Μετά την Ανάσταση, ήρθαν και οι «θαύματοπαροχές» Μητσοτάκη – Ο Ευριπίδης και οι έντεκα (και βάλε) – Αρνί της… Ρουμανίας – Καλημέρα σας, είμαι ο Ανδρουλάκης και θα σας… σώσω

Υπερπλεόνασμα, υπεραπόδοση και υπερπαροχές σε ρυθμό… Μπένι Χιλ – Μόνο που στο τέλος γελάνε οι μικρομεσαίοι (από τα νεύρα τους).

Act I – Μετά την έβδομη μέρα, έδωσε και ο Κυριάκος…

Ξαφνικά, σαν να σείστηκε ο βράχος μπροστά από το πολιτικό μνήμα των δημοσκοπήσεων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναστήθηκε επικοινωνιακά και άρχισε να μοιράζει δώρα. Όχι, δεν είναι Χριστούγεννα. Πάσχα είναι. Και οι 250άρες στους χαμηλοσυνταξιούχους, μαζί με την επιστροφή ενοικίου για τους ευάλωτους, έρχονται όχι από πολιτική ευαισθησία αλλά από την κόκκινη γραμμή των 25% στις τελευταίες μετρήσεις. Ο πρωθυπουργός, που βλέπει τον Σεπτέμβριο και τη ΔΕΘ να πλησιάζει με άρωμα… εναλλακτικών δελφίνων, αποφασίζει να μοιράσει την «αυθονία» των 11,4 δις ευρώ υπερπλεονάσματος – ή αλλιώς, των εσόδων από ΦΠΑ, φόρους στα καύσιμα και ψιλικατζίδικα που σταυρώνονται για να μη χρεοκοπήσουν.

Act II – Η επιστροφή του «ρεαλισμού»: Παροχές ναι, μειώσεις φόρων όχι

Ο άνθρωπος που μας έλεγε ότι δεν υπάρχουν λεφτόδεντρα, τώρα κάνει το δέντρο, «παροχές» και το κόβει σε φέτες. Ένα ενοίκιο πίσω για τους ευάλωτους, 250 ευρώ για χαμηλοσυνταξιούχους και μια υπόσχεση για το Νοέμβριο και μετά τις πρόωρες εκλογές του Οκτωβρίου; Σα να λέμε, το φθινόπωρο των θαυμάτων. Και κάπου εκεί, ο Κωστής Χατζηδάκης χειροκροτεί με το ίδιο πάθος που κατέθετε προσχέδια για τον κατώτατο μισθό, ενώ έχει βάλει στο στόχαστρο και τον τελευταίο αυτοαπασχολούμενο που έστειλε e-τιμολόγιο στις 4:58 το απόγευμα. Οι μικρομεσαίοι, αυτοί οι αιμοδότες του κρατικού ταμείου, που πληρώνουν κάθε φόρο, άμεσο και έμμεσο, δεν είδαν ούτε μισό ευρώ πίσω. Αντί γι’ αυτό, είδαν το κράτος να επενδύει… στην ελπίδα του να «περάσει η μπόρα» ως το καλοκαίρι. Ή, όπως θα έλεγε ο Φρανσουά Μιτεράν: «Όταν δεν μπορείς να λύσεις ένα πρόβλημα, μοίρασέ το. Όταν δεν μπορείς να μοιράσεις, μοίρασε λεφτά».

Act III – Το πολιτικό μπακαλοτέφτερο

Το σενάριο επαναλαμβάνεται με μια φθαρμένη δραματουργία. Μια κυβέρνηση που εισπράττει «κατά λάθος» υπερπλεόνασμα, ένα επικοινωνιακό φορτηγό που πουλάει «φροντίδα», και ένας λαός που έχει την ίδια έκφραση στο πρόσωπο από το 2010: απορία, ειρωνεία, δυσπιστία. Και κάπου εκεί, στο βάθος, ένας πολιτικός χρόνος που στενεύει, μια κοινή γνώμη που βράζει, και ένα δίλημμα που σιγοψήνεται – Κυριάκος ή χάος; Μόνο που αυτή τη φορά, το χάος έχει περισσότερους πελάτες στο λογιστήριο. Όπως έλεγε και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, «σε καιρούς κρίσης, καλύτερα να λες την αλήθεια. Όχι γιατί είναι ηθικό. Αλλά γιατί δεν θα μπορέσεις να καλύψεις το ψέμα για πολύ».

Η κυβέρνηση κάνει επανεκκίνηση με τη μίζα σπασμένη, οι βουλευτές επιστρέφουν με σφιγμένα δόντια, και ο Κυριάκος εύχεται η επόμενη φωτιά να μην είναι πολιτική.

