Η Ζωή βρήκε στην Ακρίτα το νέο μέτωπο και η Βουλή ετοιμάζεται για μάχη χαρακωμάτων – Η διπλωματία των… σπασμένων πιάτων – Ο Τσίπρας επιστρέφει από τη… ΛΕΑ χωρίς συγγνώμη, χωρίς λογαριασμό και χωρίς εξηγήσεις

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου αποφάσισε να στηρίξει την Έλενα Ακρίτα για την αντιπροεδρία της Βουλής, αλλά, όπως συνηθίζει, δεν περιορίστηκε σε μια απλή δήλωση ψήφου. Παρέδωσε ολόκληρο κατηγορητήριο κατά της Νέας Δημοκρατίας, με ονόματα, χαρακτηρισμούς και πολιτικές υποθέσεις, μετατρέποντας μια θεσμική διαδικασία σε πρόβα ολομέτωπης σύγκρουσης.

Η επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας εμφανίζεται ως απρόσμενη κοινοβουλευτική σύμμαχος του ΣΥΡΙΖΑ, σε μια περίοδο κατά την οποία οι σχέσεις των δύο κομμάτων κάθε άλλο παρά ανέφελες είναι. Η ψήφος στην Ακρίτα, όμως, προσφέρει στη Ζωή Κωνσταντοπούλου κάτι πολύτιμο: την ευκαιρία να εμφανιστεί ταυτόχρονα ως υπερασπίστρια των γυναικών, κατήγορος της κυβέρνησης και ρυθμιστικός παράγοντας στον χώρο της αντιπολίτευσης.

Η σύνδεση, πάντως, της στάσης της ΝΔ με τη νέα γυναικοκτονία είναι επικοινωνιακά εκρηκτική αλλά πολιτικά παρακινδυνευμένη. Η έμφυλη βία αποτελεί μια τραγωδία που απαιτεί θεσμικές πολιτικές και όχι εύκολους συμβολικούς συμψηφισμούς. Η απόρριψη μιας γυναίκας υποψηφίου δεν συνιστά αυτομάτως επίθεση στις γυναίκες — όπως και η υπερψήφισή της δεν αποτελεί από μόνη της πιστοποιητικό προοδευτισμού.

Από την άλλη, η ΝΔ οφείλει να εξηγήσει καθαρά γιατί απορρίπτει την Ακρίτα. Αν επικαλεστεί μόνο το συγκρουσιακό ύφος και τις αναρτήσεις της, θα πρέπει να απαντήσει γιατί έχει επιδείξει πολύ μεγαλύτερη ανοχή σε αντίστοιχες ή βαρύτερες συμπεριφορές δικών της στελεχών. Οι θεσμικές ευαισθησίες δεν μπορούν να ενεργοποιούνται μόνο όταν ο υποψήφιος κάθεται απέναντι.

Έτσι, η αυριανή ψηφοφορία δεν θα αφορά μόνο μία θέση στο Προεδρείο. Θα είναι ακόμη ένα επεισόδιο στον πόλεμο πολιτικών συμβολισμών: ο ΣΥΡΙΖΑ δοκιμάζει τις αντοχές του, η ΝΔ τα όρια της θεσμικής της συνέπειας και η Ζωή Κωνσταντοπούλου αποδεικνύει ότι, όταν βλέπει κενό στην αντιπολίτευση, δεν το σχολιάζει απλώς — σπεύδει να το καταλάβει.

Η διπλωματία των… σπασμένων πιάτων

Η νέα πρέσβης του Ισραήλ στην Αθήνα, Πνινάτ Γιανάι, επέλεξε έναν απολύτως… μυκονιάτικο τρόπο για να συστηθεί στο ελληνικό κοινό: οικογενειακές διακοπές τριάντα ατόμων, γιοτ, ταβέρνα, χορός και σπάσιμο πιάτων. Έλειπαν μόνο το συρτάκι πάνω στην μπάρα και μια δήλωση υπέρ της οριοθέτησης ΑΟΖ ανάμεσα σε δύο πιατέλες με καλαμαράκια.

«Μερικές φορές η διπλωματία ξεκινά με το σπάσιμο πιάτων», έγραψε. Σωστό. Στην Ανατολική Μεσόγειο, άλλωστε, τα πιάτα είναι ίσως τα μόνα που μπορούν να σπάσουν χωρίς να συγκληθεί εκτάκτως το ΚΥΣΕΑ.

