Μητσοτάκης κατά Μασκ και το «Matrix» της Δημοκρατίας – Σαν άλλος Λόρενς της Αραβίας, ο Ανδρουλάκης – Γιατί χαίρονται οι «Βενιζελικοί»;  – ΣΥΡΙΖΑ: αντιπολίτευση της πλάκας…

Στο πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο της χρονιάς, ο Πρωθυπουργός έκανε την κίνηση-έκπληξη: στόχευσε εμμέσως τον Μασκ. Η στιγμή ήταν σχεδόν κινηματογραφική – σαν τον Νίο στο Matrix να σηκώνει το χέρι του και να σταματά τις σφαίρες, μόνο που αυτή τη φορά οι «σφαίρες» ήταν οι εξαγγελίες ενός δισεκατομμυριούχου που θέλει να γίνει ο γεωπολιτικός Darth Vader της εποχής μας.

Ο Μασκ, με τα σχέδιά του για αγορά της Γροιλανδίας και του Παναμά, τις αγκαλιές του με ακροδεξιούς και τις πολιτικές του «παρεμβάσεις» στο Δημογραφικό της Ελλάδας, μοιάζει περισσότερο με τον Τόνι Μοντάνα του Scarface: ένας άνθρωπος με απεριόριστες φιλοδοξίες και μηδενικά όρια. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όμως, δεν ήταν διατεθειμένος να αφήσει τις εξαγγελίες αυτές να περάσουν απαρατήρητες, στέλνοντας μήνυμα πως η δημοκρατία δεν είναι προς πώληση – ούτε καν με δόσεις Tesla. Μια άλλη ανάγνωση είναι ότι όταν όλοι στις Βρυξέλλες είναι στα κάγκελα με τον κ. Tesla ο Κυριάκος δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα και να θέλει μελλοντικά μια καλή ευρωπαϊκή θέση.

Πρόεδρος σε αναμονή

Όσο για το μεγάλο πολιτικό σίριαλ των ημερών – την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας – ο Κυριάκος Μητσοτάκης κρατά ακόμα το φύλλο του κρυμμένο. Οι φήμες για μια σοσιαλδημοκρατική υποψηφιότητα κερδίζουν έδαφος, αλλά όπως και στο “The Imitation Game”, το μυστήριο δεν λύνεται εύκολα. Ο Πρωθυπουργός φαίνεται να «ζυγίζει» τα πολιτικά μηνύματα, την κρισιμότητα της διεθνούς συγκυρίας και, φυσικά, το συμβολισμό της επιλογής του.

Μέχρι τις 15 Ιανουαρίου ο Κυριάκος δείχνει να παίζει το δικό του “House of Cards”. Θα επιλέξει κάποιον που να ενώνει τα στρατόπεδα ή θα προχωρήσει με μια πιο «ασφαλή» επιλογή που να διατηρεί τις ισορροπίες του κυβερνητικού του στρατοπέδου;

Αντε, να τελειώνουμε…

 Μάλλον μέσα στην εβδομάδα θα ανακοινώσει ο πρωθυπουργός την πρότασή του για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Κι έτσι θα τελειώσει η καθημερινή Προεδρολογία που έχει τρελάνει τον κόσμο με τις…λίστες των υποψηφίων.

Πάντως απ΄ο,τι μαθαίνουμε, κάποιοι στενοί συνεργάτες του Βενιζέλου είναι πολύ αισιόδοξοι ότι αυτός θα είναι ο εκλεκτός του Μητσοτάκη. Θεωρούν ότι θα τον ψηφίσει το ΠΑΣΟΚ αλλά και ο Σαμαράς, μιας και οι δύο άνδρες διατηρούν άριστες σχέσεις από την εποχή της συγκυβέρνησης. Αυτά λένε, αυτά σας μεταφέρουμε…

Οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, ακούγεται όλο και πιο πολύ το όνομα της Λούκας Κατσέλη, την οποία-αν θυμάστε- είχε προτείνει ο Νικόλας ο Φαραντούρης…Ένα άλλο όνομα που ήρθε από το πουθενά και ακούστηκε για την Προεδρία είναι αυτό του Νίκου Κοτζιά.

