Η «συνταγματική αναθεώρηση» ως casting call – Ανδρουλάκης: “Still Waiting” edition – Ζωή, το φάντασμα της Κεντροαριστεράς – Ο Τσίπρας, ο κύβος-κόμμα, το χαβιάρι και η… Ντόρα 

 “Back to the Future” με delivery οραμάτων

Η κυβέρνηση, μετά από έναν μαραθώνιο φθοράς, επικοινωνιακής κόπωσης και διαρκούς απολογητικής στάσης, βγήκε από το καρέ σαν τον Τζορτζ Κλούνεϊ στο Gravity – μόνο που εδώ δεν έχουμε Σάντρα Μπούλοκ να τον ψάχνει, αλλά δημοσκόπους να τον υπολογίζουν στο 32% μέχρι τον Οκτώβριο. Από την Πρωτομαγιά και μετά, το Μαξίμου αποφάσισε ότι δεν αρκεί να απαντά – πρέπει να προλαβαίνει. Κι επειδή τα έργα θέλουν και λόγο, μπήκε στο τραπέζι και το τρίτο συστατικό του μαγικού φίλτρου: το «όραμα». Με άλλα λόγια, μας λένε: “Μην κοιτάτε τι κάναμε. Δείτε τι θα κάνουμε”. Ή, κατά Μητσοτάκη, vote for the trailer, not the movie.

Το Κέντρο ξανά… στο κάδρο

Ο νέος στρατηγικός στόχος έχει τίτλο “Men in the Middle” και πρωταγωνιστές αναποφάσιστους και κεντρώους ψηφοφόρους. Το Μαξίμου επενδύει στην κατηγορία “Δεν ξέρω / Δεν απαντώ”, που τελευταία έχει γίνει το πιο ειλικρινές κόμμα του τόπου. Οι πολίτες που κάποτε φώναζαν “Μητσοτάκη φύγε!” τώρα λένε “ίσως μείνεις, αλλά χωρίς να το πεις δυνατά”. Ταυτόχρονα, επιχειρείται μια επαναδιείσδυση στους κεντρώους που ‘αλχημεύουν’ ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αρκεί να μη τους ρωτήσεις τι σημαίνει «μεταρρυθμιστικός φιλελευθερισμός» γιατί θα νομίσουν ότι είναι καινούργιο γεύση καφέ.

Η «συνταγματική αναθεώρηση» ως casting call

Η άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων πλασάρεται σαν το νέο μεγάλο επεισόδιο στο πολιτικό σίριαλ. Σαν να βλέπεις το House of Cards, αλλά σε παραγωγή ΕΡΤ. Ο Κυριάκος επισκέπτεται τον – παραμένει – Πρόεδρο της Βουλής Κώστα Τασούλα (που σε αυτή τη σκηνή παριστάνει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας), για να του εξηγήσει ότι ήρθε η ώρα οι δημόσιοι υπάλληλοι να μάθουν τι θα πει «αξιολόγηση». Εν τω μεταξύ, κάπου στο βάθος ακούγεται το soundtrack του The Social Network, μόνο που αντί για startup έχουμε ένα reboot του επιτελικού κράτους.

Ανδρουλάκης: “Still Waiting” edition

Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στο στόχαστρο της ΝΔ, όχι γιατί τρομάζει, αλλά γιατί μοιάζει ο ιδανικός αντίπαλος για σύγκριση. Αν ο Μητσοτάκης είναι sequel, ο Ανδρουλάκης είναι το “Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση;” χωρίς το φινάλε. Η φράση «περίμενα κάτι καλύτερο από το ΠΑΣΟΚ» ήταν σαν να έβαλε ο πρωθυπουργός στο στόμα του λαού αυτό που σκέφτονται οι περισσότεροι φίλοι του κόμματος αλλά ντρέπονται να πουν. Στρατηγικά, το Μαξίμου δεν ενδιαφέρεται μόνο να πάρει ψηφαλάκια από τον Ανδρουλάκη – θέλει να τον σβήσει ως εναλλακτική. Όχι απαραίτητα γιατί φοβάται. Αλλά γιατί αν δεν υπάρχει άλλος, τότε κι ο ήχος της σιωπής φαίνεται σαν επιλογή.

