Η Δημοκρατία δεν χρειάζεται λογοκριτές
Στη Δημοκρατία οι απόψεις δεν χρειάζονται άδεια κυκλοφορίας. Δεν περνούν από επιτροπές εγκρίσεως. Δεν υπόκεινται στην έγκριση κανενός κομματικού γραφείου.
Στη Δημοκρατία οι απόψεις δεν χρειάζονται άδεια κυκλοφορίας. Δεν περνούν από επιτροπές εγκρίσεως. Δεν υπόκεινται στην έγκριση κανενός κομματικού γραφείου.
Άκουσα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον όσα είπε ο κ. Μανώλης Χριστοδουλάκης σε τηλεοπτική εκπομπή, με αφορμή τις δηλώσεις του Άδωνι Γεωργιάδη για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου.
Σύμφωνα με όσα ανέφερε, ουδείς έχει δικαίωμα να διατυπώνει προσωπικές απόψεις για τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα.
Ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να καταλάβω τη λογική.
Από πότε απαγορεύεται η προσωπική άποψη; Και κυρίως, ποιος αποφασίζει ποια άποψη επιτρέπεται και ποια όχι;
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι.
Η δήλωση του κ. Γεωργιάδη δεν με ικανοποιεί. Ούτε με εκφράζει. Θεωρώ ότι υπάρχουν ιστορικά γεγονότα που απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή, σοβαρότητα και σεβασμό. Και το Πολυτεχνείο ασφαλώς είναι ένα από αυτά.
Αλλά αυτό είναι το ένα ζήτημα.
Το άλλο είναι αν ένας πολίτης, ένας υπουργός, ένας βουλευτής ή οποιοσδήποτε άλλος έχει δικαίωμα να εκφράζει την προσωπική του άποψη.
Και εδώ η απάντηση είναι αυτονόητη. Ασφαλώς και έχει.
Στη Δημοκρατία οι απόψεις δεν χρειάζονται άδεια κυκλοφορίας. Δεν περνούν από επιτροπές εγκρίσεως. Δεν υπόκεινται στην έγκριση κανενός κομματικού γραφείου.
Διατυπώνονται, συζητούνται, αμφισβητούνται και κρίνονται.
Από τους πολίτες.
Αυτό είναι άλλωστε το μεγαλείο της Δημοκρατίας. Ότι προστατεύει ακόμη και το δικαίωμα να διαφωνούμε με απόψεις που θεωρούμε λανθασμένες.
Διαφορετικά, τι ακριβώς υπερασπιζόμαστε;
Και υπάρχει εδώ μια ιστορική ειρωνεία.
Οι φοιτητές που εξεγέρθηκαν τον Νοέμβριο του 1973 δεν αγωνίστηκαν για να αντικαταστήσουν μια απαγορευμένη άποψη με μια άλλη υποχρεωτική άποψη.
Αγωνίστηκαν για την ελευθερία.
Για το δικαίωμα του πολίτη να σκέφτεται, να μιλάει, να διαφωνεί και να μην φοβάται την εξουσία.
Θα ήταν επομένως παράδοξο, στο όνομα της εξέγερσής τους, να επιχειρούμε σήμερα να περιορίσουμε την ελεύθερη έκφραση.
Και κάτι ακόμη.
Η ιστορική αλήθεια δεν καθορίζεται με προσωπικές δηλώσεις. Τεκμηριώνεται με στοιχεία, έρευνα και γεγονότα. Αλλά η υπεράσπισή της δεν απαιτεί την απαγόρευση της διαφορετικής γνώμης. Απαιτεί επιχειρήματα.
Δεν έχω κανέναν λόγο να αμφισβητήσω τις δημοκρατικές πεποιθήσεις του κ. Χριστοδουλάκη. Κάθε άλλο.
Θεωρώ όμως ότι στην πρεμούρα της αντιπολίτευσης μπέρδεψε δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.
Το δικαίωμα να καταδικάζεις μια άποψη με την αξίωση να μην εκφράζεται.
Και αυτή είναι μια διαφορά που ένας δημοκράτης πολιτικός οφείλει να γνωρίζει.
Διότι, αγαπητέ κύριε Χριστοδουλάκη, η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει από τις απόψεις που δεν μας αρέσουν. Κινδυνεύει όταν αρχίζουμε να αποφασίζουμε ποιες απόψεις επιτρέπεται να ακούγονται.
Και θα ήταν κρίμα να χρειάζεται να το υπενθυμίζουμε, ειδικά τις ημέρες που τιμούμε το Πολυτεχνείο.
ολες οι ειδησεις
- EURO U19: Γκολ της Νορβηγίας στο φινάλε άφησε την Εθνική εκτός συνέχειας
- Βρετανία: Στις ΗΠΑ η έρευνα για αξιωματικό ύποπτο κατασκοπείας υπέρ της Ρωσίας
- Ζελένσκι προς συμμάχους: Ζητά 40 επιπλέον F-16 και προτείνει συμφωνία ανταλλαγής πυραύλων
- Καιρός : Βροχές κυρίως στα δυτικά και άνεμοι έως 5 μποφόρ στα πελάγη
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr