Μαρία Καρυστιανού: Όταν ο σκοταδισμός έβγαλε την προβιά και έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο

Υπήρξε μια σιωπηρή συμφωνία, σχεδόν ιερή, ανάμεσα στην ελληνική κοινωνία και τη φιγούρα της Μαρίας Καρυστιανού. Υποκλίθηκα, όπως και η πλειοψηφία των συμπολιτών μας, μπροστά στο δυσβάσταχτο πένθος της μητέρας-σύμβολο της τραγωδίας των Τεμπών. Ακόμα και όταν ο λόγος της φλέρταρε με τον λαϊκισμό ή όταν οι πολιτικές της βλέψεις γίνονταν διακριτές πίσω από την ομίχλη της τραγωδίας, η ανοχή ήταν δεδομένη. Σεβασμός στον πόνο, είπαμε. Και σωπάσαμε. Και ακόμα περιμένουμε. Και ακόμα βλέπουμε τους αρμόδιους να μην γνωρίζουν πώς έλαβε χώρα το περιβόητο μπάζωμα στα Τέμπη.

Όμως, η σημερινή ημέρα σηματοδοτεί την αλλαγή σελίδας. Η ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΣ κυρία Καρυστιανού απασφάλισε, όχι ως πενθούσα μητέρα, αλλά ως πολιτικός παράγοντας που κομίζει το «νέο», το οποίο όμως μυρίζει ναφθαλίνη… και λιβάνι. Η πρότασή της να τεθεί σε «δημόσια διαβούλευση» το θεμελιώδες, κατοχυρωμένο και πανανθρώπινο δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση, αποκαλύπτει ένα πρόσωπο βαθιά συντηρητικό έως και θεοκρατικό. Δεν στέκομαι καν στο τι ανέφερε στη συνέντευξη στο OPEN, γιατί τέτοιες θέσεις τον 21ο αιώνα είναι επικίνδυνες. Και μόνο που αναφέρονται και στη συνέχεια τις αναπαράγουμε.

Και η μπάλα κυλάει και οι κάλπες στήθηκαν και ξαναστήθηκαν. Στην Ελλάδα του μέλλοντος, αφού η αυτοδιάθεση του σώματος θα μπορούσε να γίνει θέμα πλειοψηφίας και κοινωνικού διαλόγου, γιατί να μην κάνουμε και ένα δημοψήφισμα για τις προγαμιαίες σχέσεις; Γιατί να μην ψηφίσουμε για το αν οι γυναίκες πρέπει να εργάζονται ή να μένουν στην κουζίνα; Ακούγεται εξωφρενικό, κι όμως, αυτή είναι η κερκόπορτα που άνοιξε σήμερα

Ας κοιτάξουμε για λίγο προς τη Δύση, εκεί που υποτίθεται ότι ανήκουμε. Σε μια χώρα κοσμική, όπως η Γαλλία, είναι ταμπού να αναφέρεται κανείς στον διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας, ο οποίος έλαβε χώρα το μακρινό 1905. Πέρασαν 120 χρόνια, φίλε αναγνώστη. Εκατόν είκοσι χρόνια προόδου και αγώνων για να θεωρούνται κάποια πράγματα αυτονόητα.

Εδώ όμως, στην Ελλάδα του 2026, μοιάζουμε παραδομένοι σε ήρωες, «φωτεινούς» ή σκοτεινούς. Άλλοτε μυθικούς, όπως ο λύκος στα παραμύθια που φοράει την προβιά της γιαγιάς (ή του προβάτου) για να ξεγελάσει την Κοκκινοσκουφίτσα, και άλλοτε απόλυτα πραγματικούς. Σωτήρες που έρχονται να μας «λυτρώσουν» από τις αμαρτίες της νεωτερικότητας, επαναφέροντας διλήμματα που έχουν απαντηθεί από την ιστορία.

Η απογοήτευση δεν έγκειται στην πολιτική διαφωνία, αλλά στην ψευδαίσθηση που κατέρρευσε. Το πρόσωπο του αγώνα για τη δικαιοσύνη δεν κοιτάζει μπροστά, αλλά πολύ πίσω. Σίγουρα κάπου μακριά, η Μαρίν Λεπέν και η Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν χειροκροτούν αυτάρεσκα. Γιατί στη νέα δυστοπία στην οποία καλούμαστε να ζήσουμε, κεκτημένα δικαιώματα ενδέχεται να μπουν στην κληρωτίδα της «κοινής γνώμης». Ζωή σε λόγου μας λοιπόν, και κουράγιο. Γιατί σίγουρα θα το χρειαστούμε εμείς, και ακόμα περισσότερο, όλα τα κορίτσια εκεί έξω. Κάθε γιαγιά, κάθε μάνα, κάθε κόρη, κάθε άνθρωπος.

• Μαρία Καρυστιανού