Η Χαριλάου Τρικούπη και ο Νόμος του Νεύτωνα – 32, 33… Και βλέπουμε- Πρόταση δυσπιστίας ή πολιτική καύσιμη ύλη; – Όταν η πολιτική γίνεται… ταινία του Κιούμπρικ

Καθώς η υπόθεση των Τεμπών εξακολουθεί να κυριαρχεί στην επικαιρότητα, κυβέρνηση και αντιπολίτευση έχουν επιδοθεί σε μια μονομαχία που θυμίζει κάτι από “The Good, the Bad and the Ugly”. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ ετοιμάζουν πρόταση δυσπιστίας, η κυβέρνηση την περιμένει με ανοιχτές αγκάλες, και κάπου στο βάθος οι πολίτες παρακολουθούν με ένα αίσθημα déjà vu, γιατί ξέρουν ότι στο τέλος η μόνη πραγματική συνέπεια θα είναι… μια ακόμα θυελλώδης συνεδρίαση στη Βουλή.

Οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι μιλούν για «εργαλειοποίηση» της τραγωδίας, λες και το πολιτικό παιχνίδι είναι μια αποστειρωμένη διαδικασία όπου κανείς δεν προσπαθεί να κεφαλαιοποιήσει τίποτα. Στο μεταξύ, αναμένονται τα πορίσματα για την έκρηξη και την περιβόητη πυρόσφαιρα, αλλά μέχρι τότε, η μόνη αληθινή “πυρόσφαιρα” είναι αυτή που εκτοξεύεται στα τηλεπαράθυρα.

Όταν η λάσπη στον ανεμιστήρα γίνεται βασική πολιτική τακτική

Η Νέα Δημοκρατία κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ ότι «πετάει λάσπη στον ανεμιστήρα», ενώ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επιτίθεται στον ΣΥΡΙΖΑ θυμίζοντας το Μάτι. Κάπως έτσι, η πολιτική αντιπαράθεση μετατρέπεται σε remake του “There Will Be Blood”, όπου όλοι αλληλοκατηγορούνται, αλλά κανείς δεν έχει πραγματικό σχέδιο για το αύριο.

Ο Παύλος Μαρινάκης υπενθυμίζει την «επικίνδυνη» δήλωση Ανδρουλάκη για τη Δικαιοσύνη, ενώ ο Φάμελλος χαρακτηρίζει τον πρωθυπουργό «απονομιμοποιημένο». Το πολιτικό σκηνικό μοιάζει με “Inception”: μια σύγκρουση μέσα σε μια άλλη σύγκρουση, με φαινομενικά ξεκάθαρες τοποθετήσεις που όμως δεν λύνουν κανένα από τα πραγματικά προβλήματα.

Το σπίτι του κρεμασμένου

Στο “The Godfather”, ο Michael Corleone έλεγε: “Never hate your enemies, it affects your judgment.” Στην ελληνική πολιτική, όμως, το μίσος για τον αντίπαλο είναι το βασικό modus operandi. Οι φωτογραφίες από το Μάτι επιστρατεύονται ως αντεπιχείρημα στη συζήτηση για τα Τέμπη, γιατί στην πολιτική το καλύτερο όπλο είναι το «ναι, αλλά εσύ τότε τι έκανες;».

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση ανασύρουν παλιά λάθη για να καλύψουν νέα προβλήματα, με αποτέλεσμα η δημόσια συζήτηση να θυμίζει “Groundhog Day”: μια αέναη επανάληψη των ίδιων επιχειρημάτων. Κι έτσι, φτάνουμε στο τελικό ερώτημα: υπάρχει πολιτική ευθύνη ή είναι απλά μια ακόμα πράξη στο διαρκές θέατρο της ελληνικής πολιτικής;

32, 33… Και βλέπουμε

Η Χαριλάου Τρικούπη ανακοίνωσε με περισσή αυτοπεποίθηση την προσχώρηση της Ράνιας Θρασκιά, με τη βεβαιότητα ότι ακολουθεί ο Πέτρος Παππάς, και κάπως έτσι η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ μεγαλώνει. Όχι εκλογικά, αλλά μέσω “πολιτικών μεταγραφών”, θυμίζοντας κάτι από το Moneyball – μόνο που εδώ δεν ψάχνουν παίκτες με κρυφά στατιστικά, αλλά πρόθυμους βουλευτές με ελεύθερο δελτίο.

Στην πολιτική, όμως, οι αριθμοί δεν είναι τα πάντα. “It’s not the size of the dog in the fight, it’s the size of the fight in the dog,” έλεγε ο Dwight Eisenhower, αλλά στο ΠΑΣΟΚ φαίνεται πως προτιμούν να μετρούν τα κεφάλια αντί να δοκιμάζουν τη δυναμική τους στην κάλπη. Η μεγάλη ερώτηση παραμένει: οι νέες προσθήκες δίνουν ώθηση ή απλά γεμίζουν τα έδρανα;

Θεσσαλονίκη: Η νέα Ελ Ντοράντο του ΠΑΣΟΚ

Η Θεσσαλονίκη παρουσιάζεται ως το νέο μεγάλο πολιτικό στοίχημα, με τον Νίκο Ανδρουλάκη να προσπαθεί να κάνει το comeback του ΠΑΣΟΚ στη συμπρωτεύουσα, όπου το κόμμα κινείται με χαμηλές ταχύτητες. Η Ράνια Θρασκιά αναλαμβάνει, όπως φαίνεται, ρόλο σημαιοφόρου της νέας εποχής, με μια ρητορική περί πολιτικής αλλαγής που θυμίζει το “Καλημέρα, Βιετνάμ”, αλλά χωρίς τον Robin Williams να δώσει λίγη ζωντάνια στο σενάριο.