Βέβαια, κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μειδιούν στο άκουσμα του συγκεκριμένου ονόματος και γι αυτό σας λέμε: Ξεχάστε τον. Αποκλείεται να τον προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Και το ΠΑΣΟΚ; Σφίγγα! Όταν μάθουμε κάτι θα σας ενημερώσουμε…

Ο Μητσοτάκης και η τέχνη του Κέντρου

Στον κόσμο της πολιτικής, το Κέντρο είναι σαν την πόρτα της αίθουσας των Όσκαρ: αν είσαι αρκετά γοητευτικός και ευέλικτος, ανοίγει διάπλατα για να σε περάσει στο κόκκινο χαλί της εξουσίας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ακολουθώντας τη σκηνοθετική γραμμή που τον έφερε δύο φορές στο Μαξίμου, επενδύει ξανά στο “πολιτικό Χόλιγουντ” του Κέντρου. Και, όπως φαίνεται, έχει μπει για τα καλά στο ρόλο του – να πείσει πως μπορεί να είναι ο πρωταγωνιστής σε μια ταινία που αγκαλιάζει τη συναίνεση και τη μετριοπάθεια.

«Ο Ευγενής Αντίπαλος»

Η εξόδιος ακολουθία του Κώστα Σημίτη αποτέλεσε για τον Μητσοτάκη την τέλεια ευκαιρία να φορέσει το κοστούμι του ηγέτη που τιμά τους πολιτικούς του αντιπάλους. Με έναν επικήδειο λόγο που θα ζήλευε ο ίδιος ο Ρίτσαρντ Μπάρτον στο “Becket”, ο Πρωθυπουργός εξύμνησε την «εθνική στρατηγική» του εκλιπόντος, αλλά και τις αρετές της ζωής του, από τη μεθοδικότητα μέχρι την αγάπη του για την τέχνη και τη γνώση.

Αν αυτό σας θυμίζει τον Μάρλον Μπράντο στο “Νονό” όταν μιλούσε για οικογένεια, δεν πέφτετε και πολύ έξω. Ο Μητσοτάκης, στην πιο “σημιτική” στιγμή της πολιτικής του καριέρας, έδειξε πως η πολιτική μπορεί να είναι «μια προσφορά που δεν μπορείς να αρνηθείς».

Ο Μάγος του Excel

Όσο για το πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο του 2025, εδώ ο Μητσοτάκης άφησε πίσω τη δραματική αύρα και πέρασε στην “Apollo 13” λογική: «Η αποτυχία δεν είναι επιλογή». Μίλησε για τη σημασία της σκληρής δουλειάς, της υλοποίησης του προγράμματος και της διαρκούς εγρήγορσης, παραδίδοντας ταυτόχρονα μια ελαφρά αιχμή στους λαϊκιστές – μια έμμεση αναφορά στην “τραγωδία” της τελευταίας δεκαετίας. Και επειδή κάθε καλή ταινία χρειάζεται και έναν geek-ήρωα, ο Άκης Σκέρτσος εμφανίστηκε ως ο “μάγος του Excel”, έτοιμος να υπολογίσει κάθε λεπτομέρεια της κυβερνητικής μηχανής.

Το Κέντρο ως πολιτική εξιλέωση

Η επιλογή Μητσοτάκη να υμνήσει τον «ευγενή αντίπαλο» και να προτείνει ότι η διακυβέρνησή του εμπνέεται από τη σημιτική σχολή πολιτικής, έστειλε ένα σαφές μήνυμα: η Νέα Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια συντηρητική παράταξη, αλλά ένας πολιτικός οργανισμός που φιλοδοξεί να είναι η θεματοφύλακας του «εκσυγχρονισμού».

Ωστόσο, εδώ έρχεται η ειρωνεία. Ενώ ο Μητσοτάκης επιχειρεί να παρουσιάσει την εικόνα του ενωτικού ηγέτη, πίσω από τις κάμερες, η Νέα Δημοκρατία μοιάζει περισσότερο με το “Game of Thrones”. Οι συντηρητικοί σκληροπυρηνικοί γκρινιάζουν για την «υπερβολική κεντρώα στροφή», ενώ οι Κεντροαριστεροί του ΠαΣοΚ βλέπουν την προσπάθεια αυτή σαν… πειρατεία.

«Επιστροφή στο Μέλλον» ή στο παρελθόν του Σημίτη;

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, όπως ένας άλλος Μάικλ Τζ. Φοξ στο “Back to the Future”, επιχειρεί να ταξιδέψει πίσω στον χρόνο για να επαναφέρει το ΠαΣοΚ στον χρυσό αιώνα του εκσυγχρονισμού. Στον επικήδειο λόγο του για τον Κώστα Σημίτη, μίλησε για «ολόπλευρο προοδευτικό εκσυγχρονισμό», υπενθυμίζοντας το διαρκές μάντρα του εκλιπόντος: «Καμία μεταρρύθμιση δεν είναι πολιτικά ουδέτερη». Προφανώς ο κ. Ανδρουλάκης δεν γνωρίζει το κόμμα του ή κάνει πως δεν τον γνωρίζει καθώς ο Σημίτης ακολούθησε τον «δεξιό» εκσυγχρονισμό που συγκρούστηκε με το «κοινωνικό»  ΠΑΣΟΚ στα ασφαλιστικό του Γιαννίτση. Να γράψω για το «πατριωτικό» ΠΑΣΟΚ  που αναθεμάτιζε τον Σημίτη για το γκριζάρισμα του Αιγαίου. Πράγματι, στον πολιτικό «κινηματογράφο» και στο μυαλό του νέου Πρόεδρου του ΠΑΣΟΚ ακόμα και τα πιο τεχνοκρατικά εγχειρήματα του Σημίτη είχαν πολιτικό υπόβαθρο, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε ή διαφορετικά θέλουμε να ικανοποιούμε όλα τα αυτιά!

Αλλά ποιος είναι ο πραγματικός στόχος του Ανδρουλάκη; Να επαναφέρει το ΠαΣοΚ ως τον βασικό προοδευτικό πόλο ή να κλείσει το μάτι στους πιο συντηρητικούς; Όπως και να έχει, το σενάριο που γράφει μοιάζει πιο πολύ με το “Catch Me If You Can”: να πείσει και τους δύο ότι είναι ο αυθεντικός συνεχιστής του εκσυγχρονισμού.

Ο εκσυγχρονισμός και ο «πατριωτισμός»

Σαν άλλος Λόρενς της Αραβίας, ο Ανδρουλάκης προσπαθεί να ενώσει φυλές. Στη μια πλευρά, οι θεσμοί, η διαφάνεια και το κοινωνικό κράτος· στην άλλη, η δίκαιη πρόοδος και η ευρωπαϊκή ανάπτυξη. Στον λόγο του, μίλησε για «προοδευτικό πατριωτισμό», κλείνοντας το μάτι στους συντηρητικούς ψηφοφόρους. Εδώ, όμως, υπάρχει μια ειρωνεία: αν ο πατριωτισμός είναι η τελευταία καταφυγή των απατεώνων, όπως έλεγε ο Σάμιουελ Τζόνσον, τότε ο «προοδευτικός πατριωτισμός» μοιάζει με φάρμακο που προσπαθεί να θεραπεύσει το ίδιο του το σύμπτωμα.

Πρόεδρος με χρώμα κεντροαριστερό

Όσο για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, το ΠαΣοΚ αποφεύγει τα παιχνίδια ονοματολογίας, περιμένοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη να κάνει την πρώτη κίνηση. Η φράση «η συναίνεση δεν είναι εύκολη υπόθεση» ήταν το πιο πολιτικό υπονοούμενο του Ανδρουλάκη, καθώς υπενθύμισε στον Πρωθυπουργό ότι ο Σημίτης «συνδιαμόρφωνε την ιστορία και δεν ήταν επικοινωνιακό παρακολούθημά της». Ήταν σαν να λέει: «Γίνε όπως ο Σημίτης, αν μπορείς».