Δύσκολοι καιροί για σοβαρή αντιπολίτευση…

Αν διαβάσετε τις πρόσφατες δηλώσεις του κ.Τσουκαλά, εκπροσώπου Τύπου του ΠΑΣΟΚ, θα διαπιστώσετε ότι δεν εξαντλείται σε στείρο καταγγελτισμό, αλλά η κριτική του για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης συνοδεύεται από συγκεκριμένες βελτιωτικές προτάσεις(π.χ. για τη στέγαση), αλλά και από αναγνώριση των θετικών σε κάποιες κυβερνητικές επιλογές.

Μιλάμε για σοβαρή αντιπολίτευση που δεν έχει καμία σχέση με τον τρόπο που αντιπολιτεύονται ο Βελόπουλος, η Ζωή, ο ΣΥΡΙΖΑ κ.α. Κι όμως, το ΠΑΣΟΚ υποχωρεί δημοσκοπικά, ενώ η Ελληνική Λύση και η Πλεύση Ελευθερίας, ειδικά αυτή, σκίζουν.

Καλά, για τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά που βρίσκονται στο δημοσκοπικό υπόγειο, ο,τι αρνητικό και να πείς, δίκιο θα ΄χεις. Εδώ ο κόσμος καίγεται, κι αυτοί είτε κραυγάζουν είτε διυλίζουν τον κώνωπα με τα εσωτερικά του…μετώπου της Αριστεράς.Βαριέσαι και να διαβάζεις…

Τέλος πάντων, τι φταίει και το ΠΑΣΟΚ της σοβαρής, δημιουργικής κριτικής χάνει συνεχώς πόντους και βλέπει την πλάτη της Ζωής; Γιατί βυθίζεται σε τέλμα που μπορεί να αποδειχθεί θανάσιμο;

Δεν το ευνοεί η εποχή της υψηλής καταγγελτικής έντασης και της θεματικής μονοκαλλιέργειας (Τέμπη), τουλάχιστον μέχρι τώρα; Αδυνατεί ο Ανδρουλάκης να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του ρόλου, παρ΄ότι εμφανίζεται βελτιωμένος;

Μήπως φταίει η εσωκομματική γκρίνια και τα «σιγανά ποταμάκια» που δεν γουστάρουν τον Ανδρουλάκη και εποφθαλμιούν τη θέση του; Μήπως όλα αυτά μαζί;

Δεν ξέρουμε, τι να σας πούμε. Ας το δούν οι ίδιοι εκεί στην Χαριλάου Τρικούπη κι ας πράξουν τα δέοντα…

Act I – Επιστροφή στο μέλλον (χωρίς Delorean)

Οι βουλευτές της ΝΔ γύρισαν από τα χωριά τους με δύο πράγματα στις αποσκευές: λαμπριάτικες μυρωδιές και το μαγικό feedback της κοινωνίας. Όχι, δεν τους περίμεναν λουλούδια και κόκκινα αυγά – τους περίμενε η απογοήτευση για τις παροχές που άργησαν, οι τιμές που δεν κατέβηκαν και οι υποσχέσεις που χάθηκαν κάπου ανάμεσα στις αυξήσεις στους ενστόλους και τις νέες φρεγάτες. Ο Μητσοτάκης, προσπαθώντας να επιστρέψει στο παλιό του αφήγημα – εκείνο της πρώτης τετραετίας που έγραφε «σταθερότητα, ανάπτυξη και φρεγάτες» – ξεχνά ότι το σενάριο έχει αλλάξει. Πλέον, το κοινό ψάχνει όχι τον σωτήρα, αλλά το αντίδοτο στον πολιτικό κορεσμό.

«Τα καλύτερα έρχονται» ή πώς να πουλάς μέλλον με δόσεις παρόντος

Η φράση μοιάζει βγαλμένη από το “La La Land” αν το είχε σκηνοθετήσει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Ή από τη σκηνή στο “The Big Short” όπου οι τραπεζίτες διαβεβαιώνουν ότι «όλα θα πάνε καλά» λίγο πριν καταρρεύσει το σύστημα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με το γνωστό επικοινωνιακό του τακτ, μοίρασε το νέο μότο της κυβέρνησης, κάτι μεταξύ εμπνευσμένου TED talk και χαρτομάντιλου στον άνεργο: «Τα καλύτερα έρχονται». Μόνο που αυτή τη φορά, ο λαός δεν έκλαψε· δεν είχε δάκρυα. Τα έχει ξοδέψει για σούπερ μάρκετ, λογαριασμούς και σχολικά.

