Κι ο χρόνος της κάλπης… – Ο Σαμαράς, ο Κυριάκος και το νέο κόμμα – Όταν η Πλεύση κόβει ταχύτητα, το ΠΑΣΟΚ επιταχύνει προς… το φανάρι και η Νέα Δημοκρατία κορνάρει από μακριά – Η Λούκα στήνει προξενιό

Ο Αντώνης Σαμαράς ξαναχτύπησε. Με άρθρο-μανιφέστο στα «Νέα», ο πρώην πρωθυπουργός δεν αφήνει πια ούτε μισό χαραμάδα παρεξήγησης: η Νέα Δημοκρατία του σήμερα δεν είναι η δική του Νέα Δημοκρατία. Η στρατηγική στα ελληνοτουρκικά; Παράδοση. Η εξωτερική πολιτική; Εκχώρηση. Και η κυβέρνηση; Μία προσωποπαγής παραγωγή με τίτλο Mitsotakis & Co.

Και κάπου εκεί, οι πιο νοσταλγικοί ανακαλούν το Bridge of Spies . Στην ταινία, η διαπραγμάτευση γίνεται μέσα στο κρύο του Βερολίνου, με νεύρα, ρίσκο και εθνική υπερηφάνεια. Εδώ, γίνεται με press release, χαμόγελα και λογαριασμό στο Instagram. Για τον Σαμαρά, αυτό δεν είναι realpolitik. Είναι The Crown, αλλά χωρίς τον κομψό βρετανικό κυνισμό.

Σκηνή 2η: Η κυβέρνηση του Κυριάκου – όχι της ΝΔ

«Δεν είναι πια κυβέρνηση της ΝΔ – είναι κυβέρνηση Μητσοτάκη.» Η φράση που περίμεναν οι μισοί να διαβάσουν εδώ και μήνες. Κι οι άλλοι μισοί να την ξορκίσουν. Ο Σαμαράς, με μια πρόταση, ξηλώνει τον κομματικό ιστό και ρίχνει τον Πρωθυπουργό στην πολιτική του απομόνωση. Δεν είναι πια εσωκομματική γκρίνια – είναι κανονικό Kill Bill. Τόμος 1ος.

Και μην πάει ο νους σας μόνο στις εκλογές – πάει στο επόμενο κόμμα. Η ατάκα περί «πατρίδας που δεν διαπραγματεύεται αλλά παραδίδεται» δεν γράφεται για τον Κυριάκο. Γράφεται για τους επόμενους. Για αυτούς που ονειρεύονται νέο δεξιό φορέα, εθνική συντήρηση και μία επιστροφή του ένδοξου πατριωτικού VHS. Ή έστω ένα remake του 2012 ή ακόμα καλύτερα του 1993 που έριξε τον… μπαμπά Μητστάκη.

Σκηνή 3η: Ο Σαμαράς ξαναγράφει το σενάριο του Αιγαίου

Ο Σαμαράς βλέπει στον κατευνασμό το σενάριο ενός The Imitation Game– ένα έργο βασισμένο στην απραξία, στις σιωπές, στην κωδικοποίηση της πολιτικής ως διαχείριση εντυπώσεων. Μόνο που το έργο αυτό δεν γράφτηκε για το Αιγαίο, τη Θράκη ή την Κύπρο. Κι εδώ ο πρώην πρωθυπουργός σηκώνει το δάχτυλο – όχι στον Σουλτάνο, αλλά στον σημερινό κάτοικο του Μαξίμου.

Γιατί, όπως θα έλεγε και ο Daniel Day-Lewis στο There Will Be Blood , «I drink your milkshake!» – δηλαδή, του παίρνει το πολιτικό αφήγημα και το πίνει ως την τελευταία του σταγόνα. Όσο ο Κυριάκος προσπαθεί να επενδύσει στη διεθνή κανονικότητα, ο Σαμαράς χτίζει το δικό του μέτωπο – με ρόπαλα, όχι χαμόγελα.