Είναι εμφανές ότι ο Ανδρουλάκης θέλει να εμφανιστεί ως ο υπερασπιστής του πραγματικού εκσυγχρονισμού, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τη διαφορά του από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία. Αλλά η ερώτηση που παραμένει είναι: μπορεί να φέρει τη συναίνεση που υπόσχεται, ή απλώς παίζει τον ρόλο του στο πολιτικό θέατρο;

Από τα σκουπίδια στον φόρο

Η πολιτική στρατηγική του ΠαΣοΚ εκτείνεται από τις μεγάλες θεσμικές αλλαγές μέχρι τα πολύ καθημερινά, όπως ο αγώνας για τη μείωση του τέλους ταφής απορριμμάτων. Η συνεργασία Ανδρουλάκη και Δούκα ενάντια στην κυβέρνηση για αυτό το θέμα μοιάζει με σκηνή από το “Erin Brockovich”: οι μικροί που στέκονται απέναντι στον μεγάλο αντίπαλο για να προστατέψουν το δημόσιο συμφέρον.

Το ΠαΣοΚ ξανά στον χάρτη;

Ο Ανδρουλάκης μπορεί να μην είναι ο ηγέτης που θα επανεφεύρει το πολιτικό σινεμά του ΠαΣοΚ, αλλά σίγουρα προσπαθεί να θυμίσει στο κοινό τη δόξα των παλιών του Όσκαρ. Αν τα καταφέρει ή αν θα μείνει στο ρόλο του «υποψήφιου καλύτερου β’ ανδρικού ρόλου», είναι κάτι που θα κριθεί στις επόμενες πολιτικές «προβολές».

Όπως θα έλεγε και ο Αριστοτέλης, «το να πετύχεις το μέτρο είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα». Και το ΠαΣοΚ χρειάζεται ακριβώς αυτό: μέτρο και μέσο για να ξαναγίνει πρωταγωνιστής.

Αντιπολίτευση της πλάκας…

Ορεξη να’ χεις και μπορείς να μιλάς συνεχώς για τις αρρυθμίες, τις αστοχίες και γενικά για τις αδυναμίες της κυβερνητικής πολιτικής. Αλλά, ρε παιδί μου, κάποιοι της αντιπολίτευσης προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγκα ξύγκι.
Να, όπως ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Γιώργος Καραμέρος, ο οποίος έκανε την εξής δήλωση για το εμπορικό σήμα Turkeegean που προκλητικά είχε θέσει σε κυκλοφορία η Αγκυρα, αλλά ακυρώθηκε από την Ευρωπαϊκή Ενωση:
“Μητσοτάκης και Γεωργιάδης δεν απολογήθηκαν ποτέ για το φιάσκο του Turkaegean.
Χάνουν σε αξιοπιστία και σοβαρότητα πανηγυρίζοντας τώρα για την αποκατάσταση ενός δικού τους λάθους.
Ας είναι τουλάχιστον πιο σοβαροί στην Εξωτερική Πολιτική της χώρας, γιατί εκεί τα λάθη δεν καλύπτονται και δεν διορθώνονται με θράσος και έπαρση”.
Διαβάζεις τη δήλωση και λές: Που ακριβώς βρίσκεται το λάθος της κυβέρνησης; Τι έκανε, δηλαδή, ή τι δεν έκανε σχετικά με την προκλητική ενέργεια της Τουρκίας; Και εν πάση περιπτώσει, που είναι το λάθος για το οποίο εγκαλεί την κυβέρνηση ο Καραμέρος;
Απ΄ο,τι ξέρουμε-εκτός κι αν ξέρει κάτι άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ-, η κυβέρνηση αντέδρασε κάνοντας τις αναγκαίες νομικές κινήσεις ώστε να μην επικυρωθεί από την Ενωση το εμπορικό σήμα της Τουρκίας. Αυτό ξεκίνησε δια χειρός Αδωνι Γεωργιάδη, με αποτέλεσμα την ακύρωση του σήματος.
Που βρίσκεται, λοιπόν, το φιάσκο; Και γιατί δεν έχουν δικαίωμα να πανηγυρίζουν οι κυβερνώντες μετά το ευρωπαϊκό χαστούκι στην Τουρκία;
Λοιπόν, για συνέλθετε εκεί στην Κουμουνδούρου. Αυτή δεν είναι σοβαρή αντιπολίτευση. Είναι αντιπολίτευση της πλάκας. Κι αν συνεχίσετε έτσι, δεν θα σας βγεί

