Ηλεκτρικά πατίνια: Το κράτος – θεατής σε ένα διαρκές έγκλημα στους δρόμους

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου φαίνεται να εξελίσσεται στους δρόμους των ελληνικών πόλεων. Μετά την τραγική απώλεια του 13χρονου στην Ηλεία που συγκλόνισε το πανελλήνιο, σήμερα η είδηση ενός ακόμα σοβαρού τραυματισμού ενός 12χρονου παιδιού, που δίνει μάχη για τη ζωή του, προκαλεί οργή και θλίψη. Τα ηλεκτρικά πατίνια, από «σύγχρονο μέσο μικροκινητικότητας», μετατρέπονται μέρα με τη μέρα σε φονικά εργαλεία στα χέρια ανηλίκων αλλά και ανεύθυνων ενηλίκων. Όπως ο 23χρονος που κινούνταν στην Συγγρού με 72 χλμ/ώρα – προφανώς έχοντας παραβιάσει τον περιοριστή ταχύτητας του οχήματός του.

Είτε μας αρέσει είτε όχι η πραγματικότητα είναι μία: οι ελληνικές πόλεις δεν είναι σχεδιασμένες για πατίνια. Όταν οι δρόμοι είναι γεμάτοι λακκούβες, τα πεζοδρόμια ανύπαρκτα και οι ποδηλατόδρομοι σπάνιοι, το να οδηγείς πατίνι ανάμεσα σε αυτοκίνητα είναι σαν να φλερτάρεις με τον θάνατο. Βάζοντας στην εξίσωση και την παραβατικότητα, όπως πειραγμένα μοτέρ και μη χρήση κράνους, τότε μιλάμε ξεκάθαρα για αυτοκτονία.

Και τι ακούσαμε από την κυβέρνηση; Ακούσαμε τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη να μιλά για νέα ρύθμιση η οποία θα φέρει «πεζόδρομους για πατίνια.» Πάντως για να μην είμαι άδικη μαζί του, του το δίνω ότι εξέφρασε την προσωπική του άποψη πως θα ήθελε να απαγορευτούν εντελώς. Ωστόσο η απαγόρευση δεν φαίνεται να έρχεται άμεσα και προς ώρας θα βολευτούμε με μια ρύθμιση που θα περιορίσει τη χρήση τους.

Μέχρι τότε όμως; Τι κάνουμε μέχρι τότε; Περιμένουμε εμείς οι δημοσιογράφοι να λάβουμε το επόμενο ενημερωτικό για νέο ατύχημα ή δυστύχημα κάποιου παιδιού και οι οικογένειες τα κακά μαντάτα;

Και αλήθεια, θα ήθελα να ρωτήσω και κάτι άλλο, μιας και ανέφερα την οικογένεια. Ποιος γονιός επιτρέπει στο 10χρονο ή το 12χρονο παιδί του να κινείται με ηλεκτρικό πατίνι σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας; Είμαστε σοβαροί;

Επίσης, ποιος ελέγχει ουσιαστικά την αγορά και τη μετατροπή των πατινιών σε βολίδες; Πώς είναι δυνατόν να πωλούνται ελεύθερα εξαρτήματα που διπλασιάζουν την ισχύ τους, μετατρέποντας τα σε φονικό όπλο και κανείς να μην ελέγχει;

Πολλά τα ερωτήματα που έχω στο μυαλό μου, θα μπορούσα να γεμίσω άλλη μια σελίδα παραθέτοντας τα, αλλά φυσικά δεν θα το κάνω. Θα ρωτήσω μόνο κάτι τελευταίο: Πότε θα μπει ένα τέλος σε όλο αυτό; Πόσα μικρά παιδιά πρέπει ακόμα να θρηνήσουμε για να παρθεί η απόφαση της πλήρους απαγόρευσης των ηλεκτρικών πατινιών;

Εφόσον δεν μπορούμε ως κράτος να εξασφαλίσουμε ούτε τις υποδομές, ούτε τους ελέγχους, τότε η μόνη λύση είναι η οριστική απόσυρσή τους από τους δρόμους πριν θρηνήσουμε το επόμενο θύμα. Γιατί μετά το σημερινό νέο ατύχημα, η κρατική αδράνεια από εδώ και στο εξής, δεν είναι αμέλεια. Είναι συνενοχή.

• ατύχημα
• δυστύχημα
• Ηλεκτρικό πατίνι
• Μιχάλης Χρυσοχοΐδης