Σκηνή 4η: Ο ιδρυτής εν αναμονή

Το άρθρο δεν είναι απλώς καταγγελία. Είναι το προσκλητήριο σε όσους νιώθουν πολιτικά άστεγοι. Σαν να γράφει ο Σαμαράς το πρώτο σενάριο για το The Founder με ήρωα τον εαυτό του – όχι ως επαναστάτη, αλλά ως αναγεννητή. Και μπορεί να μην έχει ακόμα κόμμα, έχει όμως αφήγημα, φανερούς συνοδοιπόρους και ένα σταθερό αφήγημα περί «εθνικής ταυτότητας» που το κοινό της Δεξιάς καταναλώνει όπως το ποπ κορν: χωρίς να το σκεφτεί πολύ, αλλά μέχρι τέλους.

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν γράφει απλώς ιστορία – τη διορθώνει. Ή, τουλάχιστον, προσπαθεί να ξαναπαίξει σε αυτήν. Και αν η ΝΔ τον διέγραψε, δεν σημαίνει ότι τον εξαφάνισε. Στην ελληνική πολιτική, ορισμένοι ρόλοι επιστρέφουν πάντα – The Return of the King  για τους φίλους της φαντασίας.

Στα εθνικά, η σιωπή δεν είναι πάντα χρυσός – μερικές φορές είναι πυρίτιδα

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν σιωπά, και αυτό είναι πρόβλημα για την κυβέρνηση. Όχι γιατί απειλεί την πλειοψηφία. Αλλά γιατί ενεργοποιεί αντανακλαστικά, αφήνει υπόγεια πολιτικά ρεύματα να βρουν φωνή και ξαναβάζει στο τραπέζι τον σκληρό δεξιό εθνικισμό που το Μαξίμου προσπαθεί να… εξευρωπαΐσει.

Όποιος πιστεύει πως αυτό το άρθρο ήταν το τέλος μιας εποχής, κάνει λάθος. Ήταν το pilot episode μιας νέας.
Κι ο χρόνος της κάλπης…

«Θα αναθεωρήσω άρα κυβερνώ». Ο Πρωθυπουργός κοιτάζει το 2026 και ψιθυρίζει στο αυτί του Συντάγματος λόγια τολμηρά. Θέλει να το κάνει πιο… αγοράς και λιγότερο καθηγητικό. Άρθρο 16 για ιδιωτικά πανεπιστήμια; Check. Άρθρο 86 για υπουργικές ευθύνες; Check. Αν είχε γράψει το σενάριο ο Άαρον Σόρκιν, θα είχε ήδη προσθέσει έναν διάλογο με φόντο μια σκάλα στο Μαξίμου, όπου ο Πρωθυπουργός εξηγεί στην κάμερα γιατί η Ελλάδα χρειάζεται μια συνταγματική επανεκκίνηση και το κοινό χειροκροτεί.

Αλλά εδώ δεν είμαστε στο Χόλιγουντ. Και το ελληνικό πολιτικό σύστημα δύσκολα παίζει ensemble. Αντί για standing ovation, έχουμε ορθοστασία και καχυποψία. Οι αντιπολιτεύσεις σκληραίνουν –όχι λόγω ουσίας, αλλά επειδή το κουμπί της αναθεώρησης είναι πάντοτε κόκκινο, και κανείς δεν θέλει να το πατήσει πρώτος χωρίς ανταλλάγματα. Έτσι, το 2026 κινδυνεύει να εξελιχθεί σε remake του 12 Angry Men , αλλά με περισσότερα μικρόφωνα και λιγότερες δικαστικές αλήθειες.

Δεύτερη πράξη: Η γαλάζια σκυτάλη στις Βρυξέλλες

Η Ελλάδα αναλαμβάνει την προεδρία της Ε.Ε. το δεύτερο εξάμηνο του 2027. Αν ήταν ταινία, θα λεγόταν Mission: Brussels. Ο Μητσοτάκης θέλει να είναι πρωθυπουργός όταν πέσει η αυλαία στο Βερολίνο και ανοίξει στο Παλαί ντε Ζυστίς της Ευρώπης. Για να το πετύχει, σχεδιάζει εκλογές λίγο πριν τη μεγάλη ώρα. Ή λίγο νωρίτερα. Ή και καθόλου, αν πιάσει καλό καιρό το 2026.