ΣΥΡΙΖΑ: Επιστημονική φαντασία στο πολιτικό Κέντρο

Αν το ταξίδι του ΣΥΡΙΖΑ προς το Κέντρο ήταν ταινία, θα ήταν μια κακή διασκευή του “Inception”: ένα όνειρο μέσα σε ένα άλλο όνειρο, όπου κανείς δεν ξέρει πού τελειώνει η πραγματικότητα και πού αρχίζει η φαντασία. Η Κουμουνδούρου, παλεύοντας να βγει από την πολιτική της απομόνωση, φλερτάρει με την ιδέα να προτείνει υποψήφιο για την Προεδρία της Δημοκρατίας από τον χώρο του ΠαΣοΚ. Μια κίνηση που περισσότερο θυμίζει το “Gravity”: μια απέλπιδα προσπάθεια να κρατηθεί από κάτι πριν χαθεί εντελώς στο πολιτικό διάστημα.

Από το «δεξιόστροφο ΠαΣοΚ» στον εταίρο της ΝΔ

Η αφήγηση ότι το ΠαΣοΚ είναι «δεξιόστροφο» και πιθανός εταίρος της ΝΔ είναι τόσο ξεπερασμένη που μοιάζει με VHS σε εποχή streaming. Αντί να πείσει κεντρογενείς ψηφοφόρους, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει περισσότερο την απόγνωσή του και την έλλειψη ενός σύγχρονου πολιτικού αφηγήματος. Ο θάνατος του Κώστα Σημίτη ανέδειξε τα όρια αυτής της στρατηγικής, καθώς ο ίδιος ο Σημίτης αποτέλεσε σύμβολο της σύγχρονης ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε, όχι να ενσαρκώσει αλλά να πολεμήσει με τον Τσίπρα να μιμείται τον Ανδρέα Παπανδρέου για να ξορκίσει και τον Σημίτη…

Πρόταση Προεδρίας ή πολιτικό εφέ;

Η ιδέα να προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ υποψήφιο Πρόεδρο από τον χώρο του ΠαΣοΚ μοιάζει με σκηνή από το “The Truman Show”: όλα μοιάζουν στημένα για να εντυπωσιάσουν, αλλά ο θεατής ξέρει την αλήθεια. Οι εσωκομματικές αντιδράσεις είναι αναμενόμενες, καθώς το κόμμα βρίσκεται σε διαρκή αναζήτηση ταυτότητας. Άραγε, ποιος θα πείσει ότι μια τέτοια πρόταση είναι κάτι παραπάνω από πολιτικό πυροτέχνημα;

Το Κέντρο: Μια γη απαγορευμένη

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χάσει εδώ και καιρό το μονοπώλιο στην Κεντροαριστερά, ενώ η προσπάθεια να ξανακερδίσει αυτόν τον χώρο μοιάζει με το “Mission: Impossible”. Το κενό αφήγημα και η έλλειψη συγκεκριμένων πολιτικών θέσεων για το Κέντρο καθιστούν την προσέγγιση των κεντρογενών ψηφοφόρων σχεδόν ακατόρθωτη. Με τον Πολάκη να έχει το μισό κόμμα μάλλον οι άνθρωποι ζουν σε άλλον πλανήτη…στον πλανήτη Κουμουνδούρου!

Επίλογος: Πολιτική χωρίς σενάριο

Όπως αποδίδει ο Θουκυδίδης στον Περικλή στον «Επιτάφιο Λόγο», «οι άνθρωποι, όχι τα πράγματα, κάνουν τις πόλεις μεγάλες». Και ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς ηγέτες και όραμα, προσπαθεί να κρατηθεί σε ένα σκηνικό όπου οι υπόλοιποι παίζουν τους δικούς τους ρόλους. Αν δεν βρει γρήγορα το δικό του αφήγημα, ίσως το ταξίδι του προς το Κέντρο να καταλήξει σαν τον Τιτανικό: μια ιστορία για το πώς τα μεγάλα οράματα μπορούν να βυθιστούν από την ίδια τους την αλαζονεία.

• Έλον Μασκ
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Νίκος Ανδρουλάκης
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής