δικτατορία» των sequels έχει οδηγήσει στην πλήρη εξαφάνιση των ταινιών μεσαίου προϋπολογισμού —των αυθεντικών θρίλερ, των ρομαντικών κομεντί και των κοινωνικών δραμάτων που μεσουρανούσαν στα ’90s. Σήμερα, το σινεμά χωρίζεται σε ανεξάρτητες παραγωγές χαμηλού κόστους και σε τεράστια blockbusters που βασίζονται σε υπερήρωες ή γνωστά παιχνίδια, όπως το σαρωτικό φαινόμενο της Barbie.

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν αυτή η συνταγή έχει ημερομηνία λήξης. Τα σημάδια κόπωσης του κοινού είναι πλέον ορατά, με την λεγόμενη «κόπωση των υπερηρώων» (superhero fatigue) να πλήττει τα πρόσφατα εγχειρήματα της Marvel και της DC, καθώς οι θεατές αρχίζουν να κουράζονται από τα πανομοιότυπα ψηφιακά εφέ και τις προβλέψιμες πλοκές.

Το Χόλιγουντ δεν έχασε απαραίτητα τους ταλαντούχους δημιουργούς του· έχασε το θάρρος του να χρηματοδοτεί το άγνωστο, εγκλωβίζοντας το παγκόσμιο σινεμά σε έναν μόνιμο κύκλο επανάληψης.

• Sequel
• ταινία