Η Ισραηλινή διπλωμάτης διαβεβαίωσε ότι οι συμπατριώτες της δεν επισκέπτονται απλώς την Ελλάδα, αλλά την ερωτεύονται. Και τα στοιχεία τη δικαιώνουν: 743.841 Ισραηλινοί επισκέπτες το 2025, αριθμός-ρεκόρ. Πρόκειται για μια σχέση που διαθέτει τουρισμό, επενδύσεις, ενέργεια, εξοπλισμούς και κοινές γεωπολιτικές ανησυχίες. Δεν είναι, επομένως, μόνο έρωτας. Είναι και μια πολύ σοβαρή στρατηγική συμβίωση.

Το δύσκολο για την πρέσβη αρχίζει μετά τη Μύκονο. Διότι οι ελληνοϊσραηλινές σχέσεις μπορεί να βρίσκονται σε ιστορικά υψηλό επίπεδο, αλλά στην Ελλάδα μεγαλώνει και η πίεση για όσα συμβαίνουν στη Γάζα. Εκεί δεν αρκούν οι φωτογραφίες από γιοτ, ούτε οι πολιτισμοί αγκαλιάζονται τόσο εύκολα όσο οι τουρίστες σε μια ταβέρνα.

Η Πνινάτ Γιανάι έκανε, πάντως, μια θερμή και επικοινωνιακά εύστοχη πρώτη εμφάνιση. Κατάλαβε γρήγορα ότι στην Ελλάδα η διπλωματία περνά από το τραπέζι. Αρκεί, όταν τελειώσει το γλέντι, να μείνουν πάνω του και οι δύσκολες συζητήσεις. Γιατί τα πιάτα κολλάνε. Οι γεωπολιτικές ρωγμές πολύ δυσκολότερα.

Ο Τσίπρας επιστρέφει από τη… ΛΕΑ χωρίς συγγνώμη, χωρίς λογαριασμό και χωρίς εξηγήσεις

Ο Άδωνις Γεωργιάδης παρομοίασε τον Αλέξη Τσίπρα με τον πονηρό οδηγό που προσπερνά την ουρά και μπαίνει σφήνα μπροστά. Η εικόνα είναι μάλλον επιεικής. Διότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν παρακάμπτει μόνο τη σειρά στη ΔΕΘ· επιχειρεί να παρακάμψει ολόκληρο το πολιτικό του παρελθόν.

Εμφανίζεται στη Θεσσαλονίκη πριν από τους υπόλοιπους αρχηγούς, παρουσιάζει τον εαυτό του ως κομιστή του καινούργιου και ετοιμάζει πολιτική επιστροφή, λες και κυβέρνησε κάποιος άλλος από το 2015 έως το 2019. Λες και δεν υπήρξαν το δημοψήφισμα που έγινε «ναι», το τρίτο μνημόνιο, η Novartis, η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και μια στρατιά πρώην συντρόφων που τώρα πληροφορούνται από βιβλία και ντοκιμαντέρ ότι έφταιγαν εκείνοι για όλα.

Ο Τσίπρας θέλει να επιστρέψει ως καινούργιος, αλλά με το παλιό του όνομα, τους παλιούς του μύθους και την παλιά του μέθοδο: υψηλές προσδοκίες, θολές υποσχέσεις και τον λογαριασμό για αργότερα. Δεν απολογείται για το κόμμα που άφησε πίσω του· απομακρύνεται από τα συντρίμμια του και τα παρουσιάζει ως ξένο οικόπεδο.

Ακόμη σοβαρότερο είναι το ερώτημα για τη χρηματοδότηση της παρατεταμένης πολιτικής του εκστρατείας. Εκδηλώσεις, περιοδείες, επικοινωνιακή παραγωγή και οργανωτικός μηχανισμός δεν λειτουργούν με πολιτικό ρομαντισμό. Αν ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να εμφανιστεί ως εναλλακτική πρόταση εξουσίας, οφείλει πλήρη διαφάνεια για τους πόρους και τους ανθρώπους που στηρίζουν την επιστροφή του.

Ο Άδωνις, βέβαια, τον αποκαλεί «δευτερεύον πολιτικό μέγεθος», ενώ αφιερώνει σε αυτόν περισσότερο χρόνο απ’ όσο σε αρκετά υπουργικά συμβούλια. Αλλά η υπερβολή του υπουργού δεν ακυρώνει την ουσία: ο Τσίπρας ζητά μια δεύτερη ευκαιρία χωρίς να έχει εξηγήσει ακόμη τι έκανε με την πρώτη.

Προς το παρόν, δεν επιστρέφει ανανεωμένος. Επιστρέφει αμοντάριστος μόνο στα λόγια γιατί το πολιτικό μοντάζ έχει ήδη αρχίσει.

• Αλέξης Τσίπρας
• Έλενα Ακρίτα
• Ζωή Κωνσταντοπούλου