Μητροπολίτης Λαρίσης Vs Ιησού Χριστού: Ξερό διπλό!

Με ξέρετε εμένα παιδιά, όπου σταθώ κι όπου βρεθώ αριστερός δηλώνω!
Εντάξει δηλώνω και Παναθηναϊκός (έστω και με Φατίχ Τερίμ, γκαντάμιτ…), αλλά η συγκεκριμένη αδυναμία μου δεν είναι της παρούσης.
Οπότε γυρνάμε στο αριστερός, το ξέρω, το ξέρω τ’ αυτιά σας έχω γανώσει με την ιδεολογία μου. Τι να κάνω, μ’ αρέσει να το λέω, όπως του άρεσε του αλλουνού να τ’ ακούει στην τηλεοπτική διαφήμιση.

Εκείνης που κοιμάται πλάι μου, από την άλλη, της αρέσει να με αποκαλεί χριστιανοκουμμουνιστή. Όχι γιατί τρέχω στις εκκλησίες για προσευχές, ούτε επειδή συντάχθηκα με τη “Νίκη” στην ισότητα του γάμου, αλλά διότι συχνά πυκνά διατυπώνω την άποψη ότι πολλά, πάρα πολλά σωστά είχε πει ο Ιησούς. Προσοχή, ο Ιησούς στη διδασκαλία του, όχι οι υποτιθέμενοι εκπρόσωποί του επί της γης…

Στη διδασκαλία του και στην πράξη του, όπως μας δείχνει και το σχετικό απόσπασμα του Ευαγγελίου:

«Επλησίαζε δε το Πασχα των Ιουδαίων και ανέβηκε ο Ιησούς εις τα Ιεροσόλυμα. Και ευρήκε στο ιερόν, δηλαδή μέσα εις τας αυλάς του ναού, αυτούς που επωλούσαν βώδια και πρόβατα και περιστέρια, όπως επίσης και τους αργυραμοιβούς, που εκάθηντο κοντά εις τα τραπέζια των, δια να ανταλλάσουν τα ξένα νομίσματα των προσκυνητών με εβραϊκά. Και αφού έκαμε φραγγέλλιον από σχοινιά, έβγαλε έξω από την αυλήν όλους και τα πρόβατα και τα βόδια, των δε αργυραμοιβών εσκόρπισε κάτω τα νομίσματα και αναποδογύρισε τα τραπέζια των. Εις εκείνους δε που επωλούσαν τα περιστέρια είπε· “πάρετέ τα από εδώ και μη κάμνετε τον οίκον του Πατρός μου, οίκον εμπορίου”».    

Φραγγέλιο φίλε, “μαστίγιο με ιμάντες στις άκρες των οποίων συνήθως είναι δεμένα βαριά ή αιχμηρά αντικείμενα” που λέει και το Γουίκι. Όπου σε πετυχαίνει να σε σφάζει, όπου σε βρίσκει να σε κόβει λωρίδες. Μ’ αυτό βάρεσε τους εμπόρους ο Ιησούς, όταν είδε ότι το παραείχανε ξεφτιλίσει με τα ντιλερίκια. Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος, δεν γίνεται αλλιώς. Όχι όλες τις φορές, αλλά μερικές φορές είναι απαραίτητο…

Αυτά με τον Ιησού τον βίαιο και πάμε τώρα στον εκπρόσωπό του επί της γης. Στον Μητροπολίτη Λάρισας (συγγνώμη, Λαρίσης), ο οποίος προχθες Κυριακή πραγματοποίησε τρισάγιο για τα 57 θύματα στα Τέμπη, στον τόπο του σιδηροδρομικού εγκλήματος. Και βρήκε την ευκαιρία να μας νουθετήσει, να νουθετήσει τους συγγενείς των αδικοχαμένων δηλώνοντας:
«Να ξέρετε ότι έναν κεκοιμημένο τον τιμάς πολύ με τη σιωπή και την προσευχή, δεν τον τιμάς με τον θόρυβο».

Κι αφού συνέστησε μούγκα στη στρούγκα, πρόσθεσε κερασάκι στην τούρτα κάνοντας και πολιτικό σχόλιο:

«Για άλλη μια φορά η μικροπολιτική έρχεται να καλύψει την ουσιαστική πολιτική, δηλαδή, το πώς θα γίνει  ώστε οι σιδηρόδρομοι να είναι ασφαλείς, οι τόποι μας να είναι τόποι που θα είναι καύχημα μόνο για την ομορφιά τους και δεν θα γίνονται διάσημοι για άλλους λόγους και από εκεί και μετά όλα τα άλλα είναι απλά λόγια. Λόγια που απλά κουράζουν. Τόσα πολλά που δεν νομίζω ότι δικαιώνουν τις ψυχές που έφυγαν».

Κι έρχομαι τώρα εγώ, με το φτωχό μου το μυαλό να ρωτήσω:
Σε ποιόν να πιστέψω;
Στον Ιησού που ύψωσε το φραγγέλιο κόντρα στη βρωμιά και στη σαπίλα ή στον Μητροπολίτη Λαρίσης που απαιτεί σιλάνς για τα 57 θύματα;
Και μια ακόμη ερώτηση:
Τι δουλειά έχει ο ένας με τον άλλον;
Που κολλάει ο προφήτης που φώναξε «ως εδώ», με τον ιερωμένο που μουρμούρισε «νταξ’ μωρέ»;

Ας τα σκεφτόμαστε, ας τα ψάχνουμε κι ας βγάζουμε τα συμπεράσματά μας, ενόψει της αυριανής μέρας, ενόψει των αυριανών συγκεντρώσεων τιμής, μνήμης και οργής για τα Τέμπη. Να είστε εκεί!

• δυστύχημα στα Τέμπη
• Ιησούς Χριστός
• Μητροπολίτης Λαρίσης