HBO MAX: Γιατί το «The Wire» είναι το απόλυτο «τηλεοπτικό Ευαγγέλιο»

Φίλε αναγνώστη, είχαμε αφήσει μία υπόσχεση μετέωρη. Εκεί που μιλούσαμε για τις πλατφόρμες που αρμέγουν ιδέες, δώσαμε τον λόγο μας πως θα ξεθάψουμε το πραγματικό ιερό τέρας της καλωδιακής τηλεόρασης. Εδώ δεν χωράνε εκπτώσεις, ούτε μετριότητες με το κιλό που καταναλώνονται σαν φαστ φουντ. Εδώ μιλάμε για την τηλεόραση ως υψηλή λογοτεχνία, γραμμένη με αίμα, βρισιές και φτηνό αλκοόλ στις ράγες των τρένων.

Η γέννηση του μύθου και οι αριθμοί

Το The Wire δεν έσκασε τυχαία στις οθόνες μας. Ο Ντέιβιντ Σάιμον, ένας ξεροκέφαλος αστυνομικός ρεπόρτερ της Baltimore Sun, πήρε τον πρώην ντετέκτιβ Εντ Μπερνς και αποφάσισαν να γυρίσουν την πλάτη στα χαζά αστυνομικά σίριαλ όπου ο καλός policeman πιάνει τον κακό ληστή στο τέλος του σαρανταπεντάλεπτου.

Η σειρά έκανε την παρθενική της εμφάνιση στο HBO στις 2 Ιουνίου 2002 και άλλαξε για πάντα τους κανόνες της τηλεοπτικής αφήγησης. Μέσα σε 5 χρόνια, μας παρέδωσαν συνολικά 60 επεισόδια καθαρής, ρεαλιστικής νιρβάνας, χωρισμένα σε 5 σεζόν χειρουργικής ακρίβειας. Κάθε σεζόν ξεφλουδίζει και ένα διαφορετικό επίπεδο της Βαλτιμόρης:

• Σεζόν 1 (13 επεισόδια): Ο πόλεμος των δρόμων. Η αστυνομία απέναντι στην αυτοκρατορία ναρκωτικών του Μπάρκσντεϊλ.

• Σεζόν 2 (12 επεισόδια): Το λιμάνι. Η νέκρωση της εργατικής τάξης, το λαθρεμπόριο και το συνδικάτο (εδώ γνωρίσαμε και τον δικό μας, Σπύρο Βόντα).

• Σεζόν 3 (12 επεισόδια): Η πολιτική σκηνή. Η διαφθορά στα ανώτατα κλιμάκια και το ουτοπικό, αμφιλεγόμενο πείραμα του «Hamsterdam».

• Σεζόν 4 (13 επεισόδια): Το εκπαιδευτικό σύστημα. Η πιο σπαρακτική, ίσως, σεζόν που γράφτηκε ποτέ για την τηλεόραση, δείχνοντας πώς τα παιδιά καταδικάζονται πριν καν μεγαλώσουν.

• Σεζόν 5 (10 επεισόδια): Τα μέσα ενημέρωσης. Η πτώση της δημοσιογραφίας και τα φούμαρα που πουλάνε οι εφημερίδες για να επιβιώσουν.

Οι θεσμοί καταπίνουν τους ανθρώπους

Η σειρά αρνείται πεισματικά να ηθικολογήσει. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Υπάρχει μόνο το «παιχνίδι». Το εμπόριο ναρκωτικών στις γωνίες των δρόμων δεν παρουσιάζεται ως μια απλή ηθική κατάπτωση, αλλά ως η πιο ωμή, καθαρή και ανελέητη μορφή του καπιταλισμού. Ο Στρίνγκερ Μπελ διαβάζει Άνταμ Σμιθ και εφαρμόζει μακροοικονομία στις πιάτσες της ηρωίνης, την ώρα που ο Τζίμι ΜακΝάλτι, ένας αυτοκαταστροφικός ντετέκτιβ, πολεμάει το σύστημα επειδή απλά θέλει να αποδείξει ότι είναι πιο έξυπνος από τους άλλους.

Μπορείς να κάθεσαι ένα χαλαρό βράδυ στο μπαλκόνι σου στη Νέα Σμύρνη, με την ησυχία της γειτονιάς, και βλέποντας αυτό το αριστούργημα να νιώθεις τη βρωμιά και τη σαπίλα των αμερικανικών θεσμών να τρυπώνει στο σαλόνι σου.

Και φυσικά, δεσπόζει η φιγούρα του Ομάρ Λιτλ. Ενός αυτόκλητου, οπλισμένου με καραμπίνα τιμωρού- ληστή, που κλέβει αποκλειστικά εμπόρους ναρκωτικών έχοντας τον δικό του, αυστηρό κώδικα τιμής, περπατώντας στους δρόμους σαν αστικός θρύλος.

Το The Wire δεν είναι απλώς μια σειρά. Είναι ένα ογκώδες, κοινωνιολογικό δοκίμιο. Απαιτεί την προσοχή σου, δεν σου χαρίζει εύκολες εκρήξεις εντυπωσιασμού, αλλά σε ανταμείβει με την απόλυτη, πικρή αλήθεια: Όλα είναι (σχεδόν) όπως φαίνονται. Δες το και θα αναρωτιέσαι πώς ήταν δυνατόν να μην το έχεις τσεκάρει τόσα χρόνια.

Υ.Γ. Στη χώρα μας είχε προβληθεί ως «Κυνηγοί του Εγκλήματος», καθώς τα παλιά τα χρόνια ο τίτλος είχε να κάνει με τις διαθέσεις του εκάστοτε μεταφραστή/υποτιτλά.

• HBO
• HBO MAX
• The Wire