Ζωή, το φάντασμα της Κεντροαριστεράς

Κι ενώ όλοι κοιτούν προς Κέντρο, η Ζωή Κωνσταντοπούλου κάνει σλάλομ ανάμεσα σε ψηφοφόρους με ακρίβεια GPS. Εμφανίζεται σε κάθε μέτρηση με σταθερή άνοδο, σαν τον ΝτιΚάπριο στο The Revenant, που επιβιώνει με πείσμα και… ωμή ρητορική. Το μήνυμα είναι απλό: “Αν δεν σας πείθει ο Ανδρουλάκης κι ο Τσίπρας χάθηκε στη μετάφραση, εγώ εδώ είμαι. Και δεν σας χρωστάω τίποτα.”

Επόμενος στόχος: να φαίνεται ότι υπάρχει στόχος

Η αποστολή «ανάκαμψη του brand name ΝΔ» συνεχίζεται με ρυθμό Netflix: νέα επεισόδια κάθε εβδομάδα, με θεσμικά cliffhanger και οραματικά teaser. Η δυσκολία όμως παραμένει – οι πολίτες δεν βλέπουν μόνο τι λες, αλλά και τι δεν κάνεις. Όσο κι αν βελτιώνεται ο δείκτης «καταλληλότητας», οι αρνητικές αξιολογήσεις είναι εκεί. Μοιάζει με το Joker (του Τοντ Φίλιπς): το κοινό δεν γελάει εύκολα με τα ίδια κόλπα, και αν η κυβέρνηση δεν καταφέρει να αλλάξει τον τόνο της αφήγησης, τότε ούτε οι αναποφάσιστοι ούτε οι κεντρώοι θα αγοράσουν το sequel.

Σενάριο χωρίς happy end (ακόμα)

Η ΝΔ ετοιμάζεται για την πολιτική σεζόν σαν σκηνοθέτης που ψάχνει να γυρίσει blockbuster με περιορισμένο μπάτζετ. Ποντάρει στη μνήμη του 2023, υπόσχεται το «όραμα» του 2027, και κρατά την ατζέντα στο χέρι. Όμως, όταν το κοινό έχει κουραστεί, δεν χρειάζεται άλλο τρέιλερ. Θέλει τέλος καλό – κι αληθινό. Μέχρι τότε, οι ήρωες του πολιτικού μας έπους παίζουν σε μια ταινία που μοιάζει να τη γράφουν πολλοί, αλλά να τη σκηνοθετεί κανείς.

The Departed: Μονιμότητα, Μεταρρυθμίσεις και Μνημόσυνα στο Κέντρο

Σκηνή πρώτη: “Δημόσιον, το Τελευταίο Σύνορο”

Η αναθεώρηση του άρθρου 103 του Συντάγματος παρουσιάζεται σαν το νέο blockbuster της σεζόν. Μόνο που αντί για σκηνοθέτη έχουμε τον Κυριάκο Μητσοτάκη και αντί για trailer, ένα «όραμα» όπου οι δημόσιοι υπάλληλοι θα κρίνονται — plot twist: από ποιον; Οι κακές γλώσσες λένε από αυτούς που προσλήφθηκαν από το “παλιό σύστημα”. Δηλαδή σαν να αφήνεις τον Κάιζερ Σόζε (The Usual Suspects) να φτιάξει τον κανονισμό της αστυνομίας.

Δεν είναι απλώς μια τεχνική μεταρρύθμιση. Είναι το πιο γοητευτικό κομμάτι της «επανεκκίνησης» για ένα κοινό που έχει βαρεθεί τις παλιές ταινίες αλλά δε βρίσκει καινούργιες στο Netflix. Ο Μητσοτάκης δεν λέει απλά “θα τελειώσουμε με τη μονιμότητα”. Λέει “θα τελειώσουμε με το παλιό συμβόλαιο εμπιστοσύνης με το Δημόσιο” — και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Σκηνή δεύτερη: “Η Επιστροφή των Κεντρώων”

Το πρώτο κοινό-στόχος; Οι «κεντρώοι μεταρρυθμιστές» — εκείνοι που ψήφισαν Μητσοτάκη το 2019 επειδή βαρέθηκαν τα «φωτοτυπάδικα» του ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν ήθελαν και να βγάλουν καντήλες από την Καραμανλική ραθυμία. Οι ίδιοι που τώρα δηλώνουν αναποφάσιστοι και μοιάζουν περισσότερο με τους ήρωες του Lost in Translation: σε λάθος χρόνο, σε λάθος χώρα, σε λάθος κόμμα.

Ο Πρωθυπουργός τους φωνάζει: «Θυμάστε γιατί με ψηφίσατε;» Κι αυτοί απαντούν: «Ναι, αλλά δεν θυμόμαστε γιατί να το ξανακάνουμε.» Ε, να γιατί επιστρατεύθηκε η άρση μονιμότητας. Γιατί στις δύσκολες ώρες, όλοι επιστρέφουμε στα βασικά. Κι αν κάτι ενώνει δεξιούς, κεντρώους και μπάρμαν στην Κηφισιά είναι η φράση: «το Δημόσιο είναι άβατο».

Σκηνή τρίτη: “Χτυπώντας το ΠΑΣΟΚ (με ελπίδα)”

Και ποιος είναι το εύκολο θύμα; Ο Νίκος Ανδρουλάκης. Γιατί να φτιάξεις νέα ταινία όταν υπάρχει έτοιμος καμβάς, με ήρωα που μιλάει λίγο, συγκινεί ελάχιστα και έχει soundtrack από εποχές Σημίτη; Το ΠΑΣΟΚ είναι ο Irishman του πολιτικού σινεμά: μακρύ, αργό και μόνο οι μυημένοι το βλέπουν ως κάτι περισσότερο από φόρο τιμής στο παρελθόν.

Ο Μητσοτάκης του λέει: «Εσύ είσαι η προοδευτική απάντηση; Δες, εγώ κάνω τις μεταρρυθμίσεις που εσύ απλά συζητάς». Και η Χαριλάου Τρικούπη ψελλίζει σαν τον Τομ Χανκς στο Cast Away: «Γουίλσον;» (μόνο που ο Γουίλσον είναι οι ψηφοφόροι που χάθηκαν στη σφαίρα της Ζωής Κωνσταντοπούλου).

Σκηνή τέταρτη: “Ο Σιωπηλός Αντίλογος”

Ο τρίτος λόγος της εξαγγελίας; Να τους πιάσει όλους στον ύπνο. Γιατί εδώ δεν έχουμε αντιπολίτευση τύπου The King’s Speech, όπου ο λόγος στήνει το έθνος. Έχουμε πιο πολύ A Quiet Place: σιωπή, γιατί και να μιλήσεις δεν έχεις τί να πεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να παρακολουθεί τη συζήτηση για το Σύνταγμα με ενδιαφέρον… σαν να είναι ντοκιμαντέρ για το Μάτσου Πίτσου. Η Πλεύση σχολιάζει με caps lock, το ΚΚΕ δεν ενοχλείται από καμιά αναθεώρηση γιατί έχει δικό του Σύνταγμα και η ΝΔ παίζει μόνη της στο γήπεδο.

Αυτό δίνει στην κυβέρνηση τη δυνατότητα να σηκώσει τη συζήτηση όπου θέλει: από το Δημόσιο μέχρι το πότε θα κάνουν πρωθυπουργό τον ΑΙ ChatGPT. Και το κοινό χειροκροτεί όχι επειδή πείστηκε — αλλά επειδή δεν ακούγεται τίποτα άλλο.

Τίτλοι τέλους: “No Country for Old Parties”

Η εξαγγελία της άρσης της μονιμότητας δεν είναι μόνο πολιτική πρόταση. Είναι δήλωση ύπαρξης. Ο Μητσοτάκης λέει: «Εγώ ακόμα παίζω». Και οι άλλοι κοιτούν το ρολόι. Αν οι αντίπαλοι συνεχίσουν να ανασαίνουν βαριά, να σκέφτονται σιωπηλά και να μιλούν σε υποεπιτροπές, τότε δεν αποκλείεται αυτό το νομοσχέδιο-βόμβα να γίνει η νέα «πλατφόρμα προόδου».

Ή αλλιώς: Everything Everywhere All at Once, σε ελληνική εκδοχή, αλλά χωρίς το χάος και με το ίδιο αποτέλεσμα — οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν τι είδαν, αλλά ψάχνουν κάποιον να τους το εξηγήσει.

