Μιλώντας στον μαθητή με τη ντουντούκα

Του Παύλου Μαρινάκη*

Το μεσημέρι της περασμένης Δευτέρας ο Υπουργός Παιδείας κ. Γαβρόγλου είχε την ευκαιρία να δει πώς δουλεύει στην πράξη η θεωρία που τόσα χρόνια αυτός και οι ομοϊδεάτες του ευαγγελίζονταν. Το «ρωμαλέο μαθητικό/φοιτητικό κίνημα» που ο Υπουργός Παιδείας προκρίνει ως λύση για πολλά από τα προβλήματα που ταλανίζουν τη Δημόσια Εκπαίδευση τελικά στράφηκε εναντίον του, εισβάλλοντας και καταλαμβάνοντας το γραφείο του.

​Ο κ. Γαβρόγλου θέρισε την ανοχή του ΣΥΡΙΖΑ (κυβερνητικού και αντιπολιτευόμενου) σε φαινόμενα βίας και ανομίας, καθώς και την αποδεδειγμένη προνομιακή μεταχείριση (τύπου Ρουβίκωνα) των «παιδιών που θέλουν απλώς να διαδηλώσουν». Άλλωστε, είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς ότι η γενικότερη αίσθηση ατιμωρησίας που έχουν επιβάλει στο δημόσιο λόγο τα χρόνια της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει αποκτήσει βαθιές ρίζες στον κοινωνικό ιστό της χώρας.

​Προσωπικά, η εικόνα που μου αποτυπώθηκε πιο έντονα είναι, δίχως αμφιβολία, του μαθητή με τη ντουντούκα που, ανεβασμένος πάνω σε γραφείο, φωνάζει συνθήματα και φαίνεται να προπηλακίζει τον Υπουργό. Επειδή λοιπόν ο κ. Γαβρόγλου σύντομα θα είναι παρελθόν, θα ήθελα να απευθυνθώ σε αυτόν τον μαθητή και να του πω χωρίς περιστροφές, και ειλικρινά χωρίς καμία εχθρότητα, τα εξής: Στη φοιτητική μου ζωή είδα πολλούς που βρέθηκαν στο ρόλο σου. Δεν θα πετύχεις τίποτε φωνάζοντας, αναπαράγοντας στείρα τσιτάτα του περασμένου αιώνα, αναμασώντας μια ηττημένη ηθικά και πρακτικά ιδεοληψία, καταλαμβάνοντας δημόσιους χώρους και προσπαθώντας να επιβάλεις αυτό που θεωρείς δίκαιο διά βοής.

​Είπα δεν θα πετύχεις τίποτε; Γράψε λάθος. Θα μπορούσες, αν ήσουν δέκα χρόνια μεγαλύτερος, να είχες γίνει Πρωθυπουργός ή Υπουργός (στη χειρότερη, σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού του Πρωθυπουργού) σε μια χώρα που ξέφευγε σταδιακά από την οικονομική κρίση μέχρι που βυθίστηκε σε μια ακόμη χειρότερη κρίση, μια κρίση η οποία γρήγορα και ολέθρια παρείσφρησε σε κάθε έκφανση της κοινωνίας. Μιας χώρας της οποίας ο πολιτικός προϊστάμενος καλλιεργεί το διχασμό, ταΐζει τον κομματικό του στρατό και όλοι οι υπόλοιποι πληρώνουν το λογαριασμό. Αλλά με αυτήν την προϋπηρεσία ήδη σε πρόλαβαν άλλοι, θέλω να ελπίζω για πρώτη και τελευταία φορά.

​Όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο να το ακούς από εμένα, έχεις χίλια δίκια να είσαι θυμωμένος με το μέλλον που σου προσφέρουν. Αν όμως θέλουμε να αλλάξουμε κάτι, δε θα το πετύχουμε με τη δύναμη του όχλου και τις κραυγές. Θα το πετύχουμε μόνο με σκληρή δουλειά, με επιμονή και κυρίως με συνεργασία και κοινή στόχευση σε ρεαλιστικές λύσεις επί υπαρκτών προβλημάτων. Θα το πετύχουμε με επίγνωση της πραγματικότητας και ουσιαστικές παρεμβάσεις που θα κάνουν διαφορά στην καθημερινότητα, με ριζικές τομές που θα επαναφέρουν βήμα-βήμα την πίστη των Ελλήνων στους θεσμούς, μετά το δηλητήριο της καταστροφικής των τελευταίων ετών. Και κυρίως, θα το αλλάξουμε όλοι μαζί, ανεξάρτητα από τις διαφορές και τις διαφωνίες μας. Γιατί αυτό είναι η Δημοκρατία.

​Εδώ που φτάσαμε, τα περιθώρια είναι δυστυχώς μικρά. Είναι άδικο για τη γενιά μας, πολλώ δε μάλλον για τους ακόμη νεότερους, να υφίστανται τις συνέπειες γεγονότων και καταστάσεων για τις οποίες δεν ευθύνονται. Επιμένοντας, όμως, μοιρολατρικά σε αυτές τις καταστάσεις ή προσπαθώντας να τις ανατρέψουμε με βλαπτικά και ξεπερασμένα μέσα, το βέβαιο είναι ότι δεν κερδίζουμε τίποτε. Ο μόνος τρόπος να αλλάξουμε κάτι προς το καλύτερο είναι να αποδεχτούμε την αναγκαιότητα και να διεκδικήσουμε την ευθύνη μας για την ομαλή, αλλά άμεση αλλαγή, να γίνουμε ενεργό μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος. Να προχωρήσουμε μπροστά, για το αύριο που μας αξίζει. Μαζί δεν σημαίνει στο ίδιο κόμμα, σημαίνει στην ίδια πλευρά της ιστορίας, σε αυτή που δεν αναπολεί το παρελθόν, αλλά που ονειρεύεται και σχεδιάζει το μέλλον. Έλα μαζί μας, λοιπόν.

*Ο Παύλος Μαρινάκης είναι δικηγόρος και Αντιπρόεδρος ΟΝΝΕΔ