Η καταδίκη τριών ανήλικων καταληψιών στο Ρέθυμνο

Τρεις  μαθητές της Γ’ Γυμνασίου, στο Ρέθυμνο, καταδικάστηκαν από το Δικαστήριο Ανηλίκων, επειδή πρωτοστάτησαν σε κατάληψη του σχολείου τους, τον Σεπτέμβρη του 2016. Η ποινή που τους επιβλήθηκε είναι ογδόντα ώρες κοινωνικής εργασίας. Είναι η πρώτη φορά, στα χρόνια της μεταπολίτευσης, τουλάχιστον, που μαθητές καταδικάστηκαν για συμμετοχή σε καταλήψεις. Δίκες είχαμε κι άλλες, αλλά όλες είχαν καταλήξει σε αθώωση. Η είδηση σοκάρει από πολλές απόψεις.

Πρώτον, οι μαθητές είναι ανήλικοι, και μάλιστα της τρίτης Γυμνασίου, απέχουν, δηλαδή, αρκετά χρόνια από την ενηλικίωση. Δεν είναι μαθητές της τρίτης και της δευτέρας Λυκείου –όχι ότι αυτό θα δικαιολογούσε την καταδίκη τους, αλλά τώρα το γεγονός είναι πιο βαρύ.

Δεύτερον, δεν καταδικάζονται για φθορές που προξένησαν ή συνέβησαν στο σχολείο, αλλά επειδή πρωτοστάτησαν στην κατάληψη και παρακώλυσαν τη λειτουργία του σχολείου. Δηλαδή δικάζονται και καταδικάζονται για  την κατάληψη, μια καθαυτό πολιτική πράξη, η οποία ποινικοποιείται.

Τρίτον, η δίωξη έγινε έπειτα από καταγγελία του διευθυντή του σχολείου στον αρμόδιο εισαγγελέα. Κάτι που οδηγεί σε μαύρες σκέψεις για την αντίληψη περί εκπαίδευσης και εκπαιδευτικού που έχει ο συγκεκριμένος διευθυντής… Δεν είπαμε ότι θα έπρεπε να γίνει… μπροστάρης των καταλήψεων, αλλά το να καταγγέλλει τους μαθητές του, με αποτέλεσμα την ποινική τους δίωξη και καταδίκη, είναι αχαρακτήριστο. Και εντελώς αντίθετο στην αποστολή του εκπαιδευτικού. Το γεγονός, μάλιστα, ότι, μετά την καταδίκη, το μόνο που βρήκε να πει είναι ότι ως διευθυντής  «άσκησε το νόμιμο δικαίωμά του να ενημερώσει τον εισαγγελέα» δείχνει ότι δεν έχει καμία συναίσθηση.

Τέταρτον, η καταδίκη δεν δόθηκε με αναστολή, όπως θα ήταν απολύτως εύλογο (και λόγω ηλικίας και λόγω λευκού ποινικού μητρώου), αλλά επιβλήθηκε ποινή, έστω κοινωνικής εργασίας. Γιατί τόση σκληρότητα;

***
Οι καταλήψεις είναι ένας πολιτικός τρόπος έκφρασης και διαμαρτυρίες, που είναι γνωστός και διαδεδομένος σε όλο τον πλανήτη. Σε σχολεία, πανεπιστήμια, δημόσια κτίρια, χώρους δουλειάς, κ.ά. Άλλοτε είναι πολυπληθείς, άλλοτε ολιγομελείς. Άλλοτε τις αγκαλιάζει η κοινωνία, άλλοτε όχι. Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί – ανάλογα και με τον τρόπο τους, τα αιτήματά τους. Ένα, όμως, είναι σίγουρο: δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται σαν ποινικά αδικήματα. Και ο διευθυντής και ο εισαγγελέας και οι δικαστές πρόσφεραν πολύ κακή υπηρεσία. Ας είναι τουλάχιστον η καταδίκη αυτή μια ευκαιρία να καταλάβουμε τα αδιέξοδα της ποινικής αντιμετώπισης, ώστε να μην ξαναδούμε τέτοιες καταδίκες.

• καταλήψεις
• Σχολείο