Η Ευρώπη σιωπά, η Ιστορία τρέχει: Πώς οι ηγέτες των Βρυξελλών χάνουν ξανά το «τρένο της ειρήνης» στην Ουκρανία

Την ώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ ετοιμάζεται να υποδεχθεί τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι στον Λευκό Οίκο, έχοντας ήδη ανοίξει έναν δίαυλο επικοινωνίας με τον Βλαντίμιρ Πούτιν στην Αλάσκα, η Ευρώπη στέκεται θεατής σε μια ιστορική παρτίδα, όπου άλλοι ρίχνουν τα ζάρια και γράφουν τους κανόνες.

Για ακόμη μια φορά, η Ε.Ε. εμφανίζεται άφωνη, αντιδραστική, επιφυλακτική — και τελικά παθητική. Χάνει το μομέντουμ, την πρωτοβουλία, τον ρόλο που θα όφειλε φυσιολογικά να διαδραματίζει ως ήπειρος ειρήνης, σταθερότητας και ορθολογισμού.

Ο Τραμπ αλλάζει ρότα – Η Ευρώπη διστάζει

Ο πρώην (και πιθανότατα επόμενος) πρόεδρος των ΗΠΑ δείχνει διάθεση να κλείσει τον πόλεμο — έστω και αν αυτό σημαίνει ότι η Ουκρανία χάνει εδάφη. Η Ουάσινγκτον αλλάζει στρατηγική, θεωρώντας πως:

• Ο χρόνος δουλεύει για τη Ρωσία, όχι για το Κίεβο

• Η οικονομική και στρατιωτική αιμορραγία της Δύσης δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ αόριστον

• Οι δυτικές κυρώσεις δεν κάμπτουν τον ρωσικό πολεμικό μηχανισμό

• Μια «ψυχρή» συμφωνία με τον Πούτιν είναι προτιμότερη από έναν “αιώνιο” πόλεμο

Τι κάνει απέναντι σε αυτό η Ευρώπη; Υψώνει τη σημαία των «κόκκινων γραμμών», αλλά στην πραγματικότητα τρέχει πίσω από τα γεγονότα.

Αδυναμία πρωτοβουλίας – Αδυναμία ρόλου

Γιατί η Ε.Ε. δεν ηγείται στις διαπραγματεύσεις; Διότι:

• Δεν μπορεί να “επιβάλει” λύση, ούτε να υποστηρίξει στρατιωτικά την Ουκρανία πέρα από όπλα και χρήματα

• Δεν έχει ενιαίο στρατηγικό σχέδιο για το τι θεωρεί «ανεκτό τέλος» στον πόλεμο

• Φοβάται ότι ο Τραμπ θα “πουλήσει” την Ουκρανία, αλλά δεν διαθέτει εναλλακτική φόρμουλα

• Έχει αποδεχθεί τον ρόλο του κομπάρσου σε αμερικανο-ρωσικό “παιχνίδι επιρροής”

Από “δύναμη ειρήνης” σε “παρατηρητή”

Αντί η Ευρώπη να αναδειχθεί σε πρωταγωνιστή μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας και ειρήνης στην ήπειρο, εγκλωβίστηκε σε πολιτικές κυρώσεων που πλήττουν την ίδια, σε κορώνες ηθικής ανωτερότητας και σε τηλεδιασκέψεις «ενότητας» χωρίς ουσία.

Το αποτέλεσμα; Να βρεθεί σήμερα μπροστά σε ένα σκληρό δίλημμα που άλλοι έχουν σχεδιάσει:

• Ή αποδέχεται συμφωνία με παραχώρηση ουκρανικών εδαφών

• Ή συνεχίζει έναν πόλεμο που δεν μπορεί (και δεν θέλει) να κερδίσει

Το χαμένο στοίχημα της “κυρίαρχης” Ευρώπης

Ούτε άλλος ένας εμπνευσμένος λόγος του Μακρόν, ούτε ένα ακόμη «πακέτο κυρώσεων», ούτε το φιλόδοξο ReArm Europe αρκούν για να κρύψουν ότι:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε συλλογικά να αντιληφθεί τον ιστορικό της ρόλο – και τώρα βλέπει τον κόσμο να αλλάζει ερήμην της.

Για να ανακτήσει ξανά ισχύ, αξιοπιστία και λόγο, θα χρειαστεί στρατηγικό θάρρος, αυτονομία σκέψης και πραγματικό πολιτικό βάθος – όχι φωτογραφήσεις ηγετών και χαμόγελα που ξεθωριάζουν πριν καν τυπωθούν.

• Ευρώπη
• ΗΠΑ
• Ντόναλντ Τραμπ
• Ουκρανία