Κύπρος 1974, Κούρδοι 2019, η Ελλάδα πότε;

Στη Συρία, σήμερα, βλέπουμε ξανά έναν πόλεμο να μαίνεται μπροστά στις οθόνες της τηλεόρασης και των υπολογιστών μας.

Πλέον και ο πόλεμος είναι ένα «θέαμα» ανοίγοντας το Facebook, το Twitter και το Youtube, έχεις τη δυνατότητα να τον παρακολουθήσεις σε ζωντανό χρόνο.

Η σκηνοθεσία έχει βελτιωθεί για να είναι εύκολη η παρακολούθηση και με παράπλευρη απώλεια να μάς έχουν κάνει να τον συνηθίσουμε τόσο, που είμαστε πλέον ικανοί να το κάνουμε ατάραχοι από τον καναπέ μας.

Ο τρόπος κάλυψης έχει αλλάξει αλλά οι επιπτώσεις του πολέμου παραμένουν οι ίδιες, το αίμα, ο πόνος και η προσφυγιά.

Τις τελευταίες μέρες στριφογυρίζει στο μυαλό μου, με αφορμή την εισβολή στη Συρία του Ερντογάν και το δράμα των Κούρδων πόσο εύκολα ξεχνάμε και πως ο «σφαγέας» μπορεί να συνεχίζει χωρίς καμία επίπτωση το σχέδιο του.

Καμία μεγάλη δύναμη ή διεθνής οργανισμός δεν παρενέβη αποφασιστικά προς την πλευρά της Τουρκίας για να της υποδείξουν ότι δεν είναι δυνατόν να συνεχίζει μια συμπεριφορά ταραξία και παραβάτη του Διεθνούς Δικαίου.

Με νωπές τις μνήμες και ανεπούλωτα τα τραύματα οι παραλληλισμοί και οι ομοιότητες της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974 και της επιχείρησης «Πηγή Ειρήνης» στη Βόρεια Συρία από την Άγκυρα, έρχονται αναπόφευκτα και γίνονται αντικείμενο έντονης συζήτησης. Και το ερώτημα είναι η Κύπρος το 1974, οι Κούρδοι 2019, η Ελλάδα πότε; Ή μήπως και φόβος…

Η στρατηγική της Τουρκίας είναι ίδια σε όλες τις περιπτώσεις, αμφισβήτηση εθνικής κυριαρχίας και διεθνούς δικαίου και με διάφορα προσχήματα στρατιωτική επέμβαση και εισβολή.

Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος, Μάικ Πενς, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του στην Άγκυρα ανακοίνωσε πως η Τουρκία θα αναστείλει για πέντε ημέρες τη στρατιωτική της επίθεση στη βόρεια Συρία και θα την τερματίσει μετά την αποχώρηση των κουρδικών δυνάμεων από αυτήν την περιοχή, κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου. Το μεγάλο ερώτημα είναι κατά πόσον οι Τούρκοι θα τηρήσουν την εν λόγω συμφωνία ή αν θα πράξουν ό,τι έκαναν στην Κύπρο το 1974.

Και φυσικά για πόσο θα κατέχουν παράνομα ξένο έδαφος; Γιατί στην Κύπρο πέρασαν 45 χρόνια!

Είναι ξεκάθαρο όσο και αν θέλουμε να μην το πιστέψουμε ή να βρούμε δικαιολογίες, το μήνυμα που έρχεται από τη Συρία, ότι δηλαδή ο Ερντογάν μπορεί να κάνει κυριολεκτικά ό,τι θέλει να παίζει και με τη Ρωσία, αλλά και με τις ΗΠΑ, θα έπρεπε να ενεργοποιεί σειρήνες κινδύνου σε Ελλάδα και Κύπρο.

Και προσέξτε δεν είναι μόνο ο Ερντογάν, μην πέσουμε στην παγίδα των προσώπων, είναι η Τουρκία και ο επεκτατισμός της.

Διότι, εάν η Τουρκία μπορεί να εκβιάσει τη διεθνή κοινότητα κάνοντας ότι γουστάρει στο μέτωπο της Συρίας, και αυτό μάλιστα σε βάρος συμμάχων όπως είναι οι Κούρδοι χωρίς τους οποίους δεν θα είχε ποτέ συντριβεί το ISIS, τότε γιατί η Άγκυρα να μην σκεφτεί με τον ίδιο τρόπο και στο Αιγαίο -όπου ούτως η άλλως διεκδικεί υπό μορφή γκρίζων ζωνών- ή στην Ανατολική Μεσόγειο και την κυπριακή ΑΟΖ;

Δεν είναι τα προσωπικά παρανοϊκά σχέδια του Ερντογάν αλλά στρατηγικός στόχος με μακροπρόθεσμη προοπτική για την Τουρκία, άλλωστε το σχέδιο «Γαλάζια Πατρίδα» μπορεί να είναι μια εκδοχή που εμφανίζεται σήμερα αλλά το δόγμα έρχεται από παλιά. Η Τουρκία και στην περίπτωση των Ιμίων υποστηρίζει την αντίληψη περί «ζωτικού χώρου» που χρησιμοποίησαν και οι Ναζί. Ποιοι εμποδίζουν την υλοποίηση αυτού τουρκικού σχεδιασμού; Οι Έλληνες και οι Κούρδοι.

Προφανώς και τα μηνύματα έρχονται από παντού, από τη Ρόδο όπου παρευρέθη στο Διεθνές Φόρουμ “Διάλογος Πολιτισμών” ο Ρώσος πρέσβης Βλαντίμιρ Τσίζοφ και απηύθυνε προειδοποίηση προς την Ελλάδα ότι οι ΗΠΑ ενδέχεται να την εγκαταλείψουν όπως ακριβώς συνέβη με τους Κούρδους.

Επομένως η επίκληση του Δικαίου ή των συμμαχιών δεν είναι αρκετά και τα παραδείγματα βρίσκονται τόσο κοντά μας.

Βρισκόμαστε σε μια εποχή αστάθειας και αναθεωρητισμού, οι εξελίξεις στη ΣΥΡΙΑ, η στάση των ΗΠΑ και η επιστροφή της Ρωσίας στο γεωπολιτικό παιχνίδι της Μέσης Ανατολής. Τη ώρα που η Ευρώπη φαντάζει αδύναμη και χωρίς συνοχή να παρακολουθήσει ή να επέμβει στις εξελίξεις. Για την Αγγλία τι να πει κανείς, η άλλοτε ισχυρή Μεγάλη Βρετανία έπεσε στα βράχια του Brexit.

Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι παρά τις ισχυρές συμμαχίες είμαστε μόνοι μας σε έναν κόσμο πολύπλοκο.

Επομένως είναι η ώρα για εθνική συνεννόηση και παραμερισμό των όποιων διαφορών καθώς δεν υπάρχουν περιθώρια για κομματικούς διχασμούς. Θα πρέπει οι πολιτικοί ηγέτες της χώρας να διαβάσουν σωστά τις εξελίξεις και να ετοιμάσουν τη χώρα για τις προκλήσεις που έρχονται. Η οποιαδήποτε κρίση αν αντιμετωπιστεί με σχέδιο και εθνική ενότητα μπορεί να εξελιχθεί σε ευκαιρία.

Η κρίσιμη επιδίωξη όλων των πολιτικών δυνάμεων θα πρέπει να είναι η συνεννόηση στα θέματα εξωτερικής πολιτικής και η χάραξη μιας εθνικής γραμμής.