Να κάνεις παιδί, δε λέω. Και πως θα προκόψει στη χώρα της γεροντοκρατίας;

«Να πάψει το κράτος να παίρνει τα λεφτά των νέων και να τα δίνει στους ηλικιωμένους»!

Όταν το είχε δηλώσει αυτό ο Αλέξης Πατέλης, σε συνέντευξή του στο «Βήμα» πριν από τρία χρονάκια ακριβώς, μου είχε φανεί έως και ανάλγητος.

Δεν του φτάνανε, δηλαδή, του παππού, δεν της φτάνανε, δηλαδή, της γιαγιάς οι κανιβαλικές περικοπές στις συντάξεις τους την τελευταία δεκαετία, έπρεπε να φάνε κατακέφαλο κι άλλες μειώσεις κι άλλο ψαλίδι κι άλλη πριονοκορδέλα; Την ώρα μάλιστα που σε ουκ ολίγες περιπτώσεις στήριζαν και στηρίζουν την μέση ελληνική οικογένεια με απολύτως απαραίτητο χαρτζιλικάκι στα νεότερα βλαστάρια της; Και στον μπαμπά και τη μαμά, ενίοτε…

Κι όμως, αν το δει κανείς στο πέρασμα του χρόνου, και με βάση τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν από την ΕΛΣΤΑΤ (βλέπε και χθεσινό κομμάτι) για τις γεννήσεις και τους θανάτους στην πατρίδα μας, είχαν μια κατεύθυνση, είχαν μια ρότα όσα έλεγε ο επικεφαλής οικονομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού:

Κάποια στιγμή στη χώρα των γερόντων, το βάρος πρέπει να φύγει από τις μεγάλες ηλικίες και πρέπει να πέσει στις μικρές. Ειδάλλως, θα μείνουμε όλως εξάφνως σαν τη Βουλγαρία, που αρχές δεκαετίας του ενενήντα είχε δέκα μύρια πληθυσμό όπως η Ελλάδα και σήμερα με το ζόρι καβαλάει τα επτά μύρια.

Θα μου πεις, εντάξει να στηριχτεί η νέα γενιά για να δουλέψει, να προκόψει και να τεκνοποιήσει. Εμπιστεύεσαι, όμως, τους ανθρώπους που σκόρπισαν αλιμούρα (μιλάω τρικαλινά τώρα!) δεκαπέντε δισεκατομμύρια ευρώπουλα σε απευθείας αναθέσεις και λογαριασμό δεν δώσανε ούτε του παπά; Για να μην μιλήσω για το περιβόητο ΤΕΚΑ, την αδιανόητη έμπνευση του Πάνου, ντοντ κολ μι Αουγκούστο, Τσακλόγλου, για να κονομήσουν όλοι και οι πιτσιρικάδες και οι ασφαλιστικές και οι γραφειοκράτες και ο Μπέος, ευλογία Θεού, τι να σε πω…

Αλλά δεν είναι μόνο δικό μας το πρόβλημα. Όπως κοίταζα χτες τους New York Times (ηρεμείστε κύριε Άδωνι, δεν γράφουν πάλι για εσάς!), έπεσε το μάτι σε έναν άρθρο γνώμης, που προσπαθούσε να εξηγήσει την έξωση του Κέβιν ΜακΚάρθι από την προεδρία του Κογκρέσσου (έναν πρωθυπουργικό λόγο φουλ χειροκρότημα, τον τράβαγε τώρα η ψυχή μου!) με όρους γεροντοκρατίας. Κι έγραφε εκεί, μεταξύ άλλων:

«Δεν είναι και τόσο δύσκολο να περιγράψεις την βασική δημοσιονομική παγίδα της γεροντοκρατίας:

Καθώς γερνούν οι κοινωνίες, με το προσδόκιμο ζωής να ανεβαίνει και τις γεννήσεις να μειώνονται, οι παραδοσιακές δεσμεύσεις τους γίνονται όλο και πιο κοστοβόρες.

Γιατί; Διότι αυξάνεται το ποσοστό των ψηφοφόρων (ιδίως όσων ψηφοφόρων μπαίνουν στον κόπο να ψηφίσουν), που επωφελούνται από τις δεσμεύσεις αυτές.

Και κάπως έτσι γίνεται πιο δύσκολη η τακτοποίηση των δημοσιονομικών ζητημάτων, μιας και προτιμούν οι πολιτικοί να λύνουν τα προβλήματα των γηραιότερων και να κοροϊδεύουν τους νεώτερους. Οπότε και οι νεώτεροι με τη σειρά τους δεν σπεύδουν να κάνουν οικογένειες και το πρόβλημα διαρκώς διογκώνεται».

Αυτά είναι παιδιά, αλήθειες να λέμε και να μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας. Και το σημείο κλειδί είναι εκείνη εκεί η φρασούλα με το «μπαίνουν στον κόπο να ψηφίσουν». Γιατί οι παππούδες και οι γιαγιάδες τα πλημμυρίζουν τα εκλογικά τμήματα, ενώ οι πιτσιρικάδες καίνε κύτταρα στο TikTok. Και οι πολιτικοί που είναι γατόνια, σε αυτούς που ψηφίζουν και εκλέγουν θα στραφούν, ενώ τους υπόλοιπους θα τους γράψουν στα παλαιότερα των υποδημάτων. Ή σε καμιά απλικέσια το πολύ πολύ, απ’ αυτές που ετοιμάζεται να πουλήσει ο Πιερρακάκης στους

Γιαπωνέζους…

Υ.Γ.: Για να έχουμε πλήρη ενημέρωση, να καταθέσω και όσα μου έγραψε ο φίλος Παναγιώτης Δ. για τις στοιχηματικές και τις αποδόσεις στη Θεσσαλία:

«Οι μπουκ είχαν τον Μπέο στο 1,05 μέχρι και την ημέρα που έβρεξε με τη μάνικα τον πολίτη. Όσον αφορά στον Αγοραστό, είχαν βγει αποδόσεις στο 1,40 για να κερδίσει την περιφέρεια. Εξαφανίστηκαν ως διά… μαγείας έπειτα από την πρώτη καταστροφή (Daniel) και δεν επανήλθαν ποτέ! Δεν βγήκαν ποτέ αποδόσεις για Καρδίτσα, Τρίκαλα».

• γεροντοκρατίας
• Παιδί