Η συνεργασία μου με την Αλίκη

Ενώ ένα μεγάλο μέρος της επαγγελματικής μου ζωής δραστηριοποιήθηκε στην δισκογραφία, υπήρξε και μια περίοδος που ασχολήθηκα με το θέατρο. Η δουλειά μου ήταν να κάνω το γραφείο τύπου, την επικοινωνία όπως λέμε στις μέρες μας. Τις δημόσιες σχέσεις όπως το λένε κάποιοι άλλοι.

Τι έκανα; Μου έλεγαν για το έργο και τον θίασο και εγώ σκεφτόμουν ένα φωτογραφικό concept, έγραφα τα δελτία τύπου, ερχόμουν σε επαφή με τους δημοσιογράφους και τα περιοδικά – για να πετύχω όσο το δυνατόν μεγαλύτερη προβολή της παράστασης.

 Στα 17 μου ξεκίνησα να πηγαίνω στο θέατρο και μία από τις πρώτες παραστάσεις που είδα ήταν «Η κυρία δεν με μέλει» με την Τζένη Καρέζη. Ήταν αγαπημένη μου, δεν έχανα ταινία της – όχι δηλαδή ότι έχανα και κάποια ταινία της Φίνος, όλες τις έβλεπα φανατικά.

Όταν μεγάλος πια μπήκα στο επάγγελμα κ’ άρχισα να γνωρίζω κόσμο τόσο στην δικογραφία όσο και στο θέατρο, η πρώτη που συνεργάστηκα ήταν η Ζωή Λάσκαρη. Είχε ανεβάσει το έργο «Οι άντρες προτιμούν τις ξανθιές», και εγώ είχα αναλάβει την προβολή της παράστασης. Σκίσαμε.

Μετά την επιτυχία που κάναμε με την Ζωή, το όνομα μου διαδόθηκε αστραπιαία στους θεατρικούς κύκλους και απέκτησα φανατικούς… εχθρούς.

• «Χτες βράδυ μας είχε τραπέζι η Καρέζη, φυσικά στην κουβέντα ήρθε και το όνομα σου, έφαγες το σχετικό θάψιμο, αλλά η Καρέζη σε υπερασπίστηκε – λέγοντας πως κάνεις υπέροχη δουλειά – επιπέδου εξωτερικού», μου είπε μια μέρα ο Γιώργος Μαρίνος, και χάρηκα αφάνταστα. Χαμόγελο μέχρι τα’ αφτιά.

Εμένα, ένα παιδί από συνοικία, με κουβέντιαζαν οι σταρ στα σαλόνια τους. Ήμουν σαν την Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων – και χωρίς να έχω γνωρίσει την Αλίκη! Δυστυχώς την αγαπημένη μου Τζένη δεν την γνώρισα ποτέ.

Ντρινννννν, το τηλέφωνο, ο φίλος μου ο Βλάσης.

• «Για έλα από το σπίτι που σε θέλει η Αλίκη»!

Ωχ!

Η Αλίκη με περιμένει στο μυθικό διαμέρισμα στην οδό Στησιχόρου! Όταν πέρασε ο αρχικός ενθουσιασμός, έπεσα με τα μούτρα στις δουλειές μου και όταν έφτασε η ώρα να πάω στην Αλίκη, δεν προλάβαινα να πάω σπίτι ούτε για ν’ αλλάξω. Κατ’ ευθείαν από την δουλειά και με 5 λεπτά καθυστέρηση παρακαλώ. Εγώ που δεν αργώ ποτέ!

Μου άνοιξε η κοπέλα του σπιτιού, με έβαλε να καθίσω στο σαλόνι, μου έφερε και καφέ και εξαφανίστηκε. Περίμενα. Μα ο Βλάσης που είναι; Τίποτα, πουθενά ο Βλάσης. Περίμενα… περίμενα…περίμενα… Και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα που οδηγούσε στα ενδότερα και σκάει η Αλίκη, με πορτοκαλί φόρεμα και πορτοκαλί καπέλο!

Βγήκε από την κρεβατοκάμαρα της με καπέλο ασορτί με το φόρεμα να με εντυπωσιάσει; Ουάου!!!

Αφού είπαμε τα αρχικά, ξεκίνησε να μου κάνει ερωτήσεις και μάλιστα και κάπως πιο προσωπικές. Εννοώ, ερωτήσεις που αφορούσαν την ίδια.

• Γιατί νομίζεις ότι έχω επιτυχία;
• Γιατί έχετε το ωραιότερο χαμόγελο στην Ελλάδα…

Και κάτι τέτοια… Με «ψάρευε».

Θεά, διαόλου κάλτσα. Σπίρτο. Μου πρότεινε συνεργασία για μια θεατρική παραγωγή που ετοίμαζε για το καλοκαίρι στο θέατρο της στο Πεδίο του Άρεως. Ήταν το μιούζικαλ «Άννυ». Δεν θα έπαιζε η ίδια – θα ήταν μόνο η παραγωγός. Ήθελε να με δοκιμάσει πριν αποφασίσει να δουλέψουμε παρέα.

Έτσι μου είσαι, βρε μουσίτσα – είπα μέσα μου – πλακώθηκα στην δουλειά κι έσκισα. Έκανα τέτοια δημοσιότητα που τρόμαξε. (με την καλή έννοια).