Από τον «λαϊκό ήρωα» στο τραπέζι της Ντόρας

Ναι, είναι αυτός. Ο άνθρωπος που κάποτε έβγαινε στα μπαλκόνια να ρίξει την ελίτ από το βάθρο της, σήμερα σιγοπίνει σαμπάνια και διασταυρώνει βλέμματα με τη Ντόρα στο τραπέζι της υπευθυνότητας. Ποιος να το έλεγε; Ο Τσίπρας της «πρώτης φοράς» έγινε The King’s Speech με υπότιτλους από Harvard και τακτικές εμφανίσεις σε think tanks. Από το “Go back κυρία Μέρκελ“, στο “Please attend, dear Madeleine”.

Όχι πως είναι κακό. Απλώς το λες και reverse character arc — σαν τον Βίγκο Μόρτενσεν στο Green Book. Κάποτε οδηγούσε το λαό, τώρα οδηγεί για δείπνο στις Βρυξέλλες.

Η χώρα στον αυτόματο – το χρήμα στο ταμείο

Κι όσο ο Αλέξης διαβάζει Τζον Ρωλς, ο Κυριάκος κρατά το τιμόνι. Ή μάλλον, το cruise control. Η χώρα κυβερνιέται πλέον με τον αυτόματο πιλότο μιας αδρανούς δημοσκοπικής υπεροχής. Όπως στο No Country for Old Men, όπου η δράση μοιάζει αναπόφευκτη και κανείς δεν έχει τα κότσια να την αλλάξει. Και για να εξασφαλιστεί η επόμενη φορά του, 2,5 δισεκατομμύρια θα πέσουν σαν σκηνικά blockbusters στην αγορά — από παροχές, μέχρι βαφτίσια πατριωτικών πολιτικών.

Έχεις κρίση; Πάρε ένα pass. Έχεις μνήμη; Ξέχασέ την. Έχεις φωνή; Πνίξ’ την στον καθωσπρεπισμό του real estate.

Η αντιπολίτευση είναι σαν το Tenet

Καλή ιδέα, αλλά κανείς δεν καταλαβαίνει τι κάνει. ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, Κωνσταντοπούλου και λοιποί συγγενείς επιχειρούν να συνεννοηθούν για το ποιος θα κάνει την πρόταση, σε ποιον τόνο και με πόσα κακουργήματα. Και τελικά τσακώνονται για το… καστ. Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει τον Μητσοτάκη μέσα. Το ΠΑΣΟΚ όχι. Η ΝΕΑΡ ίσως. Η Κωνσταντοπούλου τον έχει ήδη καταδικάσει. Μοιάζει με 12 Angry Men, μόνο που εδώ είναι περισσότεροι, δεν είναι θυμωμένοι αλλά μπερδεμένοι και κανείς δεν κλείνει το φως να φύγουμε.

Το πλημμέλημα που έγινε αρετή

Εν τω μεταξύ, στη ΝΔ βρήκαν τη μαγική φόρμουλα: δεν παραπέμπεις υπουργό σου για κακούργημα, αλλά τον τιμωρείς με ένα πλημμέλημα – έτσι, για την τιμή των όπλων. Ο Καραμανλής Junior θα κατηγορηθεί για «παράβαση καθήκοντος» επειδή δεν επέβλεψε καλά τη ΡΑΣ. Που, για να μην ξεχνιόμαστε, είχε διοριστεί από τον ΣΥΡΙΖΑ. Κοινώς: Fight Club, ελληνική εκδοχή. Όλοι ξυλοφορτώνονται, αλλά φταίνε πάντα οι προηγούμενοι.

Συνέδριο στο «Ανδρέας Παπανδρέου» – irony unlocked

Ο ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφει στις αθλητικές αίθουσες για το συνέδριό του. Όχι επειδή τους χωράνε καλύτερα, αλλά επειδή… τους διώχνουν απ’ τα live stages. Το να μαζεύεσαι στο γήπεδο με το όνομα του Ανδρέα Παπανδρέου, όταν ούτε οι Παπανδρεϊκοί δε σε θέλουν για παρέα, είναι σαν να βάζεις τον Μάθιου ΜακΚόναχι να παίξει τον Λένιν. Κι όμως, το κάνουν. Με τη λογική «αν δεν μπορούμε να μπούμε στο ΠΑΣΟΚ, ας μπούμε τουλάχιστον στο γήπεδο που γράφει ΠΑΣΟΚ απ’ έξω».