Το σενάριο προβλέπει: Πρώτα κάλπη, μετά καρέκλες στις Βρυξέλλες. Και φυσικά, όχι στην τύχη. Ο σχεδιασμός –λένε οι μυημένοι– θέλει την Ελλάδα καθαρή από εκλογικά βάρη την ώρα που θα σηκώνει το ευρωπαϊκό βάρος. Για να μπορεί να εμφανιστεί στην έδρα της Ε.Ε. όχι ως ακόμη μια χώρα του Νότου με νωπή εντολή, αλλά ως οικοδεσπότης με παρτιτούρα πενταετίας. Σαν τον Τομ Χανκς στο Bridge of Spies , χτίζει γέφυρες με Μελόνι, Μερτς, Γκουτέρες. Άλλος με λυσάρη, άλλος με μανιφέστο, όλοι με ημερολόγιο εκλογών.

Το δίλημμα του 2027: “To vote or not to vote (early)”

Προεδρία Ε.Ε. και συνταγματική αναθεώρηση δεν είναι απλά milestones. Είναι αφηγηματικά εργαλεία. Γιατί ο Μητσοτάκης δεν θέλει να πάει σε εκλογές απλώς με την ατζέντα της οικονομίας – δεν είναι The Big Short. Θέλει αφήγημα θεσμικό, διεθνές, συναινετικό. Να διαπραγματεύεται για τη ναυσιπλοΐα στη Νέα Υόρκη και να αναθεωρεί το Σύνταγμα στην Αθήνα. Να χτίζει γεωπολιτική σταθερότητα με πλώρη το Αιγαίο και πολιτική σταθερότητα με φόντο τον Πειραιά.

Στο μεταξύ, το σενάριο Μάξιμου προετοιμάζει και πλάνα με Ερντογάν – γιατί αν δεν έχεις σασπένς με τον Σουλτάνο, τι είδους πολιτικό θρίλερ γυρίζεις; Οι ημερομηνίες για το επόμενο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας αλλάζουν πιο συχνά από τις μεταγραφές στη Νέα Δημοκρατία. Αλλά κάπου στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Ιουλίου, η συνάντηση θα γίνει. Εκτός αν αλλάξει ο καιρός. Ή ο σεναριογράφος.

Επίλογος: Όταν τα deadlines συναντούν τις κάλπες

Κάθε ταινία χρειάζεται climax. Και η Ελλάδα του 2027 θα έχει δύο: συνταγματική αναθεώρηση και ευρωπαϊκή προεδρία. Το ερώτημα είναι πότε θα πέσουν οι τίτλοι τέλους του δεύτερου Μητσοτακικού κύκλου – και αν θα είναι The Godfather: Part II ή The Empire Strikes Back .

Το βέβαιο είναι πως στο Μαξίμου ήδη ετοιμάζουν τρέιλερ. Μένει να δούμε αν οι θεατές (κοινώς, οι ψηφοφόροι) θα ζητήσουν popcorn ή θα πετάξουν ντομάτες.

Τίτλος: Η Ζωή και οι άλλοι (ή αλλιώς “Everything Everywhere All at Once”)

Υπότιτλος: Όταν η πολιτική γίνεται multiverse και η Κωνσταντοπούλου παραμένει το μοναδικό σταθερό σημείο τριβής.

Όταν η Πλεύση κόβει ταχύτητα, το ΠΑΣΟΚ επιταχύνει προς… το φανάρι και η Νέα Δημοκρατία κορνάρει από μακριά

Σκηνή Πρώτη: Η Ζωή στο χαντάκι και ο Νίκος στην ανηφόρα

Μια δημοσκόπηση είναι σαν το Everything Everywhere All at Once. Δεν την καταλαβαίνεις αμέσως, αλλά όλοι επιμένουν ότι κάτι σημαντικό συμβαίνει. Έτσι και η νέα μέτρηση της Marc: η Ζωή κάνει μια μικρή «κοιλιά», το ΠΑΣΟΚ ανεβαίνει (επιτέλους!) λίγο, και η Νέα Δημοκρατία θυμάται ότι μπορεί να αυξήσει το ποσοστό της χωρίς να απολύσει υπουργό.

Η Πλεύση Ελευθερίας πέφτει στο 13,1% – δηλαδή στην επικράτεια της πολιτικής βαρύτητας. Όσο και αν ορισμένοι την είχαν φανταστεί Gravity , προς το παρόν μοιάζει περισσότερο με Don’t Look Down – γιατί από εκεί που βρισκόταν, η θέα ήταν επικίνδυνα καλή.

Σκηνή Δεύτερη: Το ΠΑΣΟΚ και η ανάσα του Χιού Τζάκμαν

Το ΠΑΣΟΚ κερδίζει μισή μονάδα και ξαναπιάνει την ανάσα του. Σαν τον The Greatest Showman με τον Χιού Τζάκμαν – ωραία κοστούμια, δυνατό φως, αλλά πίσω από την κουρτίνα το άγχος είναι μόνιμο.

Οι επιτελείς της Χαριλάου Τρικούπη ελπίζουν ότι το κοινό έχει αρχίσει να προσέχει. Προς το παρόν, η προσοχή μοιάζει περισσότερο με ευγένεια – τύπου «δεν αλλάζω κανάλι, αλλά και δεν ενθουσιάζομαι». Όπως θα έλεγε κι ο Joaquin Phoenix στο Her η σχέση αυτή είναι… πολύπλοκη, χωρίς φυσική παρουσία.

Σκηνή Τρίτη: Ο Μητσοτάκης, ο καταλληλότερος και ο νόμος της αδράνειας

Με 32,3% στην καταλληλότητα, ο Μητσοτάκης αποδεικνύει ότι στην ελληνική πολιτική ισχύει ο νόμος του The Theory of Everything : όλα κινούνται γύρω από αυτόν, ακόμα κι όταν όλα φαίνεται να έχουν κουραστεί.

Δεν ενθουσιάζει, αλλά ούτε και κινδυνεύει σοβαρά – προς το παρόν. Είναι ο Daniel Day-Lewis στο Lincoln: στέκεται μόνος στο κέντρο της σκηνής, με παγωμένο ύφος, μιλά σιγά και όλοι περιμένουν πότε θα δώσει το πρόσταγμα για το επόμενο νομοσχέδιο. Ή τη διάλυση της Βουλής.

Σκηνή Τέταρτη: ΣΥΡΙΖΑ – η επιστροφή της σκόνης

Το κόμμα που κάποτε στόχευε να αλλάξει την Ευρώπη, σήμερα φλερτάρει με το 5%. Σαν να γύρισε ξανά το The Curious Case of Benjamin Button  – όσο περνά ο καιρός, μικραίνει. Στην κάλπη, στη Βουλή, στον δημόσιο λόγο.

Κάποτε είχε ηγεσίες, ρεύματα, ακροατήρια. Σήμερα έχει ομάδες εργασίας και γκρίνια στο WhatsApp. Και όλα αυτά, χωρίς ούτε μια δημόσια παρέμβαση που να μοιάζει με πολιτική λύση και όχι με ψυχοθεραπεία της βάσης.

Σκηνή Πέμπτη: Οι μικροί του 3% και το club των τυχερών

Το Κίνημα Δημοκρατίας και η Νίκη παίζουν στο όριο, σε μια χώρα που έχει κάνει το 3% νέο πολιτικό Airbnb – για όσους θέλουν να μείνουν λίγο και να δουν αν αξίζει. Ο Στέφανος Κασσελάκης, με 2,9%, μοιάζει με τον Bradley Cooper στο A Star is Born έντονο ξεκίνημα, βαριά πτώση, και κάπου στο τέλος μια αόριστη ελπίδα.

Οι μικροί παίκτες δείχνουν να κρατιούνται, αλλά η είσοδος στη Βουλή δεν θα είναι με κόκκινο χαλί – θα είναι περισσότερο Mad Max: Fury Road , με σκόνη, κραυγές και φουλ επιβίωση.

Επίλογος: Όλοι ψηφίζουν, αλλά λίγοι αλλάζουν

Η δημοσκόπηση της Marc δεν φέρνει ανατροπές. Μόνο μια υποψία μετακίνησης. Ένα side glance, όπως θα έλεγε η Cate Blanchett στο . Η ΝΔ διατηρεί τον έλεγχο, η Πλεύση δείχνει ότι δεν είναι άτρωτη, το ΠΑΣΟΚ κάνει μικρά άλματα με παπούτσια μπαλέτου.

Στο μεταξύ, οι αναλυτές μετρούν τάσεις και ποσοστά. Αλλά η πραγματική μάχη θα δοθεί όταν κάποιος καταφέρει να δώσει περιεχόμενο στο 13% – αυτό το δημοσκοπικό limbo που όποιος το αγγίζει, παγιδεύεται.

Όταν η Ζωή μπαίνει στο πλάνο, όλοι κοιτούν αλλού

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που θυμίζουν τον αθόρυβο τρόμο του The Silence of the Lambs, ελληνιστί «Η σιωπή των αμνών». Μια τέτοια στιγμή είναι όταν ακούγεται το όνομα της Ζωής Κωνσταντοπούλου σε μυστική σύσκεψη προοδευτικών δυνάμεων. Δεν την απορρίπτουν – την αποφεύγουν. Δεν την αμφισβητούν – την προσπερνούν. Και πάντως, κανείς δεν πλησιάζει περισσότερο απ’ όσο πρέπει.

Και αυτό, όχι γιατί φοβούνται, αλλά γιατί ξέρουν πως η Ζωή είναι το πρόσωπο – όχι το κόμμα. Κάτι σαν Joker μπορεί να γελά, να χορεύει ή να απαγγέλλει το Σύνταγμα, αλλά πάντα με έναν τρόπο που τρομάζει τις παλιές παρέες. Δεν χρωστάει τίποτα σε κανέναν και θυμάται τα πάντα από όλους.

Ο Ανδρουλάκης και ο «θεσμικός χαιρετισμός»

Παρότι το ΠΑΣΟΚ δηλώνει ασυμβίβαστο με την Πλεύση, ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει ανοίξει γραμμή με την πρόεδρο της – όχι στα κανάλια, αλλά στις πόρτες του γραφείου του. Όταν είχε χρειαστεί συνεννόηση για πρόταση δυσπιστίας, εκείνη πέρασε δύο φορές από τη Βουλή. Όχι τηλεφώνημα, όχι SMS – vis-à-vis. Το είδαν οι βουλευτές, το θυμούνται οι ρεπόρτερ, το ψιθυρίζουν οι συνεργάτες.

Σαν ένα στιγμιότυπο από το The King’s Speech , με τον Ανδρουλάκη να διαβάζει από το βήμα και τη Ζωή να παρεμβαίνει σαν ghostwriter πολιτικής αλήθειας. Από τότε οι δυο τους δεν μάλωσαν ποτέ. Δεν συμφώνησαν ακριβώς, αλλά κράτησαν το θεσμικό νήμα. Το ΠΑΣΟΚ βέβαια φρόντισε να έχει και τις αντιρρήσεις του – άλλωστε πάντα υπάρχει κι ένας βουλευτής που θα πει το αυτονόητο: «δεν είναι αυτή προοδευτική δύναμη».

 Η Συριζαϊκή εκδίκηση του ’15

Η Ζωή ήταν κάποτε η Πρόεδρος της Βουλής. Ο Φάμελλος και ο Χαρίτσης την έβλεπαν από το υπουργικό έδρανο. Το 2015, ήταν όλοι στο ίδιο έργο θεατές – μέχρι που εκείνη αποφάσισε να αλλάξει το φινάλε. Δεν της το συγχώρεσαν. Το γυαλί έσπασε με θόρυβο. Από τότε, λένε «θα της μιλήσουμε θεσμικά», αλλά ούτε μισό βήμα παραπάνω.

Σήμερα η Ζωή είναι το πολιτικό avatar του Gone Girl : όλοι ξέρουν την ιστορία, αλλά κανείς δεν είναι σίγουρος αν την καταλαβαίνει. Για τους παλιούς του ΣΥΡΙΖΑ, παραμένει η ενσάρκωση της απόσχισης, της διαφωνίας, του «μηδέν εις το πηλίκον». Και για εκείνη, εκείνοι είναι απλώς οι συνένοχοι μιας εποχής που θέλει να καταργήσει με ένα δελτίο Τύπου.

Κασσελάκης και Ζωή – το καρμπόν που δεν βγήκε

Όσο κι αν μοιάζει απίθανο, ο μόνος που της χαμογέλασε χωρίς φόβο ήταν ο Στέφανος Κασσελάκης. Το έκανε όταν ακόμα η γραβάτα ήταν καινούργια και το τιμόνι του ΣΥΡΙΖΑ βαρύ. Είδαν και οι δύο το ίδιο φάντασμα: το κόμμα που τους απέρριψε και την ανάγκη να ξαναγεννηθούν από τις στάχτες. Έφτιαξαν κόμματα όπου το βασικό brand είναι οι ίδιοι, δήλωσαν ότι οι ιδεολογίες δεν αρκούν και άρχισαν τα πολιτικά «μπορούμε να τα βρούμε».

Μέχρι που ήρθε η κοινή κάμερα για την Προανακριτική – και τότε αποδείχθηκε ότι η εικόνα δεν λέει πάντα την αλήθεια. Όπως στο Marriage Story , όπου η χημεία είναι αυθεντική, αλλά το διαζύγιο αναπόφευκτο. Το ποιος έχει το πάνω χέρι επικοινωνιακά, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι ούτε ο ένας έγινε καρμπόν του άλλου. Και αυτή είναι ίσως η μόνη υγιής διαπίστωση.

Όταν η Ζωή περνά, οι άλλοι κάνουν πως ψάχνουν το κινητό τους

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν είναι μόνο πολιτικό φαινόμενο. Είναι ένα είδος πολιτικού μαγνήτη με αντίστροφη πολικότητα: όσο πλησιάζει, τόσο περισσότερο απομακρύνονται οι άλλοι. Το όνομά της δύσκολα προφέρεται από στελέχη άλλων κομμάτων. Όχι γιατί φοβούνται – αλλά γιατί θυμούνται.

Σαν τον Phantom Thread , η Ζωή ράβει πολιτικές σχέσεις με τρόπο σχεδόν μανιακό. Κάποιες φορές δένουν, άλλες σε πνίγουν. Και αυτό, σε μια αντιπολίτευση που αναζητά συναινέσεις για να επιβιώσει, είναι ρίσκο που δεν πολλοί είναι έτοιμοι να πάρουν.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου παραμένει η μόνη αρχηγός που όλοι θέλουν να αποφύγουν και ταυτόχρονα να μην αδικήσουν. Έχει κερδίσει το προνόμιο να είναι οριακά «ανεξάρτητη μεταβλητή» στην εξίσωση της αντιπολίτευσης. Δεν είναι απλώς παίκτρια – είναι σενάριο από μόνη της.

Και το μεγάλο ερώτημα παραμένει:
Θα βρει ποτέ χώρο η Ζωή στο κάδρο των άλλων ή θα χρειαστεί να φτιάξει το δικό της;

Ίσως τελικά, όπως στο No Country for Old Men, να μην είναι ο κόσμος της πολιτικής φτιαγμένος για εκείνους που θέλουν όλα να αλλάζουν – και κανείς να μην ξεχνά.

Ο Μητσοτάκης στο μέσο του πουθενά

Πολιτικοί αναλυτές το λένε εμπειρικά, αλλά στην κυβέρνηση το ζουν βιωματικά: στη μέση της δεύτερης θητείας, κάθε πρωθυπουργός περνάει τη δική του προσωπική ερήμωση. Ή αλλιώς, τη «μεγάλη κοιλιά». Μόνο που στην περίπτωση της ΝΔ δεν είναι κοιλιά, είναι πολιτική κοιλιοκάκη: τίποτα δεν χωνεύεται – ούτε τα λάθη, ούτε οι παραλείψεις, ούτε καν τα «θετικά νέα».

Σαν τον Λεονάρντο ΝτιΚάπριο στο The Revenant  η κυβέρνηση σέρνεται πληγωμένη στο χιόνι, παλεύει με τα στοιχεία και προσπαθεί να επιβιώσει μέχρι τις εκλογές – με την ελπίδα ότι ο θεατής (κοινώς, ο ψηφοφόρος) θα συγκινηθεί από το σθένος, κι όχι από το σενάριο.

Τα Τέμπη επιστρέουνι (και δεν είναι sequel για Oscar)

Αν η τραγωδία στα Τέμπη ήταν για το πρώτο εξάμηνο του 2024 το σημείο μηδέν, η επιστροφή της στη δημόσια ατζέντα σήμερα λειτουργεί σαν Jaws : δεν φαίνεται, αλλά όλοι ξέρουν ότι πλησιάζει. Οι πιο ψύχραιμοι στο Μαξίμου ξέρουν πως δεν χρειάζεται νέο γεγονός – αρκεί να ξανανοίξει ο φάκελος.

Η προσπάθεια να «μην μονοπωλήσει την πολιτική καθημερινότητα» η Προανακριτική του ΠΑΣΟΚ θυμίζει τους λογιστές στην Titanic το πλοίο έχει χτυπήσει το παγόβουνο, αλλά αυτοί ελπίζουν να ισορροπήσουν τα βιβλία πριν βουλιάξουν. Και κάπου εκεί, έρχεται και η Ζωή – όχι ως πλοηγός, αλλά ως επιβάτης που κουβαλά το δικό της σενάριο, με υπογραφή και μοντάζ προσωπικής γραφής.

Η κυβέρνηση, η ατζέντα και η «μεταρρυθμιστική ηγεμονία»

Από το Βερολίνο, ο Μητσοτάκης συνιστά στους Γερμανούς να κάνουν νωρίς τις δύσκολες μεταρρυθμίσεις. Στην Ελλάδα όμως, το να ανοίγει νέα μέτωπα την ώρα που τα παλιά καπνίζουν ακόμη, θυμίζει La La Land(προφέρεται: Λα Λα Λαντ), όπου η πραγματικότητα και το όνειρο παίζουν μπάλα σε διαφορετικά γήπεδα.

Πανεπιστήμια, ασφάλεια, αξιολόγηση, δημόσια υγεία – το Μαξίμου φτιάχνει μια νέα θετική αφήγηση, ενώ δίπλα του μαζεύονται στα social τα παράπονα για 15ωρα ράντζα, γιατρούς σε σύνταξη και φοιτητές που διαβάζουν υπό το βλέμμα του «ειδικού φρουρού που απολύθηκε χθες». Το πρόβλημα δεν είναι η προσπάθεια· είναι η παράλειψη του πολιτικού ρεαλισμού. Και σε σενάριο χωρίς happy end, το κοινό δεν κάθεται μέχρι το τέλος.

Τα «τυχαία» που όλοι περιμένουν

«Τα γεγονότα, αγαπητέ, τα γεγονότα». Αν ζούσε σήμερα ο Χάρολντ Μακ Μίλαν, θα έκανε καριέρα στο Γραφείο Τύπου του Μαξίμου. Γιατί η μισή δουλειά πια είναι damage control: τι κάνουμε αν ξεσπάσει φωτιά, πλημμύρα, Ζωή, Καραμανλής ή… ανεξάρτητος συνδυασμός ταξιτζήδων που θέλουν μειωμένο κόμιστρο. Κάθε «τυχαίο» μπορεί να τινάξει στον αέρα την επιχείρηση ανάκαμψης.

Αλλά και το άλλο μισό είναι η υποτίμηση – του αντιπάλου, του γεγονότος, της δυναμικής. Κλασική περίπτωση: «η Ζωή θα σκάσει σαν φούσκα» ή «το Τέμπη ήταν επικοινωνιακή καταιγίδα». Πείτε τα και Don’t Look Up γιατί ο μετεωρίτης είναι πάντα ήδη εκεί.

Τα εσωτερικά φάλτσα – και το remix της ασυνεννοησίας

Η ΝΔ θέλει να μιλάει για αξιοπιστία και σοβαρότητα. Αλλά όταν ο ένας υπουργός πετάει ιδέα για φτηνά ταξί και ο άλλος ακυρώνει το δελτίο τύπου πριν βγει το app, δεν φταίει η αντιπολίτευση – φταίει το κουρδιστήρι. Ούτε το θέμα με τα όρια των οικισμών βγήκε από σενάριο τρόμου – απλώς κανείς δεν είχε φροντίσει να ειδοποιήσει τους ιθαγενείς.

Αυτό δεν είναι πια φάλτσο. Είναι Bohemian Rhapsody – αλλά με ξεκούρδιστα όργανα. Και ο πρωθυπουργός καλείται να τραγουδήσει σόλο ενώ από πίσω η ορχήστρα παίζει ο καθένας το δικό του ρεφρέν.

Η κοιλιά δεν είναι φάση – είναι συνθήκη

Το πρόβλημα δεν είναι η προσωρινή φθορά. Είναι η επιμονή στην παρεξήγηση: ότι ο κόσμος «συνηθίζει», ότι «οι κρίσεις ξεχνιούνται» ή ότι «οι θετικές ειδήσεις κερδίζουν τον καφέ του καφενείου». Η δεύτερη τετραετία δεν έχει τον ενθουσιασμό της πρώτης – έχει τον λογαριασμό της.

Και στον λογαριασμό αυτό, όποιος δεν υπολογίσει τα «τυχαία», τα φάλτσα και τα Τέμπη, θα καταλήξει με το βλέμμα του Joaquin Phoenix στο Joker να γελάει μόνος του σε ένα άδειο μετρό. Γιατί το πολιτικό κοινό δεν συγχωρεί εύκολα – ειδικά όταν έχει πληρώσει εισιτήριο και περιμένει ένα έργο με καλύτερο φινάλε.

Ο Προοδευτικός γάμος και οι ανύπαντροι της… Αριστεράς

Όταν η Λούκα στήνει προξενιό, η Ζωή σηκώνει φρύδι και ο Στέφανος λέει «ας ηγηθεί όποιος θέλει» – αρκεί να έχει followers

 «Η νύφη μας καλοσώρισε, ο γαμπρός δεν ήρθε»

Η Λούκα Κατσέλη έκανε το πρώτο βήμα. Όχι στην πολιτική – εκεί έχει κάνει ήδη τα μισά της διαδρομής με παπούτσια λογοτεχνικά. Το βήμα έγινε στον χώρο του πολιτικού matchmaking: κάλεσμα, παρέες από ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, Πράττω, Πέτρος Κόκκαλης (πάντα ως ειδική κατηγορία μόνος του), και μπόλικη ιστορική μνήμη από ΠΑΣΟΚικά 90s που παλεύουν να αποκτήσουν δεύτερη ευκαιρία σε εποχές TikTok.

Το τραπέζι έμοιαζε με το The Big Chill  εκεί που παλιοί φίλοι συναντιούνται, λένε ότι αγαπιούνται, αλλά κανείς δεν ξεχνά τι έγινε το ‘89, το ’14 ή έστω στο τελευταίο Eurogroup. Το θέμα του νέου φορέα δεν συζητήθηκε, λέει το ρεπορτάζ. Το σίγουρο είναι ότι όλοι πήγαν με τον φάκελο στην τσάντα – για κάθε ενδεχόμενο.

Οι ανύπαντροι του προοδευτικού χώρου και τα φαντάσματα της ενότητας

Η «προοδευτική ανασύνθεση» είναι η ελληνική Four Weddings and a Funeral . Όλο κάτι πάει να γίνει, αλλά πάντα προκύπτει μια κηδεία – συνήθως κομματικής προσδοκίας. Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει βάση – αλλά αν υπάρχει κοινός κορμός. Και κυρίως, αν κάποιος θέλει να είναι κορμός χωρίς να είναι κορυφή.

Το Ινστιτούτο του Τσίπρα ετοιμάζει κοινό κείμενο – το πολιτικό μανιφέστο της μετάβασης, που θα μπορούσε να είναι το Oppenheimer της Κεντροαριστεράς: αν πετύχει, αλλάζει τον χώρο. Αν αποτύχει, αφήνει κρατήρα.

Η προοδευτική συμμαχία και οι σκηνές από έναν προαναγγελθέντα γάμο

Οι επόμενοι μήνες θα μοιάζουν με rehearsal dinner. Όλοι θα δοκιμάσουν κουστούμια, ιδέες, προτάσεις συνεργασίας. Μόνο που ο γάμος –αν γίνει– δεν θα είναι ρομαντικός. Θα είναι Marriage Story , με συμβιβασμούς, υποσχέσεις, και μετά από λίγο, διαφωνίες για την επιμέλεια των ποσοστών.

Η Λούκα έκανε την αρχή. Το ΙΝΕΡΠΟΣΤ θα συνεχίσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ περιμένει. Ο Τσίπρας παρακολουθεί. Η Ζωή αμφιταλαντεύεται. Ο Στέφανος… φωτογραφίζεται. Και το ΠΑΣΟΚ; Το ΠΑΣΟΚ κοιτά από απόσταση, αναρωτώμενο αν προλαβαίνει τον δεύτερο κύκλο του Game of Thrones – πριν του κλέψουν και τον τίτλο.

• Αντώνης Σαμαράς
• Νέα Δημοκρατία
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής