Μμμ! Ωραία εικόνα! Μπράβο παιδιά… – Ο Καραναστάσης και το άλλοθι μιας εξόδου – Ο Καραμανλής θυμίζει… Πειραιά 2006 – ΟΠΕΚΕΠΕ: Ο Φραπές… άφαντος και η… Εξεταστική σε καθεστώς αυτοεξευτελισμού

Έγινε πάλι της Εξεταστικής: Λαζαρίδης (ο Μακάριος), Λιακούλη κι ένας ΠΑΣΟΚος μάρτυρας σε…ξιφομαχίες, λάδι στη φωτιά από το Γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ, απειλές για μηνύσεις από τον Λαζαρίδη(ώπα! Κρατήσου, μεγάλε) και γενικώς μια…ωραία κατάσταση.

Ο,τι πρέπει δηλαδή για να βλέπει ο κόσμος, να απογοητεύεται, να οργίζεται και να λέει τα χειρότερα για την πολιτική και τους πολιτικούς (μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά). Ενας κόσμος που συντρίβεται από την ακρίβεια, που αγκομαχάει να τα βγάλει πέρα και τα παίρνει στο κρανίο βλέποντας γύρω του λαμογιές, διαφθορά, ανικανότητα και κομματικές κοκκορομαχίες. Ο Θεός να βάλει το χέρι του λέμε εμείς. Γιατί όπως έχει το πολιτικό σκηνικό, τίποτε καλό δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Μακάρι να διαψευστούμε…

Ο Καραναστάσης και το άλλοθι μιας εξόδου

Παραιτήθηκε λοιπόν ο κ. Καραναστάσης και, αντί μιας καθαρής και σοβαρής εξήγησης, μας σέρβιρε μια ανάρτηση περί «λάσπης». Μόνο που εδώ γεννάται το απλό, σχεδόν αφοπλιστικό ερώτημα: ποιος ακριβώς τον πείραξε; Ποιος ασχολήθηκε μαζί του τόσο ώστε να του ρίξει λάσπη;

Στην πολιτική, η επίκληση της «στοχοποίησης» έχει γίνει το ασφαλές καταφύγιο όσων δυσκολεύονται να υποστούν το βάρος των ίδιων τους των επιλογών. Κι όταν κάποιος εκλέγεται βουλευτής, δεν μπορεί μετά να εμφανίζεται ως θύμα ενός αόρατου πολέμου που κανείς δεν αντιλήφθηκε.

Αντιθέτως, η μόνη θύελλα που φαίνεται να υπήρξε ήταν η εσωτερική: δικές του αντιφάσεις, δικές του αποφάσεις, δικές του ευθύνες. Η «λάσπη» που επικαλείται δεν έχει αποδέκτες· μοιάζει περισσότερο με το γνωστό πολιτικό άλλοθι όσων αποχωρούν πριν προλάβουν να σταθούν όρθιοι.

Κι έτσι, μένει το ερώτημα να αιωρείται: μήπως τελικά ο μόνος που ασχολήθηκε τόσο με τον κ. Καραναστάση… ήταν ο ίδιος;

«Η Ζαχάροβα σηκώνει τους τόνους – και η Αθήνα κρατά σημειώσεις»

Στη Μόσχα φαίνεται πως δεν άρεσε καθόλου το νέο ελληνοουκρανικό «πάντρεμα» στην παραγωγή drones, κι έτσι η Μαρία Ζαχάροβα πήρε το γνωστό της ύφος – αυτό το μείγμα αυστηρότητας και θεατρικότητας που κάνει τους διπλωμάτες να αναρωτιούνται αν πρέπει να απαντήσουν ή να χειροκροτήσουν.

Απειλές, βαριές κουβέντες περί «εχθρικής πολιτικής» και καταγγελίες για τα ελληνικά όπλα που… θερίζουν το Ντονμπάς, μαζί και η μόνιμη ρωσική κασέτα περί «ναζιστικού καθεστώτος» στο Κίεβο. Η Ζαχάροβα υποσχέθηκε και «δέουσα αντίδραση» — χωρίς, όμως, να αποκαλύπτει αν θα είναι διπλωματική, ενεργειακή ή απλώς ρητορική.

Στην Αθήνα, πάντως, επικρατεί ηρεμία. Σημειώνουν ότι η Ελλάδα δεν έκρυψε ποτέ τη στάση της: αμυντική συνεργασία με Ουκρανία, κοινά UAVs, ασκήσεις και ανταλλαγή πληροφοριών για θαλάσσιες απειλές.

Κατά τα λοιπά, η Μόσχα… κάνει αυτό που ξέρει: ανεβάζει ένταση.

Ο Καραμανλής θυμίζει… Πειραιά 2006

Την ώρα που η κυβέρνηση δίνει τα… πάντα όλα στις ΗΠΑ, η Αμερικανίδα πρέσβειρα μας παρουσιάζει ως «όχημα» απέναντι στα κινεζικά και ρωσικά συμφέροντα και το Πεκίνο αντιδρά σαν να βλέπει το λιμάνι του Πειραιά να αλλάζει σημαία, εμφανίζεται ο Κώστας Καραμανλής να θυμίσει κάτι απλό: η εξωτερική πολιτική δεν είναι μονόδρομος — ούτε delivery.

Ο πρώην πρωθυπουργός, από την εκδήλωση για τα 30 χρόνια του Ελληνοκινεζικού Επιμελητηρίου, επανέφερε τη δική του «γραμμή Πειραιά»: την Ολοκληρωμένη Στρατηγική Εταιρική Σχέση του 2006, τότε που Ελλάδα και Κίνα έστηναν το πιο φιλόδοξο οικονομικό άνοιγμα της εποχής. Με λόγια καθαρά, αλλά σε timing καθόλου τυχαίο, υπενθύμισε ότι οι σχέσεις Αθήνας–Πεκίνου «παράγουν αμοιβαία οφέλη» — και κυρίως ότι κάποτε η χώρα λειτουργούσε με πολυδιάστατη στρατηγική, όχι με… αποκλειστική αντιπροσωπεία.

Την ώρα που στο σύστημα εξουσίας κάποιοι υπεραγωνίζονται για το ποιος θα πρωτοευχαριστήσει την Ουάσιγκτον, στο πλευρό του Καραμανλή ήταν ο Κινέζος πρέσβης Fang Qiu και κορυφαίοι εφοπλιστές. Στα πλάνα, πιο ηχηρό κι από τις δηλώσεις του, το μήνυμα:

Στον Πειραιά, η γεωπολιτική δεν γράφεται με tweets της πρέσβειρας — αλλά με συμφωνίες που άφησαν αποτύπωμα.

Και ο Καραμανλής φρόντισε να το υπενθυμίσει… διακριτικά αλλά καθόλου αθώα.

Ο Φραπές… άφαντος και η Επιτροπή σε καθεστώς αυτοεξευτελισμού

Αν κάποιος πίστευε ότι η Εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ θα πήγαινε καλύτερα από την… τραγική παράσταση για τα Τέμπη, η Πέμπτη φρόντισε να τον διαψεύσει. Με πάταγο. Η ΝΔ έστησε μια επιτροπή για να αποδείξει, λέει, ότι δεν υπάρχει σκάνδαλο, αλλά τελικά αυτό που απέδειξε είναι πως ούτε τους δικούς της δεν μπορεί να φέρει στην πόρτα. Ο «Φραπές» –ο άνθρωπος που πρωταγωνιστεί στους διαλόγους της ντροπής– πέταξε την κλήση της Βουλής στον κάδο, επικαλούμενος «δικαίωμα σιωπής», λες και είναι ήδη κατηγορούμενος σε υπόθεση Προανακριτικής. Η δε ΝΔ; Αντί να εφαρμόσει το άρθρο 147 του Κανονισμού και να διατάξει βίαιη προσαγωγή, όπως απαιτεί η διαδικασία, προτίμησε να… λουφάρει πίσω από έναν εισαγγελέα, παραπέμποντας την υπόθεση και κερδίζοντας πολύτιμο χρόνο.

Και κάπως έτσι, η Εξεταστική μετατράπηκε σε ανέκδοτο. Αντί για μάρτυρα, πήραμε… «Φραπέ». Αντί για έλεγχο, πήραμε καθυστέρηση. Αντί για σοβαρότητα, πήραμε σύγχυση. Η αντιπολίτευση (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Νέα Αριστερά, Ελληνική Λύση, Νίκη, Πλεύση) σήκωσε τα χέρια ψηλά και αποχώρησε, αφού είδε τη ΝΔ να υπαναχωρεί μπροστά σε ένα από τα κεντρικά πρόσωπα της υπόθεσης. Γιατί; Διότι μια εμφανίση του «Φραπέ» στην Επιτροπή θα άναβε φωτιές εκεί που η κυβέρνηση θέλει απεγνωσμένα να ρίξει νερό.

Η εικόνα πλέον είναι μια:
Μια Εξεταστική χωρίς μάρτυρες, μια κυβέρνηση που κάνει ότι δεν βλέπει, κι ένας μάρτυρας που μάλλον φοβάται την καρέκλα περισσότερο κι από τον διάλογο που τον έφερε ως εδώ.

Και στο μεταξύ, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ συνεχίζει να πίνει… φραπέ πάνω στα κεφάλια της κοινής γνώμης.

• Διαμαντής Καραναστάσης
• ΟΠΕΚΕΠΕ