Ο διεθνής Αλέξης γράφει το βιβλίο του – και τη μοίρα του

Και μέσα σ’ όλα, ο Τσίπρας γράφει πολιτική αυτοβιογραφία. Λογικά με τίτλο τύπου Call Me by Your Name, με πρόλογο από τον… Φλαμπουράρη και επίμετρο της Γεροβασίλη. Θα έχει και αποκαλύψεις, λένε. Πολλές. Όχι όμως για το πώς χάθηκαν οι εκλογές, το κόμμα και το αφήγημα, αλλά για το πώς σώθηκε η Δημοκρατία στην Ευρώπη επειδή κάποτε έκανε ένα τηλεφώνημα στην… Μέρκελ.

Μέχρι τότε, θα οργανώνει διεθνή συνέδρια για την Ειρήνη και θα ετοιμάζει το comeback — όχι ως πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ως αρχηγός του κόμματος Αλέξης Τσίπρας. Χωρίς βαρίδια, χωρίς Λούκες και χωρίς Φάμελλο. «Μακριά και αγαπημένοι» — σαν το Marriage Story, χωρίς τον γάμο.

Φινάλε με μπισκοτάκια και αντιφατικά διλήμματα

Το σκηνικό της πολιτικής σήμερα είναι σαν φεστιβάλ Netflix: όλοι έχουν σενάρια, λίγοι έχουν κοινό. Ο Κυριάκος παίζει τον σταθερό, ο Τσίπρας τον διεθνή, το ΠΑΣΟΚ τον έτοιμο για όλα και οι υπόλοιποι περιμένουν στην ουρά για ρόλους.

Κι εμείς οι θεατές; Τρώμε το μπισκοτάκι μας, κοιτάμε τον τίτλο του επόμενου επεισοδίου και αναρωτιόμαστε: The Return of the Jedi ή The Godfather Part III;

Διότι στην Ελλάδα, το πρόβλημα δεν είναι ποιος επιστρέφει. Είναι ποιος μας πείθει να τον ξαναπάρουμε στα σοβαρά.

Αυτό ήταν το επεισόδιο. Το επόμενο, μόλις κλείσει ο εκδοτικός οίκος του Αλέξη. Γιατί αν ήμουν εκδοτικός οίκος θα το ξανασκεφτόμουν… ότι πιάνει μουντζούρης γίνεται…

Συνεδριάζει το Κέντρο, αλλά το GPS δείχνει “αναζητείται στίγμα”

Σήμερα στη Χαριλάου Τρικούπη έχει συνεδρίαση Συντονιστικού Πολιτικού Κέντρου. Σαν να λέμε The Avengers assemble, μόνο που εδώ η δράση μεταφέρεται σε εσωκομματικό Zoom και η αίσθηση έκτακτης αποστολής αντικαθίσταται από spreadsheet και «συντεταγμένη ωριμότητα». Το ΠΑΣΟΚ δείχνει μικρή ανάκαμψη στις μετρήσεις και το ελπίζει όσο ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο ελπίζει για Όσκαρ σε ρόλο χωρίς αρκούδα.

Η επιτροπή συνεδριάζει σαν να ‘χει μπροστά της μια Mission: Impossible. Μόνο που η αποστολή δεν είναι να νικήσουν τον Μητσοτάκη, αλλά να ξεκολλήσουν από την τρίτη θέση χωρίς να κολλήσουν με… Πλεύση.

Η Γάζα, τα σύνορα του ’67 και το «μαζί, αλλά χώρια»

Στο Παλαιστινιακό, το ΠΑΣΟΚ κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: Birdman χωρίς σκηνή απογείωσης. Ενώ ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Πλεύση και ΝΕΑΡ υπογράφουν κοινό κείμενο για τη σφαγή στη Γάζα, το ΠΑΣΟΚ προτιμά να παρακολουθεί από το θεωρείο, λέγοντας ότι δεν συμφωνεί με ορισμένες διατυπώσεις. Οι κακές γλώσσες λένε πως είχαν ενστάσεις για τα σύνορα του ’67, οι καλές γλώσσες δεν βρέθηκαν για να σχολιάσουν.

Από την ανάγκη να μη φανούν «ένα με τους λαϊκιστές» κατέληξαν να μοιάζουν La La Land στην εποχή του Oppenheimer – μουσικοί σε λάθος εποχή, με λάθος παρτιτούρα.

Η Προανακριτική του ΠΑΣΟΚ και το κακούργημα που δεν έγινε ποτέ

Στο θέμα των Τεμπών, το ΠΑΣΟΚ έκανε τη δική του έξοδο στο δράμα με πρόταση για προανακριτική και κακούργημα στον Καραμανλή. Σαν να λέμε 12 Years a Slave, αλλά στο ελληνικό remake ο πρωταγωνιστής γλιτώνει με παράβαση καθήκοντος και θεσμικό φιλτράρισμα από το κόμμα του.