Την ίδια ώρα, η πρόταση δυσπιστίας βρίσκεται στο συρτάρι, περιμένοντας τα πορίσματα για τα Τέμπη. Αν ο Ανδρουλάκης πιστεύει πως έτσι θα ανατρέψει τον Μητσοτάκη, μάλλον βλέπει πολύ Mission: Impossible. Η πολιτική δεν είναι χολιγουντιανή παραγωγή, κι αν νομίζει ότι με δυο-τρεις εντυπωσιακές σκηνές θα αλλάξει το πολιτικό τοπίο, ας θυμηθεί πως το κοινό είναι πιο απαιτητικό απ’ όσο δείχνουν οι δηλώσεις των συνεργατών του.

Η Χαριλάου Τρικούπη και ο Νόμος του Νεύτωνα

Η φυσική συναντά την πολιτική, και όπως κάθε δράση γεννά αντίδραση, έτσι και στο ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να βρουν τρόπους να αποκρούσουν τη «βαρύτητα» της Νέας Δημοκρατίας. Ο Νίκος Ανδρουλάκης και το επιτελείο του κάθισαν γύρω από το τραπέζι του Πολιτικού Κέντρου και αναρωτήθηκαν: «Ποιος πατάει ποιον και ποιος σηκώνεται πρώτος;»

Η απάντηση ήρθε σε δελτίο τύπου: η κυβέρνηση επιτίθεται στο ΠΑΣΟΚ γιατί φοβάται την εναλλακτική κυβερνητική του πρόταση. Φανταστείτε τον Ανδρουλάκη σαν τον Ράσελ Κρόου στο Gladiator να ρωτά το κοινό του: «Are you not entertained?» – μόνο που η απάντηση, αν κρίνουμε από τις δημοσκοπήσεις, είναι κάτι μεταξύ αμήχανης σιωπής και αδιόρατου χασμουρητού.

Όταν η πολιτική γίνεται… ταινία του Κιούμπρικ

Στο πολιτικό κέντρο του ΠΑΣΟΚ βλέπουν το σκηνικό ως ένα “Full Metal Jacket”, με τις κυβερνητικές επιθέσεις να είναι ολικές. Στην πραγματικότητα, όμως, το δράμα θυμίζει περισσότερο “Eyes Wide Shut”, όπου όλοι γνωρίζουν το παιχνίδι, αλλά κανείς δεν μιλάει ανοιχτά.

Τα μεγάλα θέματα –ανάπτυξη, κοινωνική δικαιοσύνη, κράτος δικαίου– υποβαθμίζονται στην πολιτική ατζέντα και το επικοινωνιακό μονοπώλιο της κυβέρνησης τα διαχειρίζεται με μια δόση ειρωνείας. Ήόπως θα έλεγε ο Michael Corleone στο Godfather: «It’s not personal, it’s strictly business».

Οι εκδηλώσεις και η μεγάλη αντεπίθεση

Με τον αέρα του Ρόμπιν Γουίλιαμς στο Dead Poets Society, ο Ανδρουλάκης ανακοινώνει μια σειρά εκδηλώσεων:

Θέματα δικαιοσύνης και διάκρισης εξουσιών με δικηγόρους και ακαδημαϊκούς.
Δημόσια διοίκηση υπό την αιγίδα του Σταύρου Μπένου.
Κοινωνική κατοικία για τη μεσαία τάξη.
Το ερώτημα, όμως, είναι: αυτά τα θέματα αφορούν τον ψηφοφόρο ή είναι απλά μια άσκηση πολιτικής αυταρέσκειας; Στην πολιτική, όπως και στο σκάκι, αν δεν πιάνεις βασιλιά, τότε μάλλον χάνεις το παιχνίδι.

Η ευρωπαϊκή «έξοδος κινδύνου»

Ο Χάρης Δούκας, σε ρόλο Henry Fonda στο “12 Angry Men”, προσπαθεί να φέρει την ευρωπαϊκή ατζέντα στο τραπέζι. Με μια πρόταση προς τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές για κοινή στρατηγική απέναντι στον Τραμπ, το ΠΑΣΟΚ δοκιμάζει να τοποθετήσει τον εαυτό του σε έναν ευρύτερο γεωπολιτικό καμβά.

Όμως, το ερώτημα που αιωρείται είναι: «Μπορεί ένας μικρός παίκτης να αλλάξει την παρτίδα ή απλά προσπαθεί να μείνει στο παιχνίδι;»

Η Τελική Σκηνή: Το PΑΣOK ως “The Revenant”

Η εικόνα είναι γνώριμη: το ΠΑΣΟΚ, όπως ο Leonardo DiCaprio στο The Revenant, παλεύει μέσα σε έναν πολιτικό χιονιά, αιμόφυρτο αλλά ακόμα ζωντανό. Η Νέα Δημοκρατία είναι η αρκούδα που το τραυματίζει διαρκώς, και η Χαριλάου Τρικούπη ελπίζει σε μια «κινηματογραφική» εκδίκηση.

Μόνο που στην πολιτική, το χειρότερο σενάριο δεν είναι να χάσεις τη μάχη, αλλά να ξεχάσουν όλοι πως τη δίνεις.

• Hard Talks