Μελέτη: Η Αφροδίτη ίσως να είχε φυσικό δορυφόρο τον οποίο «κατάπιε»

Νέα μελέτη αστροφυσικών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, στο Ρίβερσαϊντ, εκτιμά ότι η Αφροδίτη ενδέχεται να είχε στο παρελθόν φυσικό δορυφόρο, τον οποίο όμως δεν μπόρεσε να διατηρήσει.

Όπως σημειώνετια, η εξαιρετικά αργή περιστροφή του πλανήτη θα μπορούσε να έχει οδηγήσει το υποθετικό φεγγάρι σταδιακά προς την επιφάνειά του, μέχρι την τελική σύγκρουση και απορρόφησή του.

Η έρευνα δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «The Astrophysical Journal» και προσθέτει μία νέα εξήγηση στο ερώτημα γιατί η Αφροδίτη, ο δεύτερος πλησιέστερος πλανήτης στον Ήλιο και ένας κόσμος με παρόμοιο μέγεθος, μάζα και εσωτερική δομή με τη Γη, δεν διαθέτει φυσικό δορυφόρο.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν υπολογιστικά μοντέλα βασισμένα στη φυσική των πλανητών και προσομοίωσαν τη βαρυτική συμπεριφορά υποθετικών δορυφόρων διαφορετικών μεγεθών γύρω από την Αφροδίτη. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, όλοι οι δορυφόροι που εξετάστηκαν θα ακολουθούσαν τελικά πορεία σύγκρουσης με τον πλανήτη.

Η αργή περιστροφή της Αφροδίτης

«Αν είχε φεγγάρι —και είναι πιθανό ότι κάποια στιγμή είχε— δεν θα μπορούσε να το διατηρήσει. Αυτό το φεγγάρι θα είχε συντριβεί πάνω στον πλανήτη μέσα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα» δήλωσε, στο Reuters, ο αστροφυσικός, Στίβεν Κρέιν, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.

Η ανάλυση επικεντρώθηκε στη δυναμική που διέπει το σύστημα Γης-Σελήνης και κατέληξε ότι η ταχύτητα περιστροφής ενός πλανήτη αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την εξέλιξη της τροχιάς ενός δορυφόρου.

Η Αφροδίτη χρειάζεται 243 γήινες ημέρες για να ολοκληρώσει μία περιστροφή γύρω από τον άξονά της, χρονικό διάστημα που είναι ελαφρώς μεγαλύτερο από το έτος της, δηλαδή τον χρόνο που απαιτείται για μία πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο.

Αντίθετα, η Γη ολοκληρώνει μία περιστροφή σε 24 ώρες, περισσότερο από 200 φορές ταχύτερα από την Αφροδίτη, σύμφωνα με τον Κρέιν.

Στη Γη, η μεταφορά ενέργειας από την ταχύτερη περιστροφή του πλανήτη ωθεί τη Σελήνη προς τα έξω. Ο φυσικός δορυφόρος της Γης απομακρύνεται με ρυθμό περίπου 4 εκατοστών τον χρόνο, μέτρηση που έχει καταστεί δυνατή μέσω των καθρεφτών που τοποθέτησαν στη σεληνιακή επιφάνεια οι αστροναύτες της αποστολής Apollo 11 το 1969.

Πότε θα μπορούσε να χάθηκε το φεγγάρι

Κατά τον Στίβεν Κρέιν, αν συνέβη μια τέτοια σύγκρουση στην Αφροδίτη, είναι πιθανό να έγινε μέσα στο πρώτο δισεκατομμύριο χρόνια της ιστορίας της. Ο πλανήτης, όπως και το υπόλοιπο ηλιακό σύστημα, έχει ηλικία περίπου 4,5 δισεκατομμυρίων ετών.

Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι η Αφροδίτη διέθετε πράγματι δορυφόρο. Προγενέστερες θεωρίες υποστήριζαν είτε ότι δεν απέκτησε ποτέ φεγγάρι είτε ότι ένας πιθανός δορυφόρος καταστράφηκε έπειτα από σύγκρουση με άλλο ουράνιο σώμα.

Οι επιστήμονες θεωρούν πάντως απίθανο ότι η Αφροδίτη διέφυγε στα πρώτα στάδια της δημιουργίας της από μεγάλες συγκρούσεις με πρωτοπλανήτες. Μια αντίστοιχη πρόσκρουση θεωρείται ευρέως ότι οδήγησε στον σχηματισμό της Σελήνης της Γης.

Στις απαρχές του εσωτερικού ηλιακού συστήματος, μεγάλα βραχώδη σώματα κινούνταν με υψηλές ταχύτητες και συγκρούονταν συχνά. Η Αφροδίτη, λόγω της θέσης της πιο κοντά στον Ήλιο, πιθανότατα βίωσε περισσότερες τέτοιες συγκρούσεις σε σύγκριση με τη Γη.

Γιατί η Αφροδίτη παραμένει στο επίκεντρο της έρευνας

Η Αφροδίτη αποκαλείται συχνά «δίδυμη αδελφή» της Γης, καθώς είναι βραχώδης πλανήτης και ελαφρώς μικρότερη από αυτήν. Οι σημερινές συνθήκες της, ωστόσο, διαφέρουν ριζικά: η πυκνή και τοξική ατμόσφαιρά της έχει προκαλέσει ανεξέλεγκτο φαινόμενο θερμοκηπίου.

Η θερμοκρασία στην επιφάνεια του πλανήτη μπορεί να φτάνει έως τους 471 βαθμούς Κελσίου, επίπεδο αρκετά υψηλό ώστε να λιώσει ο μόλυβδος. Η Αφροδίτη είναι επίσης το τρίτο λαμπρότερο αντικείμενο που παρατηρείται από τη Γη, μετά τον Ήλιο και τη Σελήνη.

Η μελέτη της παραμένει κρίσιμη για την κατανόηση της εξέλιξης των βραχωδών πλανητών, της ιστορίας της Γης και των πιθανών μελλοντικών μεταβολών στο κλίμα ενός πλανήτη με παρόμοια βασικά χαρακτηριστικά.

• Αφροδίτη
• δορυφόρος
• μελέτη
• σύγκρουση