Το ΠΑΣΟΚ ήθελε να δείξει πυγμή, αλλά κατέληξε να παίζει The Imitation Game — προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσει τι θεωρεί αντιπολίτευση το Μαξίμου και πώς να το κάνει χωρίς να εκνευρίσει τους… φιλελεύθερους που κάποτε του γύρισαν την πλάτη.

Αναθεώρηση και ανασφάλεια — το 103 και ο φόβος του λάθους βηματισμού

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης άνοιξε τον φάκελο “αναθεώρηση Συντάγματος” και έριξε τη μονιμότητα στο Δημόσιο ως νέο «πολιτικό τεστ αξιοπιστίας». Το ΠΑΣΟΚ στάθηκε απέναντι. Όχι με ντουντούκα, αλλά με PowerPoint: “υπάρχουν ήδη πειθαρχικά συμβούλια”, “δεν είναι εκεί το πρόβλημα”, “να μιλήσουμε για αξιολόγηση σοβαρά”. Ξανά: Spotlight χωρίς την αποκάλυψη.

Η αγωνία του Ανδρουλάκη να μην ταυτιστεί ούτε με τους λαϊκιστές της Πλεύσης, ούτε με τις φιλελεύθερες παγίδες της ΝΔ, τον οδηγεί σε ένα σταθερό μοτίβο: Still Alice. Παρών, αλλά χαμένος ανάμεσα σε ρόλους και ταυτότητες.

Η Τουρκία, η Άμυνα και η αμήχανη ευρωπαϊκή πολιτική

Η συμμετοχή της Τουρκίας στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα SAFE έπιασε την αντιπολίτευση στον ύπνο. Όχι όλους – μόνο όσους ασκούν εξωτερική πολιτική από δελτία Τύπου. Η ΝΔ μάλλον το θεώρησε “τεχνική λεπτομέρεια”, ο ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασε δυναμικά, και το ΠΑΣΟΚ… κράτησε σημειώσεις. Το επιτελείο Ανδρουλάκη δείχνει πιο σκεπτικό κι από το φινάλε του Inception. Πραγματική συμμετοχή ή απλώς μας παρακολουθούν στον ύπνο;

Η αισιοδοξία και τα γκάλοπ – μισή ανάσα ή φάντασμα ευκαιρίας;

Μέσα σ’ όλα, οι δημοσκοπήσεις έδειξαν κάτι σαν στατιστική παρηγοριά. Μικρή άνοδος, κάτι σαν The Revenantμετά την επίθεση της αρκούδας. Ο Ανδρουλάκης επιμένει σε χαμηλούς τόνους, σαν να περιμένει να ξανακερδίσει το κοινό όχι με πυροτεχνήματα, αλλά με αξιοπιστία. Σωστά. Αλλά το ερώτημα είναι αν το κοινό θέλει δράμα ή πολιτικό ντοκιμαντέρ.

Το ΠΑΣΟΚ δείχνει να κινείται πιο συνετά. Πιο προγραμματικά. Πιο “πολιτικά ορθά”. Αλλά όταν το παιχνίδι έχει γίνει σκληρό, με ελιτ-επιτελικούς, μπαλκονάτους και πολυφωνικούς παίκτες, η σιωπηλή μετριοπάθεια ακούγεται σαν ξεχασμένο σάουντρακ.

The End?

Η συνεδρίαση στη Χαριλάου Τρικούπη μπορεί να γράψει το επόμενο κεφάλαιο ή απλώς να επιβεβαιώσει το ίδιο παλιό μοτίβο: μια ηγεσία που δεν θέλει να μοιάσει σε κανέναν, αλλά δεν καταφέρνει να διαφέρει από όλους.

Κι όπως λέει κι ένας ήρωας του The Dark Knight:
«You either die a hero or live long enough to see yourself become the center party nobody remembers.»

Το φθινόπωρο θα δείξει αν το ΠΑΣΟΚ μπορεί να γίνει Joker. Ή θα μείνει στο ρόλο του κομπάρσου με χαρτοφύλακα.

• Νέα Δημοκρατία
• Νίκος Ανδρουλάκης
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής