Μητσοτάκης και Μελόνι: «Ρώμη, αγάπη μου –αλλά χωρίς Hellenic Train» – «Fight Club ΣΥΡΙΖΑ»: Φάμελλος vs Παππάς – Ζωή vs Στέφανος, ζευγάρι της συμφοράς ή πολιτικό fling; – Ο Τσίπρας όπως ο Μωυσής;

Ο πρωθυπουργός πάει Ρώμη για να συναντήσει την Τζόρτζια Μελόνι με ατζέντα που ξεκινά από την Ανατολική Μεσόγειο και φτάνει μέχρι την τελευταία ράγα της Hellenic Train. Μπορεί η φωτογραφία να γράψει «σύσφιξη σχέσεων Ελλάδας – Ιταλίας», αλλά το πραγματικό κείμενο θα μπορούσε να τιτλοφορηθεί: «Ελλάς- Ιταλία… Hellenic Train».

Γιατί καλές οι διακηρύξεις για τη συνεργασία στον τομέα της άμυνας και της πράσινης ενέργειας, αλλά όταν ο σιδηρόδρομος μεταξύ μας θυμίζει τρίτο βαγόνι στο Mad Max: Fury Road, τα λευκά χαμόγελα γκριζάρουν.

Η Hellenic Train και ο σταθμός της… αποφυγής

Η υπόθεση των Τεμπών, παρότι επικοινωνιακά έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, εξακολουθεί να στοιχειώνει τις διπλωματικές ράγες. Το γεγονός ότι τότε ανεστάλη το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας-Ιταλίας λόγω «ευφλεκτών» αποκαλύψεων και τώρα το επαναφέρουμε με πιο προσεκτικό λεξιλόγιο, λέει πολλά.

«Η διπλωματία είναι η τέχνη να αποφεύγεις το προφανές, ενώ κάνεις ότι δεν βλέπεις το αναπόφευκτο» (Τσαρλς ντε Γκωλ)

Και αυτό φαίνεται πως κάνει και ο Κυριάκος. Μόνο που η Trenitalia έχει σημειώσει: «Δεν ξεχνώ».

Άμυνα, μεταναστευτικό και γραφειοκρατικά ιταλικά

Η Μελόνι αγαπά το εθνικό συμφέρον όσο και την ποπ κορν αισθητική των Φελίνι. Ο Μητσοτάκης από την άλλη, αναζητά συμμάχους για το «φρούριο Ευρώπη», αλλά χωρίς το βάρος της ευθύνης. Κοινώς, ας φυλάμε τα σύνορα, αλλά με χρηματοδότηση από τους άλλους. Το μεταναστευτικό στηρίζεται σε μια πολιτική «δώστε κι εμάς κάτι να δείξουμε στους δικούς μας».

Εδώ το σενάριο θυμίζει λίγο “Viva Zapata!”, μόνο που αντί για επανάσταση, οι δύο ηγέτες μοιράζουν φυλλάδια συνεργασίας — και αν πέσει και καμιά επένδυση, ακόμα καλύτερα.

Οι δεύτερες ευκαιρίες, οι υπουργοί και η αλήθεια για τα deals

Η ελληνική αποστολή θυμίζει περισσότερο σύνοδο G20 παρά κυβερνητικό ταξίδι: όλοι είναι μέσα – από τον Παπαστεργίου για τα ψηφιακά μέχρι τον Δένδια για τις συμφωνίες με στρατιωτικές πινελιές. Και ο Κυρανάκης, ναι, είναι και αυτός παρών, γιατί πάντα χρειάζεται ένας… ειδικός για την άμυνα κατά της κοινής λογικής.

Η κυβέρνηση θέλει να δείξει ότι υπάρχει μέλλον στη συνεργασία. Και η Ιταλία επίσης. Αρκεί το παρελθόν να μείνει κάτω από το χαλί, σαν εγκαταλελειμμένος σταθμός σε επαρχιακή γραμμή.

Επίλογος με soundtrack Ennio Morricone

Ο Μητσοτάκης πηγαίνει στη Ρώμη με βαλίτσα γεμάτη διμερείς προσδοκίες και σκιές από το πρόσφατο παρελθόν. Η Μελόνι, ως δυναμική οικοδέσποινα, θα υποδεχτεί με χαμόγελα, αλλά με τη γνωστή ιταλική επιφύλαξη. Γιατί οι συμμαχίες στην Ευρώπη δεν γίνονται πια με φιέστες, αλλά με λογιστικά φύλλα.

Και η Trenitalia;
Απλώς περιμένει στο σταθμό να δει αν αυτή τη φορά το τρένο θα έρθει στην ώρα του. Ή αν θα εκτροχιαστεί στην κάλπη του Ιουνίου. «Η πολιτική είναι σαν τα τρένα. Δεν έχει σημασία αν είναι express. Σημασία έχει να μη σταματά στα λάθος σημεία και να μην κινούνται στην ίδια γραμμή» (Από έναν παλιό σταθμάρχη… ή έναν σοφό πολιτικό).

Φάμελλος vs Παππάς: Οι άνδρες με τα μαύρα… κομματικά παρελθόντα

Η δεύτερη μέρα της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να έχει soundtrack από Τζον Γουίλιαμς και σκηνοθεσία Ταραντίνο. Ο Σωκράτης Φάμελλος, με τη σοβαρότητα καθηγητή που μόλις έπιασε την κιμωλία, κατήγγειλε… πραξικόπημα από Κασσελάκη. Ο Νίκος Παππάς, με ύφος «σε μένα τα λες αυτά;», απάντησε ότι όλα έγιναν νομότυπα – με υπογραφή και φαρδιά πλατιά τη σφραγίδα της Κουμουνδούρου.

«Η εξουσία δεν φθείρει αυτόν που την ασκεί, φθείρει αυτόν που δεν την έχει»
(Τζουλιό Αντρεότι, Ιταλός πρωθυπουργός – και διαχρονικός σύμμαχος του καθεστώτος των εσωκομματικών)

ΡΕΝΕ, δίευρα και άλλα φαντάσματα του παρελθόντος

Ο Παππάς δεν ξέχασε. Και υπενθύμισε ότι ο σημερινός υπέρμαχος της κατάργησης των τάσεων υπήρξε κάποτε μέλος τάσης –της θρυλικής ΡΕΝΕ. Όπου «ΡΕΝΕ» διάβαζε: Ρευστότητα, Ελιγμοί, Νεύρα και Ειρωνείες.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε και το τέλος του δίευρου –του ιστορικού εκείνου εργαλείου εκδημοκρατισμού της κάλπης και εκσυγχρονισμού του κόμματος α λα… delivery. Από δω και πέρα, ο πρόεδρος δεν θα εκλέγεται με ψηφοφόρους του πεζοδρομίου. Θα προεγγράφονται. Πιο πολύ θυμίζει Club Membershipπαρά ριζοσπαστική Αριστερά.

«Δεν έχει σημασία ποιος ψηφίζει. Σημασία έχει ποιος φτιάχνει τον κατάλογο των ψηφοφόρων»
(Στάλιν, αν ζούσε θα είχε προταθεί για σύμβουλος οργανωτικού)

Καραμέροι, Ζαχαριάδηδες και άλλες μορφές της «νέας σχολής»

Ο Σπίρτζης επιμένει ότι υπάρχει «ομάδα περί τον πρόεδρο» που κάνει παιχνίδι κάτω από το τραπέζι –ή μάλλον δίπλα στην καφετιέρα της Κουμουνδούρου. Φωτογράφισε συγκεκριμένα πρόσωπα (λέγε με Καραμέρο, Ζαχαριάδη) και άφησε αιχμές για επικοινωνιακό συγκεντρωτισμό. Ο Φάμελλος απάντησε σαν να μιλούσε από τον καθρέφτη του: «Δεν υπάρχει παρέμβαση. Όλα ανοιχτά. Όλα διαφανή.»

Τι να του πεις; Ότι όταν η αδιαφάνεια φοράει το χαμόγελο της διαφάνειας, η δημοκρατία γίνεται PowerPoint;

Ο πρώτος κανόνας της Κεντρικής Επιτροπής είναι: δεν μιλάς για το τι λέγεται στην Κεντρική Επιτροπή

Όμως όλοι μίλησαν. Και για το αν το συνέδριο πρέπει να πάει αργότερα, και για το ποιος «διέρρευσε» παραίτηση Σπίρτζη, και για το ποιος πήγε να δώσει συνέντευξη αλλά του είπαν «όχι τώρα». Το κλίμα θυμίζει τις πρώτες μέρες του Big Brother, μόνο που εδώ δεν υπάρχουν ψήφοι αποχώρησης –μόνο διαγραφές και διαρροές.

Και για πρώην ηγέτες χωρίς ποσοστά

Η προσπάθεια Φάμελλου να χτίσει ένα νέο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τις παλιές τάσεις και με ψηφιακό προγραμματισμό δείχνει οργανωτική προσήλωση. Το θέμα είναι ότι μέχρι να φτάσει στην κάλπη, μπορεί να έχει μείνει μόνο με τα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας και τον Πιερρακάκη να του κάνει σεμινάρια cloud.

Επίλογος: «Birdman ή Η απρόσμενη αρετή της αδράνειας»

Το κόμμα αλλάζει, λέει ο πρόεδρος. Το ερώτημα είναι αν η κοινωνία θα παρατηρήσει την αλλαγή, ή αν –όπως έγραφε ο Γούντι Άλεν– «προχωράμε προς το μέλλον, αλλά με το πρόσωπο στραμμένο προς το παρελθόν».

Ίσως αυτό που χρειάζεται δεν είναι λιγότερες τάσεις. Είναι λιγότερες εντάσεις και περισσότερες… απαντήσεις.

Γιατί στο τέλος, όπως έλεγε κι ο Φράνσις Ουρσίν στην «Καζαμπλάνκα»:

«Η πολιτική είναι σαν την παρτίδα σκάκι. Το σημαντικό δεν είναι αν έχεις βασίλισσα. Είναι αν σου έχουν φάει τον βασιλιά χωρίς να το πάρεις χαμπάρι».

Όταν ο ένας λέει «συνεργασία» και ο άλλος λέει «δεν είπα έτσι»…

«Δεν ισχύει αυτό που ειπώθηκε με τον τρόπο που ειπώθηκε». Κι αν νομίζατε πως αυτή η φράση βγήκε από δικαστική αίθουσα, ξανασκεφτείτε το. Βγήκε από το στόμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, στην προσπάθειά της να ξεκαθαρίσει ότι δεν συνεργάζεται πολιτικά με τον Στέφανο Κασσελάκη. Τουλάχιστον όχι όπως το παρουσίασε ο ίδιος.

Ο αρχηγός του Κινήματος Δημοκρατίας –σε ρόλο PR specialist in a hurry– ανακοίνωσε τη συνεργασία με την Πλεύση Ελευθερίας για την υπόθεση των Τεμπών. Μόνο που ξέχασε να ενημερώσει ότι αυτή η «συνεργασία» δεν είναι συμφωνία, αλλά περισσότερο… συνυπογραφή υπό προϋποθέσεις. Κάτι σαν να λες «θα πάμε διακοπές μαζί» και ο άλλος να εννοεί «αν βρω δωμάτιο που να με βολεύει και δεν έχει κουνούπια».

Σκηνές από έναν επικοινωνιακό γάμο… χωρίς γαμπρό

Η Ζωή, πιστή στο ύφος της που συνδυάζει Νόρα Ίνγκριν (Νότιας Δανίας) και Τζόαν Κρόφορντ, βγήκε στα κανάλια και αποδόμησε τη συνεργασία λέγοντας λίγο-πολύ: «Εγώ άλλο είπα, εκείνος άλλο κατάλαβε, και γιατί το είπε έτσι δεν ξέρω». Αν υπήρχε Όσκαρ για την καλύτερη ερμηνεία σε ρόλο διάψευσης, μόλις το κέρδισε.

Από την άλλη, ο Κασσελάκης – σαν να παίζει τον εαυτό του σε remake του Catch Me If You Can – επιχείρησε να παρουσιάσει κάτι πρόχειρο ως στρατηγική σύμπραξη. Με την ίδια ευκολία που ανακοινώνει ονόματα για ψηφοδέλτια, ανακοίνωσε και συνεργασίες. Μόνο που η άλλη πλευρά δεν του υπέγραψε ούτε στο guest book.

Η σφαίρα των Τεμπών και η σφαίρα της φαντασίας

Στην καρδιά του θέματος, φυσικά, είναι η πρόταση για προανακριτική επιτροπή για το έγκλημα των Τεμπών. Η Πλεύση ζητά ό,τι δεν τολμά κανείς: πλήρη διερεύνηση και για τον Καραμανλή, και για τον Μητσοτάκη, και για όσους πέρασαν ποτέ από Υπουργείο Μεταφορών από εποχής Σημίτη. Μια πρόταση πολιτικά βαριά – την οποία όμως η Κωνσταντοπούλου θέλει να προχωρήσει χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς επικοινωνιακά καπελώματα.

Εκεί φαίνεται ότι μπλέχτηκαν τα μπούτια της επικοινωνίας. Γιατί όταν η Ζωή λέει «θέλω 30 υπογραφές», δεν σημαίνει «συνεργάζομαι», σημαίνει «συγκεντρώνω». Και όταν ο Στέφανος το μεταφράζει αυτό σε «συμμαχία για τα Τέμπη», χτίζει αφήγημα πάνω σε πηλό. Αντί για House of Cards, έχουμε House of Misunderstandings.

Κι αν ήταν φλερτ και όχι γάμος;

Είναι λοιπόν πολιτική σύμπραξη ή απλώς ένας ακόμη επικοινωνιακός αυτοσχεδιασμός; Πιο πιθανό να δούμε sequel του La La Land με happy end, παρά τη Ζωή να αφήνεται σε πολιτικά «ζεϊμπέκικα» χωρίς όρους και όρια. Κι αν τελικά κάτι τους ενώσει, θα είναι το ένστικτο επιβίωσης σε μια Βουλή που γίνεται ολοένα και πιο βαρετή για τους ψηφοφόρους αλλά πιο επικίνδυνη για τους ίδιους τους παίκτες της.

«Αν πρόκειται να αυτοσχεδιάσουμε, τουλάχιστον να παίζουμε στο ίδιο έργο».
— Whiplash (2014)

Μέχρι τότε, το «πολιτικό ειδύλλιο» της εβδομάδας μάς άφησε με περισσότερα ερωτήματα από όσα έλυσε. Και όσο κι αν ελπίζουμε σε μια κάθαρση για τα Τέμπη, καλό θα ήταν οι εμπλεκόμενοι να φροντίσουν να μην σβήσει το φως της δικαιοσύνης στο θόρυβο των προσωπικών τους στρατηγικών.

Θα επιστρέψει σαν τον Μωυσή ή θα μείνει στην Πεντηκοστή αναμονής;

Στην έβδομη σεζόν του πολιτικού του θρίλερ, ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται στο πιο δύσκολο σημείο του σεναρίου: εκεί όπου ο ήρωας κοιτάζει τον καθρέφτη και διερωτάται αν πρέπει να ξαναμπεί στο παιχνίδι ή να αφήσει την κάμερα να σβήσει. Δεν είναι τυχαίο ότι ρωτάει –σχεδόν ψιθυρίζοντας– τους στενούς του συνομιλητές αν τον παίρνει να επιστρέψει. Κι αυτό, σε μια χώρα που το πολιτικό σασπένς είναι πιο φθαρμένο κι από το τελευταίο remake του Ghostbusters.

Η αλήθεια είναι πως η διαδρομή στην έρημο – επιλογή του ιδίου – δεν ήταν ούτε απλή ούτε ανέφελη. Κι όπως συμβαίνει στις καλές οσκαρικές αφηγήσεις, το «comeback» δεν γίνεται ποτέ με τη μία. Θέλει πλοκή. Θέλει υπόγειες διεργασίες. Θέλει ανατροπή. Το πρόβλημα; Η ταινία δείχνει να μην έχει ακόμα παραγωγό, σενάριο και συμπρωταγωνιστές.

Το στρατόπεδο των «go» και των «no»

Δύο σχολές σκέψης παλεύουν σήμερα γύρω από τον Τσίπρα. Η μία του λέει: «Μπες τώρα, τώρα είναι η στιγμή! Ο χώρος καταρρέει, είσαι ο μόνος που μπορεί να τον συσπειρώσει, return of the king». Η άλλη του ψιθυρίζει: «Μη βιαστείς, δεν έχεις ακόμα κόμμα, δεν έχεις πρόσωπα, δεν έχεις αφήγημα. Περίμενε να ωριμάσουν οι συνθήκες. Και το κοινό».
Όπως στο In the Mood for Love, όλοι περιμένουν κάτι, κανείς δεν ξέρει τι, κι όταν τελικά περάσει η στιγμή, λένε πως «δεν ήταν η ώρα».