Να μην σας τα πολυλογώ, ακολούθησαν και 2 ακόμα συνεργασίες μας, αλλά και αμέτρητες βραδιές που κάναμε παρέα, που βγαίναμε, με πολλά γέλια και σχέδια. Το μυαλό της δούλευε ακατάπαυστα.

Οι δύο παραστάσεις που δουλέψαμε με την Αλίκη, ήταν το «Βίκτορ-Βικτόρια» και η «Ευθύμη χήρα». Η Εύθυμη χήρα θα ανέβαινε σε επανάληψη, αλλά με άλλο cast. Επειδή βαριόμουν όλα αυτά τα κοστούμια της παράστασης με τα κρινολίνα, τις ομπρελίνες κτλ. σκέφτηκαν να την κάνω εύθυμη χήρα τύπου Lana Turner – ‘50’s. Με μαύρη τουαλέτα – μουσελίνα, ο Δάνης με σμόκιν, μουσική, φουλ ανεμιστήρες και όλες οι φωτογραφίες με κίνηση. Καμία στημένη. Αποτέλεσμα, ο κόσμος νόμιζε ότι ήταν άλλη παράσταση κι΄ έγινε το «έλα να δεις». Ουρές!

Στο «Βίκτορ-Βικτόρια», την έψησα να κουρέψει τον ξανθό χείμαρρο για μπορέσω να το κάνω θέμα στα περιοδικά και στις εφημερίδες. Μου έβγαλε το λάδι, φόρεσε την περούκα του Πίπη (από την ταινία “Η Αρχόντισσα και ο αλήτης”) προσπαθώντας να με πείσει να μην κουρευτεί. Έβαλα τις φωνές… και τελικά συμφώνησε. Κανόνισα με το ΕΝΑ, που ήταν το μεγάλο περιοδικό της εποχής, την ώρα του κουρέματος να την κάνουν εξώφυλλο. Όσο πλησίαζαν οι μέρες, η Αλίκη μου τα γύριζε πάλι… ξαναφορούσε την περούκα του Πίπη και ερχόταν και μου έκανε χαριτωμενιές. Εγώ πείσμα.

• «Ούτε να το σκέφτεσαι, “Βίκτορ -Βικτόρια” με την περούκα του Πίπη δεν σε αφήνω να το κάνεις».

Τελικά το κούρεμα έγινε! Και το έκανα και μεγάλο θέμα. Πέτυχα το μάξιμουμ της δημοσιότητας.

Βέβαια, μην ξεχάσω να πω, πως εγώ συνεργαζόμουν με τον Ντίνο Διαμαντόπουλο σε ότι φωτογραφίσεις έκανα. Στον Ντίνο έκανα την Ζωή, την Μαρινέλλα, τον Μαρίνο… τους πάντες, και την Αλίκη. Η οποία από την μια γούσταρε όλη την ανανέωση που έκανα στο image της, αλλά για να είναι σίγουρη και με το κοινό της, πήγαινε κρυφά – χωρίς να μου πει τίποτα – στον δικό της φωτογράφο, τον Κλεισθένη, κι΄ έβγαζε τα γνωστά πορτραίτα της κρατώντας ένα κλαδί αμυγδαλιάς κτλ.…. Χαχαχαχαα. Τώρα γελάω, τότε βέβαια, τα νεύρα μου στο ταβάνι.

Είναι πολλές οι στιγμές, πολλές οι αναμνήσεις και οι κουβέντες μας… τι να πρωτοθυμηθώ. Όταν πια είχαμε γίνει φίλοι με δεχόταν και στην κάμαρα της, εντελώς άβαφτη… Μέχρι την τουαλέτα της είχα χρησιμοποιήσει. Εκεί που στον τοίχο πάνω από την λεκάνη είχε κρεμάσει καδράκι, την φωτογραφία της με τον διάδοχο – τότε – Κωνσταντίνο…

Μια μέρα μου εξομολογήθηκε κάτι και μου έδωσε μεγάλη χαρά. Μου είπε ότι με εκτιμάει επειδή σκέφτομαι «κόντρα», και που ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκα την γνωριμία και την συνεργασία μας για προσωπική μου προβολή. Και ήταν αλήθεια, γιατί δεν ήμουν απ’ τους τύπους που, που με χάνεις που με βρίσκεις να βγάζω φωτογραφίες με όλους αυτούς τους διάσημους ανθρώπους που συνεργαζόμουν. Γι’ αυτό και έχω ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ φωτογραφίες με την Μελίνα, την Ειρήνη Παππά, τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, τον Γιώργο Μαρίνο, τον Βουτσά, την Ζωή, την Αλίκη κτλ.

Επίσης μην ξεχάσω, ένα βράδι που της είχαν στείλει φρέσκα ψάρια, μας φώναξε σπίτι – εμένα και την Ζωή – να φάμε. Το προσωπικό είχε άδεια, οπότε καθίσαμε στην κουζίνα, η Αλίκη σήκωσε τα μανίκια, έβαλε την ποδιά κι΄ άρχισε να τηγανίζει ψάρια… Γυρνάω στην Ζωή και της λέω ψιθυριστά!

• Καλά, ότι θα μου τηγάνιζε ψάρια η Αλίκη, ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα…

Αχαχαχαχαχα…

• Αλίκη Βουγιουκλάκη