Το υπερπλεόνασμα των 11,4 δισ. ευρώ είναι η απόδειξη πως η ελληνική κοινωνία δεν ζει· πληρώνει. Έμμεσοι φόροι, ΦΠΑ που τσιρίζει στα ράφια, λογαριασμοί που πονάνε όσο μια ΕΔΕ σε παιδικό σταθμό. Και για αντάλλαγμα; Ένα 250άρι στους χαμηλοσυνταξιούχους – ποσό που καλύπτει περίπου όσο ένα γεύμα οικογενειακό σε ταβέρνα… χωρίς ορεκτικά. Και επιστροφή ενός ενοικίου το Νοέμβριο – δηλαδή Black Friday edition του κράτους πρόνοιας.

II. Τα καλύτερα για ποιον; Ρητορικό ερώτημα. Εκτός κι αν είσαι ΠΑΣΟΚ του 1981

Πίσω από τις παροχές κρύβεται ο γνώριμος εφιάλτης: η πολιτική με το κομπιουτεράκι. Τα μέτρα δεν σχεδιάστηκαν για την τσέπη του πολίτη, αλλά για το εκλογικό χαρτί του Μαξίμου. Δεν είναι ηχηρή προσπάθεια στήριξης· είναι soft-launch του προεκλογικού πακέτου. Όπως έλεγε κι ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ: “Στην πολιτική, τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία. Αν κάτι συμβαίνει, τότε ήταν σχεδιασμένο έτσι.” Και εδώ, δεν υπάρχει τίποτα πιο μελετημένο από την απόπειρα να εξαγοραστεί πολιτικός χρόνος με κοινωνικά επιδόματα.

Ο Κυριάκος, παρότι δηλώνει πως βλέπει τις εκλογές το 2027, έχει ήδη μπει σε mood 2025. Γιατί το χάος δεν του το φέρνει η αντιπολίτευση – του το φέρνει η δημοσκοπική τριβή, η κοινωνική κόπωση και οι 11 ερωτήσεις των βουλευτών του. Το πακέτο των παροχών δεν είναι πολιτική γενναιοδωρία. Είναι ο τρόμος μπροστά σε ένα φθινόπωρο με μισθωτούς στα κάγκελα, μικρομεσαίους στα όρια και μια κοινωνία που δεν ξεχνά, αλλά συγχωρεί μόνο όταν βλέπει ελπίδα. Όχι όταν ακούει «τα καλύτερα έρχονται» και βλέπει μόνο καλύτερεςαυξήσεις στις τιμές.

III. Το πολιτικό déjà vu: Από την “επανίδρυση του κράτους” στο “λίγο ακόμα και φτάνουμε”

Η κυβερνητική αφήγηση θυμίζει τις τελευταίες σεζόν του “Game of Thrones”. Υπερπαραγωγή, δρακογενείς υποσχέσεις, αλλά στο τέλος όλοι θυμούνται μόνο την απογοήτευση. Η Νέα Δημοκρατία παίζει το ίδιο έργο που κάποτε έπαιξε το ΠΑΣΟΚ: παροχές στα τελειώματα, μήπως και μαζέψουμε τα κομμάτια από τη φθορά. Και εδώ κολλάει ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, που έλεγε: «Ένας πολιτικός χρειάζεται την ικανότητα να προβλέπει τι θα συμβεί αύριο, τον επόμενο μήνα και τον επόμενο χρόνο. Και να μπορεί μετά να εξηγήσει γιατί δεν έγινε.»

Αν κάτι είναι σίγουρο, είναι πως οι επόμενοι μήνες θα γεμίσουν με τέτοιες εξηγήσεις. Μέχρι τότε, το «Τα καλύτερα έρχονται» θα ταξιδεύει από το Μαξίμου στα τηλεοπτικά πάνελ σαν το νέο πασχαλινό αρνί επικοινωνίας. Ψημένο, καλοσερβιρισμένο – αλλά τελικά, χωρίς ψαχνό.

Act II – Ο Ευριπίδης και οι έντεκα (και βάλε)

Η νέα μόδα στη ΝΔ λέγεται «κοινοβουλευτικός ακτιβισμός». Κι ενώ το Μαξίμου προσπαθεί να παρουσιάσει τις ερωτήσεις των βουλευτών ως απόδειξη εσωτερικής υγείας, ο Ευριπίδης Στυλιανίδης αποφάσισε να το πάει αλλιώς: με συνεντεύξεις, αιχμές και μεθοδική υπονόμευση στο στυλ «δεν λέω ότι είστε ανίκανοι, αλλά πρέπει να το ξαναδούμε». Η άτυπη ομάδα που ξεκίνησε με 11 ερωτώντες βουλευτές φαίνεται να επεκτείνεται, όχι γιατί κάποιοι ονειρεύονται εσωκομματικό πραξικόπημα, αλλά γιατί όλοι πλέον κρατούν μικρό καλάθι για τις εξαγγελίες του Κυριάκου. Όπως θα έλεγε και ο Λίνκολν: «Μπορείς να κοροϊδεύεις λίγους για πολύ καιρό ή πολλούς για λίγο καιρό. Όχι όμως όλους για πάντα».

Act III – «Όχι άλλη φωτιά, Παναγία μου»

Η αναμονή για το καλοκαίρι προκαλεί περισσότερο άγχος στο Μαξίμου απ’ ό,τι οι δημοσκοπήσεις. Η επίσκεψη στο υπουργείο Πολιτικής Προστασίας, σαν να λέμε «πάμε να δούμε πού θα καούμε φέτος», δεν προμηνύει πολιτική αυτοπεποίθηση αλλά προληπτικό… μεταθανάτιο μνημόσυνο. Οι υπουργοί παλεύουν να κρύψουν την ανησυχία κάτω από στολές επιχειρησιακής ετοιμότητας, οι βουλευτές πασχίζουν να μεταφράσουν τις γκρίνιες των ψηφοφόρων σε «δομικές παρατηρήσεις», κι ο Κυριάκος, σε ρόλο Πίτερ Σέλερς από το «Being There», προσπαθεί να πείσει ότι όλα βαίνουν καλώς – απλώς χρειάζονται… επανεκκίνηση.

Όπως θα έλεγε κι ο Ουίνστον Τσόρτσιλ: «Δεν είναι το τέλος. Δεν είναι καν η αρχή του τέλους. Είναι όμως ίσως το τέλος της αρχής». Και για τη Νέα Δημοκρατία, αυτή η αρχή μοιάζει όλο και περισσότερο με προεκλογική πρόβα… Σεπτεμβρίου.

Αρνί της Ρουμανίας και λόγος της… Ρομποτικής

Το Υπουργείο Ανάπτυξης μάς εξηγεί γιατί το φετινό Πάσχα δεν ήταν ακριβό. Εμείς προσπαθούμε ακόμα να το καταπιούμε.

Το αρνί που δεν έκλαψε ποτέ

Σε ένα σύμπαν παράλληλο, κάπου μεταξύ Excel και Ερμού, το ελληνικό Πάσχα δεν ήταν ακριβότερο. Τουλάχιστον όχι σύμφωνα με το Υπουργείο Ανάπτυξης, που – με στόμφο που θύμιζε την περίφημη «Θεωρία της Σχετικότητας» – μάς εξήγησε πως οι τιμές του αρνιού «είναι στα ίδια επίπεδα με πέρυσι». Βέβαια, η λεπτομέρεια πως φέτος σου πάσαραν ρουμανικό αρνί πιο συχνά κι από διαφήμιση με μπακαλιάρο στη νηστεία, μάλλον δεν θεωρείται ανασταλτικός παράγοντας για το πατροπαράδοτο τραπέζι. Οι ντόπιοι παραγωγοί είδαν την αγορά να γεμίζει με εισαγωγές, οι χασάπηδες τούς πελάτες να ψάχνουν προσφορές στο TikTok, κι εμείς την τσέπη μας να ψάχνει 250 ευρώ από τον Νοέμβριο.

Οι αριθμοί δεν ψεύδονται – απλώς δεν τρώνε αρνί

Πίσω από τα πανηγυρικά δελτία τύπου, η πραγματικότητα είναι πιο «Cinderella Man» και λιγότερο «La La Land». Ναι, η τιμή στο καλάθι παρέμεινε σταθερή – γιατί μπήκαν μέσα 3,20 κιλά από Ρουμανία. Ναι, τα καύσιμα έπεσαν – αλλά δεν είπαμε να ψήσουμε με πετρέλαιο θέρμανσης. Και ναι, η αγορά δεν κατέρρευσε – απλώς έσκυψε το κεφάλι και μονολόγησε όπως ο Τσώρτσιλ: «Ποτέ τόσο λίγοι δεν είπαν τόσο πολλά σε τόσο πολλούς, με τόσο λίγα στη διάθεσή τους». Το φετινό Πάσχα μάς θύμισε πώς είναι να λες «έχουμε φάει και χειρότερα»… και να το εννοείς.

Ανάσταση με επιδότηση – και βλέπουμε

Αντί για δώρο Πάσχα, μας ήρθε μια υπουργική ανακοίνωση γεμάτη υπερηφάνεια και αριθμητική παρηγοριά. Κι ενώ η κυβέρνηση μας λέει «δεν είναι τόσο άσχημα όσο νομίζετε», το καλάθι του νοικοκυριού έχει τόσα κενά, που αν ήταν ταινία θα την έλεγε κανείς «The Hole». Γιατί τελικά δεν είναι το αρνί το πρόβλημα. Είναι πως όταν σου λένε «πάρτε πίσω ένα ενοίκιο τον Νοέμβριο» και «250 ευρώ κάθε χρόνο», ενώ σήμερα σου λείπουν 200 για να πας στο σούπερ μάρκετ, το μόνο που θες να πεις είναι: «Houston, we have a problem». Ή, όπως είπε και ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ: «Το μόνο που έχουμε να φοβηθούμε είναι η τιμή του κιμά το 2025».

Ο Χριστός… Ανέστη, λοιπόν – κι οι τιμές, μαζί Του.

«Το δίλημμα ήταν ψευτο-ερώτηση: Τι χρώμα έχει το χάος;»

Ο Νίκος Ανδρουλάκης βγήκε στην προεκλογική αρένα με τα μπλουζάκια του ΠΑΣΟΚ, ένα χαμόγελο μετρημένο και ένα μότο που θυμίζει περισσότερο “Slumdog Millionaire” παρά “House of Cards”: «Μητσοτάκης ή χάος; Ψευτοδίλημμα!». Εντάξει. Κι όμως, αν το σκεφτείς λίγο βαθύτερα, ο Ανδρουλάκης υπονοεί ότι το χάος το έχουμε ήδη ζήσει – και από Δεξιά και από Αριστερά – οπότε γιατί να το φοβόμαστε; Σαν να λέμε, «αν είναι να καούμε, τουλάχιστον ας είναι με σχέδιο πρόληψης». Κι αυτό, μάλιστα, από τα χείλη του, ακούστηκε μέσα σε Πυροσβεστικό Κλιμάκιο. Πιο μεταφορά, πεθαίνεις (κυριολεκτικά και πολιτικά).

Καλημέρα σας, είμαι ο Ανδρουλάκης και θα σας σώσω

Το ΠΑΣΟΚ κατεβαίνει στη βάση. Κυριολεκτικά. Από τον Σταυρό του δήμου Βόλβης, εκεί που ακόμα θυμούνται την παλιά πράσινη εποχή, ο Ανδρουλάκης μίλησε για… επίδομα επικίνδυνης εργασίας στους πυροσβέστες. Και κάπου εκεί, οι παλιοί του ΠΑΣΟΚ θυμήθηκαν τα ένσημα, τις 120 δόσεις, τον Χασάπη με την μπανάνα και τον Βενιζέλο που είχε πει «εδώ και τώρα προεδρία». Όχι, δεν ξέσπασαν σε χειροκροτήματα. Αλλά σκέφτηκαν ότι τουλάχιστον αυτός δεν τους είπε «να πίνουν λιγότερο γάλα». Ο Νίκος υπόσχεται μέτρα, πρόληψη και… πολιτική αλλαγή. Και είναι τόσο ήπιος που άνετα θα μπορούσε να παίξει ρόλο στον “The King’s Speech”.

Ούτε ψευτοδίλημμα ούτε ψευτοπρόγραμμα – το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ή σχεδόν

Το «θα είμαστε σε κάθε γωνιά της χώρας» θυμίζει το “Mission: Impossible” αλλά με σερβιέτα ΠΑΣΟΚ. Και το «ψευτοδίλημμα» γίνεται το νέο σλόγκαν ενός αρχηγού που πασχίζει να κρατήσει όρθιο ένα κόμμα που το σύστημα το θέλει μπαλαντέρ, η κοινωνία το νοσταλγεί, αλλά οι δημοσκοπήσεις το κοιτάζουν με συγκατάβαση. Και κάπου εκεί μπαίνει κι ο Ανδρουλάκης, λίγο σαν τον «Mr. Smith Goes to Washington», να δηλώσει: «Δεν είμαι με το χάος. Αλλά ούτε με τον Μητσοτάκη. Είμαι με το ΚΙΝΑΛ. Και το λέω όπως είναι: όχι με δραματικό τόνο. Με powerpoint».

• Hard Talks
• Κυριάκος Μητσοτάκης