Οι «θαρραλέοι» τον θέλουν να αναλαμβάνει άμεσα, να μπει ξανά μπροστά, σαν άλλος Maximus Decimus Meridius, γεννημένος να ηγείται λεγεώνων. Οι «στρατηγικοί» τον θέλουν να μείνει στη σκιά, να ολοκληρώσει τον κύκλο αναστοχασμού, να προετοιμαστεί σοβαρά – και να επιστρέψει το 2031, όταν όλοι οι άλλοι θα έχουν καεί στο κάδρο της φθοράς. Ή, για να το πούμε με Matrix όρους: μπλε χάπι τώρα, κόκκινο χάπι αργότερα.

Το κόμμα που δεν υπάρχει και τα όνειρα που δεν συγκολλώνται

Το πρόβλημα, όμως, είναι πρακτικό: ο Τσίπρας σήμερα δεν έχει κόμμα, ούτε σχέδιο, ούτε «στρατό». Όσο κι αν κάποιοι τον ονειρεύονται σε ρόλο Zorro, είναι δύσκολο να κάνεις επανάσταση χωρίς άλογο, χωρίς μαστίγιο, και κυρίως χωρίς πλαίσιο.

Όλοι αναγνωρίζουν πως έχει ωριμάσει, έχει δει τον κόσμο αλλιώς, έχει απομακρυνθεί από τα φαντάσματα του παρελθόντος. Αλλά δεν αρκεί. Το νέο σχήμα που θα ήθελε να εκπροσωπήσει, αν υπάρξει, πρέπει να έχει επεξεργασμένο λόγο για τη θέση της χώρας στον κόσμο, συμμαχίες εθνικές και κοινωνικές, πρόσωπα αξιόπιστα και, κυρίως, λόγο πειστικό. Με άλλα λόγια: The West Wing, όχι House of Cards.

Ο χρόνος ως σύμμαχος (ή ως αντίπαλος;)

Η προτροπή να περιμένει μέχρι το 2027 έχει βάση. Οι κυβερνητικές φθορές τότε θα έχουν γίνει κτήμα των πολλών, οι εναλλακτικές θα έχουν φθαρεί ή ξεθωριάσει, και ο πολιτικός χώρος θα αναζητά εναγωνίως νόημα και ηγεσία. Εκεί ίσως ο Τσίπρας να μπορεί να μπει, όχι ως σωτήρας, αλλά ως πειστική πρόταση.
Για την ώρα, όμως, ο χρόνος δουλεύει υπόγεια. Μπορεί να γιατρεύει, αλλά μπορεί και να ξεχνά.

«Πολλές φορές οι επιστροφές δεν είναι το τέλος της περιπέτειας. Είναι η αρχή ενός νέου λάθους».
— (Spotlight, 2015)

Επίλογος: Ο Μητσοτάκης χαμογελά στα παρασκήνια

Όσο ο Τσίπρας σκέφτεται, ο Μητσοτάκης ανακουφίζεται. Όχι γιατί δεν τον υπολογίζει –αλλά γιατί γνωρίζει ότι όσο λείπει, κανείς άλλος δεν απειλεί πραγματικά. Κι αν ο Αλέξης αποφασίσει να καθυστερήσει, μπορεί και να του χαρίσει μια τρίτη εκλογική νίκη. Όχι γιατί η ΝΔ το αξίζει. Αλλά γιατί, στο μεταξύ, το κοινό δεν βρίσκει κάτι καλύτερο να ψηφίσει.
Κι όπως λέει ο Joker (Τζόκερ) στον Dark Knight:

«You complete me».

Και πού ξέρεις; Ίσως ο Τσίπρας να προτιμά να επιστρέψει όχι για να νικήσει τον Μητσοτάκη – αλλά για να τελειώσει την ταινία που άφησε μισή.

Ο Στρατός έχει άλογα, η Βουλή έχει γεράκια και η κυβέρνηση;

Ο Νίκος Δένδιας πήρε το μικρόφωνο και δεν έκρυψε λόγια. Ο στρατός, μας είπε, διαθέτει 549 σκυλιά, 6 άλογα και 10 γεράκια. Αλλά αυτό που δεν διευκρίνισε είναι αν πρόκειται για υλικό επιχειρησιακής ανάγκης ή για cast σε επερχόμενη παραγωγή τύπου Fantastic Beasts and Where to Find Them.

Γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσεις τους 158 (!) κτηνιάτρους που καλούνται να περιθάλψουν αυτό το ζωικό βασίλειο; Ο ίδιος μάλιστα το είπε ξεκάθαρα: «20 με 30 κτηνίατροι ανά άλογο». Αν προσθέσεις και την πληρότητα στους ψυχολόγους (174%) και στους φαρμακοποιούς (122%), το μόνο που λείπει είναι να ανακοινωθεί ειδικό σώμα wellness coaches για κατσίκες και θεραπείες με αρωματοθεραπεία στους υπηρετούντες σκύλους.

«Life is not the amount of breaths you take, it’s the moments that take your breath away».
– (Hitch, 2005 -για όσους έμειναν άφωνοι με τα στατιστικά)

Και κάπως έτσι, ο Δένδιας μας εισάγει στο νέο δόγμα Άμυνας: η χώρα μπορεί να μη διαθέτει επαρκή στρατιωτικά νοσοκομεία, αλλά θα έχει το πιο υγιές γεράκι της Ανατολικής Μεσογείου.

Θερινές ζυμώσεις και πολιτικά σενάρια παραγραφής

Την ίδια ώρα, στους διαδρόμους της Βουλής ξεκίνησαν τα καλοκαιρινά… σενάρια τρόμου. Όχι, δεν πρόκειται για sequel του Get Out, αλλά για φήμες περί πρόωρης λήξης της Ολομέλειας με στόχο –τι άλλο;– την παραγραφή.

Όσοι ψιθυρίζουν για «μαγείρεμα» της δικογραφίας Τριαντόπουλου και ύποπτες κληρώσεις δικαστικών μελών του Συμβουλίου, πιστεύουν ότι το Πεντάγωνο μπορεί να έχει γεράκια, αλλά η Βουλή έχει κοράκια. Φυσικά, συνεργάτης που κόβει βόλτες στο περιστύλιο μου μετέφερε καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις: η Ολομέλεια δεν θα κλείσει νωρίς και δεν θα εκδοθεί ΦΕΚ για λήξη της Συνόδου. Άρα, όσοι στοιχηματίζουν στην παραγραφή μάλλον ποντάρουν σε λάθος κουπόνι.

«Hope is a dangerous thing. Hope can drive a man insane».
– (The Shawshank Redemption, 1994 — για τους επίδοξους Ζωήδες της Βουλής)

Η απόφαση του ΠΑΣΟΚ: Με βλέμμα στο Κέντρο και πόδι στην άμμο

Το ΠΑΣΟΚ παρακολουθεί όλα τα παραπάνω με ύφος spectator sport. Ετοιμάζει κινήσεις, προτάσεις, πολιτική αξιοπρέπεια με το σταγονόμετρο. Πληροφορίες λένε ότι αναζητά τη χρυσή τομή ανάμεσα στην ευθύνη για τα Τέμπη και τη μη εμπλοκή σε «πολιτικά παιχνίδια». Ίσως ελπίζοντας ότι έτσι θα διατηρήσει ταυτόχρονα την αξιοπιστία του και την πρόσβαση στα ραντεβού του Αυγούστου.

Αλλά σε τέτοια υπόθεση, όταν καθυστερείς να διαλέξεις πλευρά, συνήθως σου μένει η… πλάτη του κοινού. Κι όπως απέδειξε το Spotlight, όταν έχεις καθυστερήσει να μιλήσεις, καμία σιωπή δεν σε σώζει.

Και τώρα τι;

Ο Υπουργός Άμυνας ψάχνει πώς να χρησιμοποιήσει τους κτηνιάτρους. Η Βουλή προσπαθεί να διαψεύσει ότι ετοιμάζεται να «σφραγίσει» το καλοκαίρι. Και οι πολίτες; Περιμένουν ακόμα απαντήσεις για τα Τέμπη, χωρίς να έχουν δει ούτε μια προανακριτική που να μη μοιάζει με θερινό σινεμά σε επανάληψη.

Σε κάθε περίπτωση, όπως θα έλεγε κι ο Χοακίν Φίνιξ στον Joker:

«Is it just me, or is it getting crazier out there?».

• Hard Talks