Ν. Σμύρνη: «Ήταν “καθαρός” ο Π., ο γέρος έπινε και δεν ήξερε τι έκανε» – Τι λέει η φίλη του 45χρονου που δολοφονήθηκε από τον πατέρα του

Το αίμα στον καναπέ. Η φωνή του πατέρα: «Δεν φταίω εγώ». Η αργοπορημένη φρίκη της γειτονιάς. Μια οικογενειακή τραγωδία που δεν ήρθε απότομα — απλώς κανείς δεν ήθελε να τη δει.

Το φονικό της Νέας Σμύρνης δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν ένα δράμα πολλών πράξεων, μια βουβή υπόκωφη κατρακύλα που παιζόταν για χρόνια πίσω από τις κουρτίνες του διαμερίσματος στην οδό Αδάνων. Κυριακή πρωί γράφτηκε η τελευταία πράξη: ο 71χρονος πατέρας μαχαίρωσε τον 45χρονο γιο του μέχρι θανάτου.

Η αστυνομία καταφθάνει. Οι διασώστες απλώς επιβεβαιώνουν το προφανές. Το κορμί του άντρα είναι άψυχο, ο πατέρας ισχυρίζεται πως αμύνθηκε. Πως το παιδί του καρφώθηκε στο μαχαίρι. Ένας φόνος χωρίς δολοφόνο, μια τραγωδία χωρίς ευθύνη.

Μια οικογένεια που φώναζε βοήθεια — κι εμείς αλλάζαμε πεζοδρόμιο

«Το ήξερε όλη η γειτονιά», λένε σήμερα. Καβγάδες, φωνές, καρέκλες στους τοίχους. Αλλά «δεν ανακατευόμαστε». Έτσι επιβιώνουν οι πολυκατοικίες της πόλης. Ένα μικρό σύμπαν αποστειρωμένης αδιαφορίας, όπου το “ο καθένας έχει τα δικά του” γίνεται ελαφρυντικό για την πλήρη εγκατάλειψη.

«Τον είχα βάλει φυλακή για να τον σώσω»: «Σε απόγνωση» ο παιδοκτόνος στη Νέα Σμύρνη – Οι μαρτυρίες των γειτόνων

Ο Π… δεν ήταν “τοξικομανής” – ήταν κινηματογραφιστής

Η φίλη του 45χρονου επιμένει: το θύμα ήταν καθαρός εδώ και καιρό, δημιουργικός, γεμάτος όνειρα. Ένας άνθρωπος που «έπιανε την πέτρα και την έστυβε», όπως είπε. Είχε δουλειά, σχέδια, υποτροφίες, κινηματογραφικές ιδέες. Και μέσα στο σπίτι του, μια διαρκής μάχη με τον αλκοολισμό του πατέρα του.

«Άλλος έχει το όνομα… άλλος τη χάρη», λέει τώρα, με πνιγμένη οργή και πόνο. Γιατί τελικά, ποιον πιστεύουμε όταν έρθει η ώρα του αίματος; Τον 71χρονο που λέει «τον πρόλαβα πριν με σκοτώσει»; Ή εκείνη που τον είδε το βράδυ πριν, καθαρό, ήρεμο, ονειροπόλο;

Όταν το έγκλημα γίνεται το φυσικό επακόλουθο της αδιαφορίας

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα σπίτι γίνεται αρένα. Ούτε η τελευταία. Αλλά κάθε φορά που κάποιος πεθαίνει —κάθε φορά που το “ενδοοικογενειακό” βγαίνει στην οθόνη με κόκκινα γράμματα— θυμόμαστε ότι κάποτε μπορούσαμε να το είχαμε αποτρέψει. Με μία καταγγελία. Με ένα τηλεφώνημα. Με μια πιο καθαρή ματιά στις ρωγμές των ανθρώπων δίπλα μας.

Αντ’ αυτού, σήμερα μετράμε νεκρούς. Ένα παλικάρι 45 χρονών, με ζωή, με ταλέντο, με ανθρώπους που τον αγαπούσαν. Και έναν πατέρα με αίμα στα χέρια — ή στην ψυχή.

• ναρκωτικά
• Νέα Σμύρνη
• ουσίες
• παιδοκτονία