Μπριζίτ Μπαρντό: Από την απόλυτη φαντασίωση στον μύθο της απόσυρσης – Η γυναίκα που σημάδεψε τον 20ό αιώνα, εγκατέλειψε τη δόξα στα 39 και δεν λύγισε ποτέ

«Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα». Ίσως ο καταλληλότερος τίτλος όχι μόνο για μια ταινία, αλλά για μια ολόκληρη εποχή. Για μια γυναίκα που δεν υπήρξε απλώς σταρ, αλλά φαινόμενο. Η Μπριζίτ Μπαρντό ενσάρκωσε επί δεκαετίες το ανδρικό φαντασιακό, μετέτρεψε τον ερωτισμό σε πολιτισμικό γεγονός και έκανε τον γαλλικό κινηματογράφο εξαγώγιμο προϊόν παγκόσμιας εμβέλειας – ακόμη κι όταν οι ταινίες της ήταν μέτριες.

Κι όμως, η ίδια εγκατέλειψε το φως της δημοσιότητας στα 39 της, επιλέγοντας τη σιωπή, την απομόνωση και τα ζώα. Ένα παράδοξο για μια γυναίκα που γεννήθηκε για να τη λατρεύει ο φακός.

Η «Μπεμπέ» και το έμβλημα της Γαλλίας

Η «Μπεμπέ» δεν ήταν απλώς παρατσούκλι· ήταν σήμα κατατεθέν. Η ανασηκωμένη μύτη, τα μεγάλα μάτια με το ναζιάρικο –σχεδόν περιφρονητικό– βλέμμα, τα σαρκώδη χείλη και το αγαλματένιο σώμα συνέθεσαν μια εικόνα που χαράχτηκε ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη. Δεν είναι τυχαίο ότι το 1970 η Μπαρντό έδωσε τη μορφή της στο άγαλμα της Μαριάν, προσωποποιώντας τη Γαλλική Δημοκρατία.

Ήταν, με έναν τρόπο, η ίδια η Γαλλία: ελεύθερη, προκλητική, ασυμβίβαστη.

Το αστέρι που λάτρεψε η κάμερα

Η Μπαρντό δεν υπήρξε ποτέ «θηρίο» της υποκριτικής. Ήταν, το πολύ, μια καλή ηθοποιός. Είχε όμως εκείνο το σπάνιο χάρισμα που δεν διδάσκεται: το απόλυτο star quality. Η κάμερα την ερωτεύτηκε και οι μεγάλοι δημιουργοί τη μετέτρεψαν σε μούσα.

Πίσω από τη λάμψη, ωστόσο, κρυβόταν μια ζωή γεμάτη αντιφάσεις: τέσσερις γάμοι, θυελλώδεις έρωτες, ψυχική εξάντληση, απόγνωση και, τελικά, μια συνειδητή φυγή από το θέαμα ύστερα από μόλις 20 χρόνια καριέρας.

Μπριζίτ Μπαρντό – Σερζ Γκενσμπούργκ: Το ζευγάρι που καθόρισε τη μεταπολεμική ποπ κουλτούρα — Καιροί πάθους, ταραχών και επανάστασης

Από τα σαλόνια και το μπαλέτο στον Ροζέ Βαντίμ

Γεννημένη στο Παρίσι στις 28 Σεπτεμβρίου 1934, κόρη βιομηχάνου και κοσμικής μητέρας, η Μπαρντό μεγάλωσε σε αυστηρό περιβάλλον. Από πολύ μικρή έδειξε κλίση στο μπαλέτο και το 1949 εισήχθη στο Ωδείο του Παρισιού. Παράλληλα, χάρη στις κοινωνικές γνωριμίες της οικογένειας, βρέθηκε στα περιοδικά ELLE και Le Jardin des Modes.

Η μοιραία συνάντηση ήρθε όταν γνώρισε τον νεαρό βοηθό σκηνοθέτη Ροζέ Βαντίμ. Εκείνη 15, εκείνος 22. Ένας έρωτας που προκάλεσε σκάνδαλο και έμελλε να αλλάξει την ιστορία του ευρωπαϊκού σινεμά.

Τα φλας της Κρουαζέτ

Στις αρχές της δεκαετίας του ’50, μικροί ρόλοι και σταθερά βήματα οδηγούν την Μπαρντό στο Φεστιβάλ Καννών. Εκεί, στην Κρουαζέτ, κλέβει τα φλας από τις καθιερωμένες σταρ και μετατρέπεται σε παγκόσμιο θέμα συζήτησης. Ο Κερκ Ντάγκλας επιχειρεί να τη δελεάσει στο Χόλιγουντ – χωρίς αποτέλεσμα. Η Μπαρντό επιλέγει να μείνει στην Ευρώπη και στον έρωτά της με τον Βαντίμ.

Απελευθερωμένη σεξουαλικότητα και παγκόσμια έκρηξη

Το 1956 έρχεται η ταινία-τομή: Και ο Θεός Έπλασε τη Γυναίκα. Η Μπαρντό, ως Ζιλιέτ, ενσαρκώνει μια γυναίκα χωρίς ενοχές, χωρίς ταμπού, χωρίς συγγνώμες. Η ταινία σκανδαλίζει, απορρίπτεται αρχικά στη Γαλλία, αλλά απογειώνεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το περιοδικό Life γράφει: «Μετά το Άγαλμα της Ελευθερίας, καμία Γαλλίδα δεν έγινε τόσο διάσημη στην Αμερική».

Η Μπεμπέ γίνεται το νέο ερωτικό σύμβολο του πλανήτη.

Έρωτες, ρήξεις και ο Τρεντινιάν

Μετά τον χωρισμό της από τον Βαντίμ, η Μπαρντό ζει έναν από τους πιο έντονους έρωτές της με τον Ζαν-Λουί Τρεντινιάν. Ένας δεσμός απόλυτος, παθιασμένος, εξαντλητικός. Η ίδια θα πει ότι μαζί του έμαθε «τον ολοκληρωτικό έρωτα και την εξάρτηση».

Ο γιος, ο Κλουζό και η κατάρρευση

Η δεκαετία του ’60 φέρνει κορυφαίους ρόλους αλλά και βαθιά ψυχική φθορά. Στην Η Αλήθεια του Ανρί-Ζορζ Κλουζό, τα εξαντλητικά γυρίσματα και η ασφυκτική δημοσιότητα οδηγούν την Μπαρντό στα όρια. Η προδοσία του γραμματέα της και η πίεση των μέσων την ωθούν σε απόπειρα αυτοκτονίας ανήμερα των γενεθλίων της. Επιβιώνει από θαύμα.

«Η Περιφρόνηση» και η κορυφή της τέχνης

Η συνεργασία της με τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ και τον Μισέλ Πικολί στο Η Περιφρόνηση θεωρείται η καλλιτεχνική κορυφή της. Η ίδια παραδέχθηκε αργότερα ότι δεν κατανόησε πλήρως το έργο – αλλά το απόλαυσε.

Ο Γκενσμπούρ και η μουσική μούσα

Το 1967 ζει έναν ακόμη θυελλώδη δεσμό με τον Σερζ Γκενσμπούρ, γίνεται η απόλυτη μούσα του και εμπνέει τραγούδια που γράφουν ιστορία, αναμειγνύοντας ερωτισμό, πρόκληση και ποπ κουλτούρα.

Η απόσυρση, τα ζώα και η σιωπή

Το 1973, στα 39 της, η Μπριζίτ Μπαρντό αποσύρεται οριστικά από τον κινηματογράφο. Αφοσιώνεται στην προστασία των ζώων και ιδρύει το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό. Ζει απομονωμένη στο Σαιν-Τροπέ, μακριά από κάμερες, κοντά σε ό,τι θεωρεί αληθινό.

Οι πολιτικές της δηλώσεις και η στήριξή της στον Εθνικό Μέτωπο προκαλούν αντιδράσεις, σκιάζοντας εν μέρει την υστεροφημία της – χωρίς, ωστόσο, να ακυρώνουν τον μύθο.

«Τα ζώα δεν με έχουν προδώσει ποτέ»

Η ίδια το συνόψισε καλύτερα από όλους:
«Έχω υπάρξει πολύ ευτυχισμένη και πολύ δυστυχισμένη. Πολύ πλούσια, πολύ διάσημη, πολύ πληγωμένη. Τα ζώα δεν με έχουν προδώσει ποτέ».

Η Μπριζίτ Μπαρντό αποσύρθηκε νωρίς. Αλλά το αστέρι της, είτε ως σύμβολο ελευθερίας είτε ως αμφιλεγόμενη φιγούρα, δεν έπαψε ποτέ να λάμπει.

• Άγαλμα της Ελευθερίας
• Ζαν-Λικ Γκοντάρ
• Μπριζίτ Μπαρντό
• περιοδικό Life