Κρείττον του λαλείν το σιγάν*, κύριε Κύρτσο.

Ο ευρωβουλευτής της ΝΔ και παλιό στέλεχος της γαλάζιας πτέρυγας της μπλε παράταξης, που σε κάποια σημεία της γίνεται σκούρα μπλε, Γιώργος Κύρτσος, επανήλθε με νέα δήλωση του μέσα από το twitter λέγοντας  ξεκάθαρα ότι είναι «κομμένος» από την ΕΡΤ.

Όπως αναφέρει, ο λόγος που πιστεύει ότι συμβαίνει αυτό είναι η συχνή κριτική που ασκεί στον τρόπο διαχείρισης ποικίλων καταστάσεων από την πλευρά της κυβέρνησης, όπως, μεταξύ άλλων, η πανδημία, η -κατά περιπτώσεις- αστυνομική αυθαιρεσία, η πρόσφατη αποφυλάκιση Πατέλη κ.α..

Ένα εύκολα εξαγώγιμο συμπέρασμα, με κριτήριο τα ειδικά αλλά και γενικά δεδομένα που θέλουν να προσεγγίσουν την μεγάλη εικόνα και όχι τη μικρή -οι περισσότεροι μέσα μας γνωρίζουμε τι είναι δημοκρατικό και τι όχι, σαν μια σύμφυτη γνώση- είναι πως ρέπουμε, όχι σε μία αντιδημοκρατική κατάσταση, αλλά σε μία κατάσταση-εχθρό της δημοκρατίας.

Ναι μεν, αλλά. Γνωρίζουμε πράγματι τι είναι δημοκρατικό και τι όχι; Η απάντηση είναι δύσκολη κυρίως γιατί ο ορισμός της δημοκρατίας χρήζει επιστημολογικής αποσαφήνισης και κατά συνέπεια, συμφωνίας. Παρότι το να δοθούν κάποιοι ορισμοί και στην πορεία να συμπτυχθούν σε έναν είναι κάτι που θα μπορούσε μεν να συμβεί αλλά θα ήταν βιολογικά χρονοβόρο, μπορούν να δοθούν κάποιοι αφορισμοί σε σαφώς λιγότερο χρόνο. Μπορεί να μην συμφωνήσουμε τι είναι δημοκρατία και που βρίσκονται οι αντικειμενικοί τόποι που απαντάται, θα συμφωνήσουμε όμως τι δεν είναι δημοκρατία και που βρίσκονται εκείνοι οι αντικειμενικοί τόποι όπου δεν απαντάται.

Η επανάσταση διαρκεί για όσο διαρκεί η επανάσταση, κάποια στιγμή κάποιος θα επικρατήσει και θεσμοί θα πρέπει να προκύψουν, αναπόφευκτα: η κοινωνική ελευθερία χρειάζεται ένα πλαίσιο ασφάλειας.

Δηλαδή: για να επιτευχθούν οι «αφορισμοί» της δημοκρατίας καλό θα είναι να τους διερευνήσουμε μέσα σε ένα ιδεατό πλαίσιο, ένα πλαίσιο όπου όλα μπορούν να συμβούν αλλά τίποτα να μας βλάψει. Γιατί σε κάθε άλλη περίπτωση το συμπέρασμα παραπάνω είναι ψευδές, δεν τείνουμε δηλαδή προς ένα αντιδημοκρατικό μοντέλο, κάθε άλλο μάλιστα, ελέω θεού πορευόμαστε όπως η μοίρα μάς ορίζει… Το Ιράν έχει ισλαμική δημοκρατία, το Αφγανιστάν έχει ισλαμική δημοκρατία, η Σομαλία έχει φονταμενταλιστική (sic) δημοκρατία, η Νικαράγουα έχει προεδρική δημοκρατία, ο πλανήτης γενικά έχει δημοκρατία. Όχι. Ακριβώς επειδή τις λέμε δημοκρατίες -γιατί πως αλλιώς να τις πούμε- σημαίνει ότι ο Αφορισμός της δημοκρατίας είναι αναγκαίο να συμβεί σε ένα «εργαστηριακό» περιβάλλον.

Είναι αναπότρεπτο από γενιά σε γενιά να μεταλλάσσεται η έννοια των λέξεων και σχεδόν απονενοημένο να αναζητά κανείς το νόημα μέσα σε ένα σώμα που προκειμένου να μένει ζωντανό πρέπει διαρκώς να αλλάζει, όπως είναι το ολοζώντανο σώμα της γλώσσας μέσα από την οποία πράττουμε γιατί μέσα σε αυτή σκεφτόμαστε, είπαμε όμως παραπάνω πως οι περισσότεροι ξέρουμε μέσα μας τι δεν είναι -ή τι είναι- δημοκρατία.

Και άντε ορίσαμε τι δεν είναι δημοκρατία. Τι θα αλλάξει; Θα ξαναπροσκαλέσει η ΕΡΤ τον Κύρτσο; Ή θα πάψει αυτός που «έτσι έμαθε» να παρκάρει σε ράμπες αναπήρων γιατί «βιάζομαι φίλε»; Θα σταματήσει ο παντοπώλης να βάζει καφάσια στο δρόμο; Θα πάψει το πριν να αντιστέκεται στο μετά; Άντε και γίνονται αυτά, μετά τι; Θα σταματήσουν το σουλάτσο οι αυτόκλητοι εκδικητές και οι εισαγγελείς θα αρχίσουν να επεμβαίνουν σε υποθέσεις χρηματισμού πολιτικών; Θα αρχίσει η εκάστοτε κυβέρνηση να ασκεί ανθυγιεινή κριτική στον εαυτό της και η εκάστοτε αντιπολίτευση να ασκεί στην κυβέρνηση υγιή κριτική; Άντε γίνονται ΚΑΙ αυτά, ύστερα; Θα ξεκινήσουν οι Ροβεσπιέροι να βάζουν στην -ίδια για όλους- τυφλή ζυγαριά της δικαιοσύνης τους ιδιοκτήτες τραπεζών και τους low-profile πελάτες των κόκκινων δανείων; Θα σταματήσουν οι μπαμπάδες να φοβούνται μη βγει ο γιος τους τρανς; θα σταματήσει ο στιγματισμός των περιθοριοποιημένων; Θα σταματήσει το περιθώριο; Θα σταματήσουν οι γυναικοκτονίες; Και άντε ΚΑΙ γίνονται ΚΑΙ όλα αυτά. Θα σταματήσει η εξουσία να διαφθείρει;

Ζούμε καιρούς όπου όλα είναι στο μεταίχμιο. Ο κόσμος για τον οποίο μας μεγάλωσαν δεν υπάρχει πια κι εμείς προσπαθούμε να πορευτούμε με εργαλεία που όσο χρήσιμα κι αν υπήρξαν κάποτε πλέον δεν έχουν καμία λειτουργική αξία. Και κανείς δεν έρχεται να μας πει πως η ιστορία γράφεται από το μέλλον ή ακόμη καλύτερα πως η ιστορία γράφεται από αυτούς που έχουν χαρτί και μελάνι ή κεφάλαιο ικανό να καλύψει τα εκτυπωτικά έξοδα. Πρέπει κι αυτό να το βρούμε μόνοι μας.

Συνεπώς, καταθέτω τους δικούς μου αφορισμούς της δημοκρατίας. Αυτά που εγώ πιστεύω ότι δε συνιστούν μια δημοκρατία, τις πεποιθήσεις μου στο τι δεν είναι μια δημοκρατία μιας και αυτό το θέμα πιάσαμε.

Τα μονοπώλια δεν είναι δημοκρατία. Η φίμωση του Τύπου δεν είναι δημοκρατία. Η φίμωση των πολιτών δεν είναι δημοκρατία. Οι βιολογικές, φυλετικές, κοινωνικές ανισότητες δεν είναι δημοκρατία. Οι ταξικές ανισότητες δεν είναι δημοκρατία. Τα κάτω του μετρίου αντανακλαστικά της δικαιοσύνης δεν απαντώνται σε μια δημοκρατία.

Οπότε κύριε Κύρτσο, έτσι όπως έχουν τα πράγματα σε αυτήν τη πολιτισμένη κοινωνία, κρείττον του λαλείν το σιγάν. Όπως για πολλά πολλά άλλα παραλλάχθηκε κι εδώ το νόημα. Εις υγεία.

Συμπέρασμα

Η δημοκρατία είναι αυτή που είναι γιατί εμείς είμαστε αυτοί που νοηματοδοτούμε το σώμα της γλώσσας και για να ήταν η δημοκρατία κάτι άλλο θα έπρεπε εμείς να ήμασταν κάποιοι άλλοι. Και δεν είμαστε. Όχι σε αυτή τη στιγμή της ιστορίας τουλάχιστον.

Προτεινόμενη λύση

Λίγες ώρες πριν κλείσω τα 34, αυθεντικό παιδί της Generation X, τρέφω μέσα στις πολλές μία ακόμη πίστη. Την πίστη μου στην ελληνική δικαιοσύνη και στο άμεμπτο μιας κρίσιμης μειονότητας των λειτουργών της.

*Κρείττον του λαλείν το σιγάν: (αρχαία παροιμία) Η σιωπή είναι προτιμότερη από την ομιλία

• Γιώργος Κύρτσος
• Δημοκρατία
• Νίκος Φυτάς